Δεν ενήργησα συνειδητά. Εκτέλεσα την εντολή της

Ματθαίος Μονσελάς. «Εάν ήμουν στυγνός εγκληματίας, δεν θα περίμενα δύο μήνες για να την σκοτώσω»

Ο Ματθαίος Μονσελάς πέταξε τη μάσκα του λυτρωτή την τελευταία στιγμή και
αναζήτησε «άλλοθι» της εγκληματικής του πράξης στην αδιαφορία της οικογένειας
της Γιόλας Βαγενά, όταν εκείνη τους προανήγγειλε ότι σχεδίαζε τον θάνατό της.

Η ΜΕΤΑΓΓΙΣΗ των δυνατών συναισθημάτων έμοιαζε να είναι ένα κεφάλαιο του
παρελθόντος για τον 42χρονο παρκαδόρο, που θα ήθελε να μην είχε συμπεριληφθεί
στο βιβλίο της ζωής του. Και εκείνη, η οδοντίατρος Γιόλα Βαγενά, δεν ήταν πια
«ο δικός του άνθρωπος», όπως την αποκαλούσε στην πρώτη δίκη, πριν από ενάμιση
χρόνο, αλλά «μία κυρία με ψυχολογικό πρόβλημα, που θα έπρεπε να την είχε
διώξει», όπως είπε χαρακτηριστικά σε μια αποστροφή της χθεσινής του απολογίας.

Στην υπόθεση αυτή κράτησε για τον εαυτό του τον ρόλο του «μεγάλου
πρωταγωνιστή». «Ήμουν ο μοναδικός ­ είπε ­ που την καταλάβαινε και έμενε μαζί
της. Μπορεί να μου πέρασε από το μυαλό μου κάποια στιγμή να την σκοτώσω, αλλά
­ θέλω να με πιστέψετε ­ δεν ενήργησα συνειδητά. Την ώρα εκείνη εκτέλεσα μια
εντολή της Γιόλας».

ΚΡΙΤΙΚΗ

Η απολογία του έμοιαζε με έναν μονόλογο αυστηρής κριτικής της Γιόλας, αλλά και
των συγγενών της, ενώ όταν ο ίδιος προβολέας φώτιζε το δικό του πρόσωπο όλα
αποκτούσαν μία άλλη διάσταση, πιο επιεική. Ελπίζει πως οι δικαστές, που θα τον
κρίνουν, θα μπορέσουν να τον προσεγγίσουν και να καταλάβουν τι έγινε εκείνο το
βράδυ της 11ης Ιανουαρίου 1994 και πώς έφθασε στο σημείο να πατήσει τη
σκανδάλη του όπλου. Ελπίζει πως δεν θα τον τιμωρήσουν παραδειγματικά, μόνο και
μόνο για να μη δημιουργήσουν με την απόφασή τους «νομικό άλλοθι». Και όμως, ο
άνθρωπος αυτός, που ζητά την επιείκεια της Δικαιοσύνης, δεν μίλησε χθες για
«οίκτο» και «λύπηση». Προσπάθησε να υπερασπίσει τον εαυτό του και να
εμφανισθεί ως θύμα του θύματός του, που απλώς εκτέλεσε την εντολή τής Βαγενά.

* Ήταν λίγο πριν από τις τρεις το μεσημέρι, όταν ο πρόεδρος του Μεικτού
Ορκωτού Εφετείου της Αθήνας κ. Φιλιππάτος κάλεσε τον Μονσελά να απολογηθεί.
Εκείνος άρχισε να ξετυλίγει το κουβάρι της ιστορίας του. Τα χέρια του τρέμουν.
Κρατά αντίγραφο των καταθέσεων των συγγενών της Γιόλας από την αντιμετώπιση
των οποίων αισθάνθηκε μειωμένος, όταν κατάλαβε πως δεν τον θεωρούσαν άξιο να
κάνει παρέα μαζί της, γιατί ήταν ένας απλός παρκαδόρος και όχι ένας
διακεκριμένος επιστήμονας. Κοιτάζοντας στα μάτια τους δικαστές, αρχίζει την
αφήγησή του.

«Τα έχω μπερδέψει μονολογεί», ξεκινώντας την απολογία του, σε μια προσπάθεια
να βάλει σε τάξη τις σκέψεις και τα συναισθήματά του.

