Στην πασαρέλα των σπορ

Νίκη Ξάνθου. Οι εμφανίσεις ξέφυγαν από τα κλασικά παραδοσιακά χρώματα και αναζητούν πιο πολύπλοκους συνδυασμούς χρωμάτων

Η ΖΩΗ αλλάζει, το ίδιο και η μόδα. Και ο χρόνος δεν θα μπορούσε να αφήσει
ανέπαφα τα σπορ. Τις τελευταίες δεκαετίες, και με ακόμη μεγαλύτερη συχνότητα
τα τελευταία χρόνια, ο επαγγελματικός χαρακτήρας των αθλημάτων τα έκανε σχεδόν
αγνώριστα.

Άλλαξαν τα οικονομικά στάνταρ, τα συναλλακτικά ήθη, ακόμη και οι κανονισμοί.

Και σίγουρα πολλοί από μας, προσπαθώντας να συνειδητοποιήσουν ό,τι καινούργιο
συνέβαινε στα σπορ, που δεν τους ενδιέφερε, δεν πρόσεξαν ίσως τις πιο
οφθαλμοφανείς αλλαγές στα γήπεδα.

Την αμφίεση, δηλαδή, των αθλητών που αλλάζει δραματικά από καιρού εις καιρόν
και που μπορεί κανείς να την αντιληφθεί παρατηρώντας και συγκρίνοντας
φωτογραφίες τού τότε και τού τώρα.

Η ΕΜΦΑΝΙΣΗ, ΣΤΟΙΧΕΙΟ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΑ

Εδώ και μερικά χρόνια μία από τις αρχές του επαγγελματικού αθλητισμού είναι
ότι η εμφάνιση των αθλητών ή της ομάδας είναι βασικό στοιχείο του profile του
επαγγελματία ή της εταιρείας.

Γι’ αυτό και την τελευταία δεκαετία στην Ελλάδα ομάδες και αθλητές άρχισαν να
ξοδεύουν σημαντικά ποσά αναζητώντας λαμπερές εμφανίσεις από φίρμες κυρίως του
εξωτερικού που δημιουργούν… μοντελάκια που θα ζήλευαν και οι μεγαλύτεροι μόδιστροι.

Αλλά και παλαιότερα, χωρίς ακόμα η ενδυματολογία του αθλητή να έχει γίνει μία
τόσο σοβαρή υπόθεση, οι εμφανίσεις άλλαζαν θεαματικά στις φανέλες και στα
σορτσάκια ακολουθώντας, άγνωστο ποιες, επιταγές της μόδας.

Πολλές ομάδες στη δεκαετία του ’90 ανέβασαν τους αθλητές τους στην πασαρέλα ή
χρησιμοποίησαν επαγγελματίες του μόντελινγκ για να επιδείξουν τις νέες
εμφανίσεις. Αυτό είχε και μια καθαρά εμπορική σκοπιμότητα.

Οι μεγάλες ομάδες επιδιώκουν να έχουν σοβαρά έσοδα από την πώληση των
εμφανίσεων των αθλητών τους στους οπαδούς μέσω των καταστημάτων – μπουτίκ, που
εμφανίζονται σαν μανιτάρια στην Αθήνα και σε άλλες πόλεις.

ΜΑΚΡΥΝΑΝ ΤΑ ΚΟΝΤΑ ΣΟΡΤΣΑΚΙΑ

Στην πρόσφατη έκθεση της Ελληνικής Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης με αφορμή τα 10
χρόνια από το έπος του Ευρωμπάσκετ 1987, βλέποντας ο επισκέπτης τη φανέλα και
το σορτσάκι του Νίκου Γκάλη, του Παναγιώτη Φασούλα ή φωτογραφίες από εκείνη
την παρέα του Κώστα Πολίτη που μεγαλούργησε στο παρκέ, πέρα από τη συγκίνηση,
έκανε αναπόφευκτα και μια σημαντική παρατήρηση: Το σορτσάκι των διεθνών ήταν
στα τέλη της δεκαετίας του ’80 σχεδόν μισό σε μήκος από εκείνα που φοράνε
σήμερα.

Ο Φασούλας για παράδειγμα, όταν έπαιζε με τον ΠΑΟΚ είχε… καυτό σορτ και
φανέλα με τιράντες, ενώ μερικά χρόνια αργότερα, στα χρώματα του Ολυμπιακού
πια, το σορτσάκι του φτάνει σχεδόν μέχρι το γόνατο και μέσα από τη φανέλα της
ομάδας φοράει μακό μπλουζάκι σε ανάλογο χρώμα.

Όπως παραδέχεται ο Κίμων Κοκορόγιαννης, διευθυντής promotion μεγάλης
πολυεθνικής εταιρείας αθλητικών ειδών που ντύνει την Εθνική ομάδα μπάσκετ,
υπάρχει και ο μιμητισμός στις επιλογές για την ενδυμασία των ομάδων. Ο ίδιος,
βλέποντας τον μεγάλο άσο του ΝΒΑ Μάικλ Τζόρνταν αλλά και τις φημισμένες ομάδες
των ΗΠΑ, όπως οι Σικάγο Μπουλς, να φοράνε μακριά σορτς, λανσάρισε δειλά δειλά
από το 1991 αυτή τη μόδα δίνοντας και μια επιστημονική εξήγηση: «Οι αθλητές
του μπάσκετ είναι συνήθως πολύ ψηλοί και τα μακριά σορτς αισθητικά ταιριάζουν
καλύτερα στον όγκο του σώματός τους».

Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ… ΒΡΑΚΑΣ

Στο ποδόσφαιρο οι πιο παλιοί θα θυμούνται τις… βράκες των ποδοσφαιριστών που
πολύ δικαιολογημένα θεωρήθηκαν άκομψες τις επόμενες δεκαετίες για να φτάσουν
στο άλλο άκρο, να είναι δηλαδή τα σορτσάκια πολύ κοντά. Τέτοια φορούσε ο Τάσος
Μητρόπουλος ακόμη και όταν περνούσε από την ΑΕΚ, όπως πριν από αυτόν οι γενιές
του Δομάζου, του Κούδα, του Σιδέρη, του Μπάγιεβιτς και του Αναστόπουλου.

Σήμερα η ενδυματολογία του ποδοσφαίρου έχει γίνει ολόκληρη επιστήμη. Οι
μονόχρωμες εμφανίσεις έμειναν κειμήλια του παρελθόντος, το ίδιο και οι απλές
φανέλες με λεπτή η χοντρή ρίγα αναλόγως της εποχής και τώρα οι ομάδες
παραγγέλλουν στο εξωτερικό φαντεζί εμφανίσεις με γιακαδάκια, ασύμμετρα σχήματα
στο σορτσάκι και στις φανέλες, ακόμα και βαθυτυπίες, δηλαδή ανάγλυφες
παραστάσεις πάνω στις φανέλες.

ΠΙΟ ΚΟΝΤΕΣ ΟΙ ΦΟΥΣΤΕΣ

Η Διεθνής Ομοσπονδία του τένις αποφάσισε να μειώσει ακόμη περισσότερο το μήκος της φούστας των τενιστριών

Η εμφάνιση του αθλητή είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση. Καμιά φορά και… πονηρή
υπόθεση. Η Διεθνής Ομοσπονδία του τένις αποφάσισε να μειώσει ακόμη περισσότερο
το μήκος της φούστας των τενιστριών, ενώ στον στίβο εμφανίζονται πια στολές
μπικίνι για τις αθλήτριες. Η βασική κατεύθυνση είναι η εξής: ο αθλητής πρέπει
να φοράει κάτι που να τονίζει τα σωματικά του προσόντα, να δείχνει πιο
αρρενωπός, η εμφάνιση της ομάδας να δείχνει πιο πλούσια και να τονίζει τον
επαγγελματισμό των αθλητών και οι αθλήτριες να δείχνουν σέξι με βάση τη λογική
ότι ο αθλητισμός δεν είναι μια υπόθεση που αλλοιώνει τη γυναικεία φυσιογνωμία.

Ο χρωματισμός των αθλητικών εμφανίσεων είναι ένας ακόμα πονοκέφαλος, καθώς οι
ομάδες στα ομαδικά αθλήματα έχουν αυξηθεί δραματικά κυρίως στις διεθνείς
διοργανώσεις και οι κανονισμοί απαιτούν να είναι ευδιάκριτες οι διαφορές στις
φανέλες, στα σορτσάκια και στις κάλτσες ανάμεσα στους αντιπάλους. Έτσι οι
εμφανίσεις των ομάδων ξέφυγαν από τα κλασικά παραδοσιακά χρώματα και αναζητούν
νέους πιο πολύπλοκους χρωματισμούς ή συνδυασμούς χρωμάτων.

ΑΥΣΤΗΡΟΙ ΚΑΝΟΝΙΣΜΟΙ

Ένας ακόμη ενδυματολογικός στόχος στον αθλητισμό είναι η ομοιόμορφη εμφάνιση
των αθλητών στα ομαδικά σπορ. Εδώ και μερικά χρόνια οι κανονισμοί γίνονται όλο
και πιο αυστηροί και οι παίκτες ­ στο ποδόσφαιρο για παράδειγμα ­ δεν μπορούν
να έχουν κατεβασμένες τις κάλτσες και τις φανέλες έξω από το σορτ και άλλα
τέτοια χαρακτηριστικά που τα συναντούσαμε στο παρελθόν και τόνιζαν τη
διαφορετικότητα κάθε αθλητή. Με δύο λόγια δεν αρκεί να είσαι προπονητής,
πρέπει και να φαίνεσαι.

Άλλωστε ο αθλητισμός πια σε παγκόσμιο επίπεδο είναι ένα σόου. Μια παράσταση.
Και η εμφάνιση των πρωταγωνιστών είναι μέρος αυτού του θεάματος που γίνεται
όλο πιο ακριβό για τον θεατή, αλλά και που κυριαρχεί πλέον στα τηλεοπτικά
προγράμματα των καναλιών όλου του κόσμου.