30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Κατάθεση ψυχής και μεγάλων στιγμών

ΔΕΝ ΘΑ ΕΛΕΓΕ ΠΟΤΕ ΟΧΙ: Στην πρόκληση, οποιουδήποτε είδους

ΑΝΤΙΔΡΑ: Στην αχαριστία και στη μιζέρια

ΓΟΗΤΕΥΕΤΑΙ: Από το βλέμμα ενός παιδιού

ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ: Το, λογικά για την πλειοψηφία των ανθρώπων, ακατόρθωτο

ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Κάποιον που πεινάει

ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Να δαμάσω κάθε φορά το θηρίο

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΒΙΒΛΙΟ: «Έκρηξη ψυχής»

Η μοναδική Χρυσή Ελληνίδα Ολυμπιονίκης αποφάσισε να γράψει τις εμπειρίες της
σ’ ένα βιβλίο που θα κυκλοφορήσει το φθινόπωρο, με τίτλο «Έκρηξη ψυχής». Η
Βούλα Πατουλίδου δεν αρκείται όμως μόνο ­ έχοντας μετακομίσει μόνιμα στη
Θεσσαλονίκη ­ στο να καταγράψει το παρελθόν, αλλά μένει προσηλωμένη στο
μέλλον. Συνεχίζει τη σκληρή προπόνηση για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, που
θα διεξαχθεί στην Αθήνα τον Αύγουστο, χαρακτηρίζοντάς το «μια από τις
μεγαλύτερες προκλήσεις» τής ζωής της.

ΕΡ.: Ο τίτλος του βιβλίου θα μπορούσε να είναι «Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο»…

ΑΠ.: Θα έδινε την εντύπωση ότι δεν έχω να προσφέρω κάτι καινούργιο. Ο τίτλος
είναι: «Εκρηξη ψυχής».

ΕΡ.: Αυτοβιογραφία ή μυθιστόρημα;

ΑΠ.: Μυθιστορηματική αυτοβιογραφία.

ΕΡ.: Διήγηση σε πρώτο πρόσωπο;

ΑΠ.: Όχι, είναι σε τρίτο και τη διηγείται ένα χνουδωτό αρκουδάκι.

ΕΡ.: Από τους στίβους στη συγγραφή ­ ποιο είναι πιο δύσκολο;

ΑΠ.: Και τα δύο είναι δύσκολα, έχουν όμως ένα κοινό σημείο αναφοράς ­
χρησιμοποιείς το μυαλό.

ΕΡ.: Τι σε οδήγησε στο να γράψεις ένα τέτοιο βιβλίο;

ΑΠ.: Όλα όσα ακούστηκαν μετά το ’92.

ΕΡ.: Πόσον καιρό το έγραφες;

ΑΠ.: Περίπου 3,5 χρόνια.

ΕΡ.: Η σημασία του βιβλίου έγκειται στην αξία των στιγμών που έζησες ή και στο
ύφος τής συγγραφέως;

ΑΠ.: Και τα δύο επηρεάζουν. Κάνω μια κατάθεση ψυχής και η αξία των στιγμών που
καταθέτω τονίζεται και από το ύφος.

ΕΡ.: Η μεγαλύτερη αγωνία σου τώρα;

ΑΠ.: Φοβάμαι ότι κάποιοι θα αμφισβητήσουν πως εγώ είμαι ο αυθεντικός μοναδικός συγγραφέας.

ΕΡ.: Το βιβλίο θα είναι επιτυχημένο εάν…

ΑΠ.:… δεν διαβαστεί μόνο από τον αθλητικό κόσμο.

ΕΡ.: Ποια χρονική περίοδο καλύπτεις στις 500 σελίδες του;

ΑΠ.: Από τις 23 Απριλίου του ’65 που γεννήθηκα μέχρι και τις 6 Αυγούστου του ’92.

ΕΡ.: Ποια ήταν η στιγμή που δυσκολεύτηκες περισσότερο να περιγράψεις;

ΑΠ.: Τη στιγμή που ως μετανάστρια η μητέρα μου φεύγει για τη Γερμανία κι εγώ
μένω πίσω.

ΕΡ.: Τι είναι προτιμότερο ­ ένα λογοτεχνικό βραβείο ή μια διάκριση στο μήκος;

ΑΠ.: Αθλήτρια είμαι.

ΕΡ.: Πώς τελειώνει το βιβλίο;

ΑΠ.: Αισιόδοξα και ελπιδοφόρα.

ΕΡ.: Ο πιο αυστηρός αναγνώστης σου;

ΑΠ.: Ο άνδρας μου.

ΕΡ.: Μια αθλήτρια-συγγραφέας. Ποιον συγγραφέα θα προσκαλούσες να προπονηθείτε μαζί;

ΑΠ.: Τον Καζαντζάκη, γιατί είναι τόσο Έλληνας που θα κέρδιζα από λίγη ώρα μαζί του.

ΕΡ.: Θα έγραφες κάτι που δεν θα ήταν αυτοβιογραφικό;

ΑΠ.: Ποτέ δεν λέω ποτέ, γιατί δεν είχα φανταστεί παλαιότερα ότι σήμερα θα
γράψω κάτι τέτοιο.

ΕΡ.: Προπόνηση και γράψιμο ­ πώς συνδυάζονται;

ΑΠ.: Δύσκολα, γι’ αυτό και κράτησε τόσον καιρό. Τώρα όμως που τελείωσε το
γράψιμο, μου λείπει πολύ…

ΕΡ.: Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου, τον Αύγουστο στην Αθήνα…

ΑΠ.: Ίσως μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη ζωή μου.

ΕΡ.: Πόσο συχνά έρχεται στο μυαλό σου η κούρσα στη Βαρκελώνη;

ΑΠ.: Πολύ συχνά, και σε στιγμές δύσκολες μου δίνει δύναμη.

ΕΡ.: Έχουν αλλάξει τα πράγματα στον ελληνικό αθλητισμό από τότε;

ΑΠ.: Πολύ, γιατί τώρα εκτός του ταλέντου, που πάντα υπήρχε, πιστέψαμε και στον
εαυτό μας.

ΕΡ.: Τι λες στους νέους που ασχολούνται με τον αθλητισμό;

ΑΠ.: Να ασχοληθούν με όλη τους την καρδιά, γιατί είναι από τις πιο υγιείς
ασχολίες που μπορεί να τους τύχει στη ζωή.

ΕΡ.: Η καλύτερη συμβουλή που σου έδωσαν ποτέ;

ΑΠ.: Όσο μεγάλη αθλήτρια και να γίνεις, να παραμείνεις άνθρωπος.

ΕΡ.: Από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Άλλος τρόπος ζωής;

ΑΠ.: Ναι, πιο οικείος όμως.

ΕΡ.: Μετά το πρώτο βιβλίο, τι;

ΑΠ.: Ίσως δεύτερο;