Ριζώνουν εδώ οι κοινοτικοί

«Εργάζομαι στην Αθήνα. Είμαι δικηγόρος. Το όνομά μου είναι Πατρίκ Βερμπίστ.
Και είμαι Βέλγος». Στην άλλη άκρη της Ευρώπης, στο Λονδίνο, ζει και δουλεύει ο
κ. Αγησίλαος Νταλιάνης. «Είναι το ίδιο, σαν να δούλευα στην Ελλάδα. Ίσως και
καλύτερα, γιατί η αγορά εργασίας δεν έχει κορεστεί στον δικό μου τομέα».

Ο ένας ήρθε από το Βέλγιο και εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, πριν από πέντε
χρόνια. Λόγος; «Θέμα ρεαλισμού και δικαιωμάτων», όπως ο ίδιος λέει. Ο άλλος,
Έλληνας, εγκαταστάθηκε στην Αγγλία πριν από τρία χρόνια, γιατί… σκέφθηκε να
δοκιμάσει τη ζωή σε ξένη χώρα. Από την 1η Ιανουαρίου του 1988, που δόθηκε η
δυνατότητα της ελεύθερης διακίνησης των εργαζομένων στις χώρες-μέλη της
Ευρωπαϊκής Ένωσης, 11.823 κοινοτικοί έφθασαν στην χώρα μας και ήδη εργάζονται.
Σύμφωνα με στοιχεία του υπουργείου Εργασίας, το 42,7% των νόμιμα εργαζομένων
αλλοδαπών στη χώρα μας προέρχονται από χώρες της Ε.Ε., ενώ το υπόλοιπο 57,3%
είναι πολίτες μη κοινοτικών χωρών.

ΔΙΚΗΓΟΡΟΙ

Ο κ. Πατρίκ Βερμπίστ, δικηγόρος, ήρθε από το Βέλγιο πριν από πέντε χρόνια.
«Μετά τις σπουδές μου εργάστηκα λίγο στο Βέλγιο. Εκεί, όμως, η αγορά είναι
σχεδόν κορεσμένη και υπάρχει πολύ μεγάλος ανταγωνισμός», λέει. Και συνεχίζει:
«Στην Ελλάδα, όμως, υπάρχουν ακόμη περιθώρια να δουλέψεις. Συν το γεγονός ότι
η γυναίκα μου είναι Ελληνίδα, κι ήξερα και αρκετά ελληνικά». Ο κ. Βερμπίστ
είναι ένας από τους τέσσερις κοινοτικούς αλλοδαπούς που έχουν εγγραφεί στον
Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών από το 1993. Μαζί με αυτόν, μία Γαλλίδα και δύο
Γερμανίδες. «Έδωσα εξετάσεις, στα ελληνικά φυσικά, σε όλα τα μαθήματα του
ελληνικού δικαίου», θυμάται ο κ. Βερμπίστ, «και το ότι ήξερα ελληνικά με
βοήθησε αρκετά. Γενικά, πάντως, μπορώ να πω ότι δεν αντιμετώπισα κανένα
πρόβλημα. Ούτε τότε ούτε και τώρα».

ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ

Στην Ελλάδα, σήμερα, το 24,6% των εργαζομένων που προέρχονται από χώρες της
Ε.Ε. ασκούν επιστημονικά επαγγέλματα. Το 24,2% απασχολούνται με την παροχή
υπηρεσιών, ενώ το 9,3% είναι τεχνίτες και εργάτες. Η βασική αρχή είναι η εξής:
εάν κάποιος έχει τα προσόντα να ασκήσει ένα επάγγελμα στη χώρα του, τότε
μπορεί να το ασκήσει σε οποιαδήποτε άλλη χώρα της Ε.Ε. Εάν κάποιος είναι
μισθωτός, έχει πρόσβαση σε θέση εργασίας, έστω και μερικής απασχόλησης, που
του δίνει αυτόματα το δικαίωμα για άδεια διαμονής πενταετούς και ανανεώσιμης
διάρκειας. Ο Ευρωπαίος πολίτης που ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα στο
εσωτερικό της Κοινότητας απολαύει τα ίδια κοινωνικά και φορολογικά
πλεονεκτήματα με τους κατοίκους της χώρας στην οποία εργάζεται. Μπορεί επίσης
να καλέσει στη χώρα εργασίας του τη σύζυγό του και τα παιδιά του, εάν είναι
κάτω των 21 ετών, και τους γονείς του.

ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

Ο κ. Άκης Νταλιάνης έφθασε στην Αγγλία γνωρίζοντας ελάχιστα έως καθόλου
αγγλικά. «Πρώτα πήγα στο Πίτενμπουργκ, στη Νότια Αγγλία, για να δουλέψω ως
τεχνίτης μαρμάρων και γρανιτών, στην επιχείρηση ενός Έλληνα», λέει.

Σύντομα, όμως, χρειάστηκε να ψάξει για δουλειά. «Η επόμενη δουλειά μου ήταν
σε μία αγγλική κατασκευαστική εταιρεία. Το πρόβλημα ήταν ότι δεν μπορούσα να
συνεννοηθώ, με αποτέλεσμα ο εργοδότης μου να μη γνωρίζει εάν εγώ ξέρω να κάνω
καλά αυτήν τη δουλειά», συνεχίζει ο κ. Νταλιάνης. Παρ’ όλ’ αυτά, όπως ο ίδιος
λέει, εδώ και δύο χρόνια ζει και εργάζεται στο Λονδίνο, εκμεταλλευόμενος
πλήρως το δικαίωμα της ελεύθερης διακίνησης των εργαζομένων στις χώρες της
Ε.Ε. «Δεν αντιμετώπισα προβλήματα με τους Άγγλους συναδέλφους μου. Τους
Έλληνες και τους Ιταλούς που ασχολούνται με τη δουλειά μας τους θεωρούν καλούς
τεχνίτες και τους εμπιστεύονται».

ΤΑ ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ

Τα ελεύθερα και νομοθετικά κατοχυρωμένα επαγγέλματα δημιουργούν κάποια
πρόσθετα προβλήματα σε αυτούς που τα ασκούν σε άλλη χώρα της Ε.Ε., σε σχέση με
τα υπόλοιπα επαγγέλματα. Από το 1988 Κοινοτική Οδηγία καθορίζει το σύστημα
αμοιβαίας αναγνώριση των διπλωμάτων Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης, η οποία
ενσωματώθηκε στο εθνικό δίκαιο της χώρας μας το 1991.

Η ΓΛΩΣΣΑ

Απαραίτητο, όμως, κριτήριο για την άσκηση του επαγγέλματος στη χώρα μας, σε
ορισμένες περιπτώσεις, είναι η γνώση της ελληνικής γλώσσας.

Οι αρχές απαιτούν μία απλή δήλωση του ενδιαφερομένου, ότι γνωρίζει επαρκώς τη
γλώσσα.

Όμως, για παράδειγμα, εάν κάποιος γιατρός από άλλη χώρα θέλει να εργαστεί στην
Αθήνα και να γίνει μέλος του ΙΣΑ, θα πρέπει να περάσει από εξετάσεις που θα
αποδεικνύουν την επάρκεια των γνώσεών του στην ελληνική γλώσσα και ιατρική ορολογία.

120 ΓΙΑΤΡΟΙ

Όπως λέει ο πρόεδρος του ΙΣΑ, κ. Κωνσταντίνος Οικονόμου, «στον ΙΣΑ είναι
εγγεγραμμένοι περίπου 120 κοινοτικοί γιατροί.

Θεωρούμε ότι είναι απαράδεκτο με μία απλή δήλωση του ενδιαφερομένου σχετικά με
τις γνώσεις του στην ελληνική γλώσσα να μπορεί να ασκήσει το επάγγελμα».

