ΑΥΤΟΙ

Οι δημοσιογράφοι…

… των γαλλικών μέσων που ακολουθούσαν τους Σιράκ-Ζοσπέν στο Άμστερνταμ είχαν
αρχίσει ν’ αμφιβάλλουν αν ο Ζοσπέν ήταν αυτός που είχαν γνωρίσει προεκλογικά.
Έτσι, όταν οι δυο ηγέτες κάθησαν στον πάγκο για τις ερωτήσεις, ένας έθεσε το
θέμα: «Κύριε πρωθυπουργέ, μήπως έχει επέλθει…. συγχώνευση των θέσεών σας με
του προέδρου;» Πλάι στον αμήχανο Λιονέλ, ο Ζακ φάνηκε πέρα για πέρα ιππότης.
«Μα, είμαστε στην Ολλανδία. Το βρίσκετε σωστό να μιλάμε για τα εσωτερικά μας
εκτός Γαλλίας;». Ούτε συγχώνευση πάντως συνέβη, είπε γενναιόδωρα, «ούτε
σύντηξη ούτε, βέβαια, σχάση!». Πέρα απ’ τα αστεία, όμως, οι Ολλανδοί
αποδείχτηκαν σπουδαίοι αρχιτέκτονες συναινέσεων. Λες και η Διακυβερνητική
ξύπνησε μέσα τους κάτι απ’ τα παλιά μεγαλεία, όταν τα ολλανδικά εύδρομα έδεναν
στην Ιάβα και ο Πέτερ Στάυβεσαντ έχτιζε στην Αμερική το Νέο Άμστερνταμ, που
σήμερα λέγεται Νέα Υόρκη.

Οι Ολλανδοί…

… τόνιζαν σε όλους πως η αγορά δεν θα άντεχε άλλες συγκρούσεις εγωισμών,
ιδίως γαλλογερμανικές. Και τελικά, οι μεν Γερμανοί απέσυραν το βέτο τους στη
σύνταξη κεφαλαίου περί απασχόλησης, οι δε Γάλλοι αποδέχτηκαν την έλλειψη
οποιασδήποτε ρητής δέσμευσης. «Η συμπάθειά μας προς τη Γαλλία, ιδίως ως προς
τους στόχους της κατά της ανεργίας, συνδυάζεται με ορισμένα ερωτηματικά,
αμφιβολίες και φόβους», δήλωσε αλύπητα ο Επίτροπος Ανταγωνισμού Κάρελ φαν
Μηρτ. (Τέως πρόεδρος, σημειωτέον, του φλαμανδικού σοσιαλιστικού κόμματος). Ο
Ντ’ Αλέμα ανέλαβε να καλλωπίσει κάπως τα συμβάντα, με κόκκους δεοντολογίας.
Ορθά πολιτεύθηκε η Διακυβερνητική, είπε. «Δεν είναι νοητό κάθε φορά που
κερδίζει η αριστερά να φοβάται η Ευρώπη».

Όλη η δυσκολία…

… έγραψε η «Μοντ», ήταν «να βρεθεί φόρμουλα που να την ανέχεται η Γαλλία και
να μην την απορρίπτει η Γερμανία». Για τους Βόρειους, η Γαλλία έχει ακόμη κάτι
το αρχαϊκό. Οι Γάλλοι σκιαγραφούνται ως μια από τις «ζωηρές εκείνες κοινωνίες
που διαρκώς απαιτούν αλλαγή των πάντων…. έτσι ώστε τελικά να μην αλλάζει
τίποτα». Αλλά υπήρχε και το «πρόβλημα Ζοσπέν» ­ ο οποίος παραήταν υποτίθεται
αριστερός. Προεκλογικά, είχε «μιλήσει πολύ». Τελείως διάφορη η περίπτωση
Μπλαιρ. Εκείνος, όντας βέβαιος για τη νίκη, είχε περιορίσει τις εξαγγελίες του
στο ελάχιστο. (Το οξύμωρο: Όσο πιο σίγουρος είσαι ότι θα εκλεγείς, τόσο
λιγότερο χρειάζεται να υπόσχεσαι). Το Άμστερνταμ ήρθε να βάλει μια τάξη σε όλα
αυτά. Και οι προσγειώσεις διαδέχονταν η μια την άλλη.

Ο Ζακ Ντελόρ…

… ο επί 11ετία (’85-’95) πρόεδρος της ΕΟΚ, αγανακτεί με τα «κροκοδείλια
δάκρυα για τη Ρενώ» και με την υποκρισία όλων αυτών που κόπτονται τάχα, όπως
είπε, για την «κοινωνική Ευρώπη», για το «αριστερό Μάαστριχτ» κ.λπ. και λύσεις
δεν μας προτείνουν. Επιτέλους, τι θεωρούν πως είναι η Ένωση; Αντικοινωνική;
Είναι της μόδας, πιστεύει, να μας «φταίνε οι Βρυξέλλες» για τα προβλήματα που
υπάρχουν σε καθεμιά από τις 15 χώρες. «Δεν βλέπουν όλοι αυτοί ότι κινδυνεύουμε
να παραδώσουμε στα παιδιά μας μια Ευρώπη περιθωρίου; Νομίζουν μήπως ότι εμείς,
οι άνθρωποι της γενιάς μου, έχουμε το δικαίωμα να πάρουμε αποφάσεις που θα
αυξάνουν τα ελλείμματα και θα καταδικάζουν τους νεώτερους;». Όσο για τα ΕΟΚικά
«μοντέλα», σύμφωνοι, υπάρχουν πολλά: το ρηνανικό, το αγγλοσαξωνικό, το
γαλλικό…. Όλα δεκτά, λέει ο Αδελφός Ζακ. «Αρκεί να είναι συγκερασμένα».