ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ Παπαγάλε, θες καφέ;

Αύριο αρχίζουν οι Γενικές Εξετάσεις και η απάτη που συντηρεί τις ψευδαισθήσεις
αρχίζει από την ετοιμασία τους. Διότι, βέβαια, δεν πρόκειται για Εξετάσεις
αλλά για Διαγωνισμό, αφού οι έρμοι υποψήφιοι άγχονται για να καταλάβουν
ορισμένες εκ των προτέρων θέσεις στις Ανώτερες ή Ανώτατες Σχολές της
Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.ΕΠΕΙΔΗ όμως το επίσημο κράτος δεν είχε ποτέ τις
ψευδαισθήσεις με τις οποίες τάιζε το εκπαιδευτικό σύστημα, φρόντισε να
δημιουργήσει μηχανισμούς που να εξασφαλίζουν την επιτυχία του Διαγωνισμού. Με
τον καιρό αυτοί οι μηχανισμοί τείνουν με μαθηματική ακρίβεια στην τυποποίηση,
ώστε να αποκλειστεί η περίπτωση να παρεισφρήσει το τυχαίο ή το πρωτότυπο! Π.χ.
όταν ο υπογράφων έδινε εξετάσεις στη Φιλοσοφική Σχολή το 1955, πέντε χρόνια
μετά τον Εμφύλιο, χωρίς βιβλία, χωρίς φροντιστήρια και χωρίς αίθουσες
διδασκαλίας, σε μια μικρή επαρχιακή πόλη διαγωνίστηκε και αυτός βέβαια για να
καταλάβει μια θέση σε κλειστό αριθμό επιτυχόντων, αλλά «εξετάστηκε» στα Αρχαία
Ελληνικά σε άγνωστο καθ’ υπαγόρευσιν κείμενο (Θουκυδίδης), σε άγνωστο καθ’
υπαγόρευσιν λατινικό κείμενο και στην Παγκόσμια Ιστορία, έτσι γενικώς. Η ύλη
δηλαδή ήταν του εύρους από τους Σουμέριους, Αιγύπτιους, Βαβυλώνιους, Έλληνες,
Ρωμαίους έως την Ευρωπαϊκή και Βυζαντινή και Νεοελληνική Ιστορία έως τον Β’
Παγκόσμιο Πόλεμο.

Με τον καιρό το κείμενο των Αρχαίων και των Λατινικών δίδεται, δεν
υπαγορεύεται και εν τέλει, τώρα, οι υποψήφιοι στα Αρχαία Ελληνικά
διαγωνίζονται κατά το ήμισυ σε γνωστό, διδαγμένο κείμενο (που παπαγαλίζουν),
και κατά το άλλο ήμισυ σε αδίδακτο που τους δίδεται γραμμένο. Στα δε Λατινικά,
διαγωνίζονται σε 50 (πενήντα) κατασκευασμένα κείμενα (των οποίων τη μετάφραση
παπαγαλίζουν ­ εξάλλου κυκλοφορεί η επίσημη μετάφραση του κράτους (!) στο
βιβλίο καθηγητή και πρέπει να είναι χυδαίος ένας δάσκαλος που δεν θα
φωτοτυπήσει και δεν θα μοιράσει στους μαθητές του το επίσημο κείμενο, από το
οποίο λέξη προς λέξη θα διορθώσουν οι διορθωτές!).

Η τραγωδία της Παιδείας μας είναι ο εξευτελισμός της Ιστορίας. Η ύλη της δεν
ξεπερνά τις 200 (διακόσιες) σελίδες. Ύλη με χάσματα, όπου εξετάζεται ο
ευρωπαϊκός διαφωτισμός χωρίς ίχνος πολιτικού, διπλωματικού και πολεμικού
μπαγκράουντ, από την Ελληνική Ιστορία η εξέταση τελειώνει το 1832 και με χάσμα
εκατό ετών ξαναπιάνεται μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμος έως και την καταστροφή
τού ’22.

Υποψήφιος δηλαδή που θα παπαγαλίσει τις 200 σελίδες (και ο εξεταστής με το
βιβλίο ανοιχτό δίπλα του θα μετράει λέξη προς λέξη αν το παπαγάλισε καλά), που
θα αριστεύσει και θα επιτύχει στο Ιστορικό Τμήμα της Φιλοσοφικής Σχολής αγνοεί
τον Τρικούπη, το 1909, την έξωση του Όθωνα και το Σύνταγμα του 1864, δηλαδή
την 3η Σεπτεμβρίου.

Επίσης από την Αρχαία Ιστορία, την Ελληνιστική, τη Ρωμαϊκή και τη Βυζαντινή,
ό,τι θυμάται από το Γυμνάσιο, αν τέλειωσε ποτέ εκεί η ύλη, αφού συνήθως από τα
ογκώδη βιβλία σπανίως διδάσκεται το μισό και από αυτό διά νόμου μπορεί να
αφαιρεθεί το ένα τρίτο από τις προαγωγικές εξετάσεις.

Οι υποψήφιοι προσέρχονται στις Εξετάσεις ως καλογυμνασμένοι παπαγάλοι. Αυτό
απαιτεί το σύστημα, σ’ αυτό τούς ασκούν οι καθηγητές τους και σ’ αυτό τούς
μυούν οι φροντιστές δημοσίως ή ιδιαιτέρως. Ο καθηγητής που διδάσκει Δέσμη
Ιστορίας, Λατινικών, διδαγμένου αρχαίου κειμένου, Πολιτικής Οικονομίας,
Θεωρίας Φυσικής, Χημείας και Μαθηματικών, ο καθηγητής Βιολογίας κρατά το
μοναδικό κρατικό βιβλίο στο χέρι και ο μαθητής απέναντί του απαγγέλλει το
παπαγαλισθέν κείμενο. Οι καθηγητές δηλαδή με πείρα 25 χρόνων κάνουν ό,τι
έκαναν παλιά οι γιαγιάδες και οι πανικόβλητες μαμάδες που με το βιβλίο στο
χέρι και μια βίτσα ζητούσαν από το παιδάκι να τους πει τις πληγές του Φαραώ,
την προπαίδεια και τους συνδέσμους ή τους χρόνους του οράω-ώ.

Καθηγητές με πείρα ταπεινώνονται να ανοίγουν το μοναδικό επίσημο βιβλίο και να
«διορθώνουν», προσέχοντας μήπως ο παπαγάλος έχει πηδήσει σειρά ή μήπως έγραψε
καμιά σειρά παραπάνω. Και όλα αυτά γιατί όλη η ελληνική εκπαίδευση στηρίζεται
στη φασιστική λογική τού ενός, μοναδικού κρατικού εγχειριδίου. Αν υπήρχε έστω
άλλο ένα, έστω κρατικό, παπαγάλοι μαθητές και δάσκαλοι θα έχαναν και τα αυγά
και τα καλάθια.