Και συμπληρώνει, «ένας γιατρός, λόγω του αντικειμένου του, θα πρέπει να είναι
σε θέση να συνεννοείται χωρίς προβλήματα με τους ασθενείς του και τους
συναδέλφους του. Κι αυτό, διότι η Ιατρική είναι επιστήμη που δεν μπορεί να
ασκηθεί με μεταφραστή».

Στιβ Μπράντλεϊ. Χρόνια ζει στην Ελλάδα. Ο γιος του, Ντάνιελ, αν και πάει σε αγγλικό σχολείο, γνωρίζει άριστα ελληνικά

ΗΡΘΕ ΣΤΗΝ Ελλάδα για διακοπές. Και «ήταν μία περίπτωση κεραυνοβόλου έρωτα»,
λέει σήμερα ο Στιβ Μπράντλεϊ, Άγγλος εκπαιδευτικός, που φέτος συμπληρώνει
είκοσι χρόνια ζωής και εργασίας σε ιδιωτικό σχολείο στην Αθήνα. «Μου φάνηκε
“παράδεισος” η Ελλάδα. Και μαζί με τη γυναίκα μου, επίσης εκπαιδευτικό,
αποφασίσαμε να “δοκιμάσουμε” να ζήσουμε και να εργαστούμε εδώ, για λίγο καιρό.
Μας άρεσε. Είχαμε μία συνεχή αίσθηση ­ που ακόμη δεν έχει εξαφανισθεί τελείως
­ ότι είμαστε σε διακοπές. Και μείναμε».

Χωρίς όμως τον ευνοϊκό για τους κοινοτικούς εργαζομένους Κανονισμό της Ε.Ε…;
«Ήταν πάρα πολύ δύσκολα τότε», θυμάται ο κ. Μπράντλεϊ. «Κάθε τρεις μήνες
αναγκαζόμουν να φεύγω από τη χώρα για λίγες εβδομάδες, γιατί έπρεπε να
“ανανεώσω” τη βίζα μου. Αναγκαζόμουν να τηρήσω τον τύπο του νόμου,
παραβιάζοντας όμως την ουσία. Και γι’ αυτό ένιωθα πολύ ένοχος. Κάθε φορά που
περνούσα τα σύνορα της Ελλάδας, ώστε να ξαναμπώ λίγες ημέρες αργότερα, είχα
έναν έντονο, παρόλογο φόβο. Ότι θα με “καταλάβουν”. Και ότι δεν πρόκειται να
με αφήσουν να ξαναγυρίσω στην Ελλάδα. Που ήταν πια το σπίτι μου»…

Ο κ. Μπράντλεϊ δεν ήξερε καθόλου ελληνικά. Γρήγορα όμως έμαθε. Στην αρχή
εργάστηκε σε μία αμερικανική ναυτιλιακή εταιρεία. Ύστερα, όταν αυτή γύρισε
στην Αμερική… «μας είπαν ότι πρέπει ή να πάμε κι εμείς στην Αμερική ή, αν
θέλαμε να μείνουμε στην Ελλάδα, να παραιτηθούμε. Κι εγώ παραιτήθηκα», λέει.
Και συνεχίζει: «Όμως, αυτές οι τεράστιες δυσκολίες παραμονής και εργασίας
αλλοδαπών στην Ελλάδα, που υπήρχαν παλαιότερα, δεν νομίζω ότι πτόησαν κανέναν
που ήθελε πραγματικά να μείνει. Εάν είχες έντονη επιθυμία να ζήσεις και να
εργαστείς στην Ελλάδα, το έκανες, παρά τις αντιξοότητες που υπήρχαν τότε».
Σήμερα, αρκετά χρόνια αργότερα, και με δύο παιδιά πια, κάνοντας τον απολογισμό
του ο κ. Μπράντλεϊ τι λέει; «Έκανα καλά, νομίζω, που η οικογένειά μου κι εγώ
ζούμε στην Ελλάδα. Μπορεί τα πράγματα να μην είναι ρόδινα, αλλά είμαι ικανοποιημένος».