ΤΟ ΕΚΡΥΒΑΝ

«Όλοι στην οικογένεια της Γιόλας γνώριζαν, γιατί τους είχε παρακαλέσει να την
σκοτώσουν, αλλά δεν έλεγαν τίποτα. Έκρυβαν το κοινό μυστικό. Μήπως δεν την
αντιμετώπισαν σωστά και δεν της έδωσαν τη σημασία που άξιζε; Πώς αλλιώς μπορώ
να εξηγήσω το γεγονός ότι μία καταξιωμένη γιατρός διάλεξε εμένα, έναν
παρκαδόρο, για να πει τα προβλήματά της. Δεν ήταν, φαίνεται, αποδεκτή από την
οικογένειά της και έψαχνε να βρει έναν άνθρωπο στα δικά της μέτρα, που να
μπορεί να την ακούει».

Με αυτά τα δεδομένα φαίνεται πως ξεκίνησε η σχέση του Μάνθου και της Γιόλας,
που γνωρίζονταν τέσσερα χρόνια. Όταν, όμως, άρχισε να του λέει για τον άνδρα
της, για τον «Τάκη της» και τους εξωσυζυγικούς δεσμούς του, του εξομολογήθηκε
για πρώτη φορά πως ήθελε να σκοτωθεί.

«Μου φάνηκαν παράλογα ­ είπε στην απολογία του ο Μονσελάς. Λίγο αργότερα
άρχισαν οι “εκδρομές”, αυτές που ονομάστηκαν από τους δημοσιογράφους “βόλτες
θανάτου”. Εγώ ποτέ δεν πίστεψα πως θα την σκότωνα κι ας πέρασε από το μυαλό
μου για μια στιγμή αυτή η σκέψη. Τη συνόδευα στις βόλτες, για να την πείσω να
σκέφτεται πιο αισιόδοξα.

Όταν μου έδειξε μάλιστα το πιστόλι που είχε αγοράσει, το πήρα για να μην
αυτοκτονήσει ή σκοτώσει κάποιον άλλον άνθρωπο. Εάν ήμουν ο στυγνός
εγκληματίας, δεν θα περίμενα δύο μήνες για να την σκοτώσω…».

«ΞΥΠΝΗΣΑ»

Πώς, όμως, στήθηκε το βράδυ εκείνο το σκηνικό του θανάτου; Ξεκίνησαν για μία
από τις συνηθισμένες βόλτες τους. Ο Μονσελάς δεν θυμάται ­ λέει ­ λεπτομέρειες
της σκηνής, παρά μόνον ότι «ξύπνησε» μετά τον τρίτο πυροβολισμό. Νωρίτερα,
παρομοίωσε τον εαυτό του με οδηγό που τον παίρνει ο ύπνος στο τιμόνι του
αυτοκινήτου. Ακόμη όμως και αυτή τη δραματική για τον ίδιο και το θύμα του
στιγμή, ο Μονσελάς προσπάθησε να εξηγήσει πως δεν λειτούργησε συνειδητά.
«Πιστεύω ­ είπε ­ πως η Βαγενά γνώριζε μεθόδους υπνοθεραπείας, που τις
εφάρμοσε σε μένα. Ένιωσα σαν υπνωτισμένος».

Πρόεδρος: Αφού λέτε ότι σας κούραζε αυτή η σχέση, γιατί συνεχίζατε;

Μονσελάς: Για να απομακρυνθώ από τη Βαγενά, έπρεπε να αλλάξω εργασία. Δεν
θεώρησα σωστό να γίνει αυτό για μία κυρία με ψυχολογικά προβλήματα.

Πρόεδρος: Γιατί δεν ειδοποιήσατε τους δικούς της ή την Αστυνομία;

Μονσελάς: Δεν το σκέφτηκα.

Πρόεδρος: Μήπως δεν έλεγε σοβαρά ότι ήθελε να τη σκοτώσετε;

Μονσελάς: Δεν νομίζω. Μόλις τελείωνε το ιατρείο, έβγαζε τη μάσκα και… κατέρρεε.

Πρόεδρος: Μήπως σας είχε γοητεύσει και εσάς αυτό το παιχνίδι;

Μονσελάς: Ειπώθηκε και αυτό. Εγώ δεν είχα ερωτικό απωθημένο, δεν με γοήτευσε.
Έπρεπε να τη διώξω.

Η δίκη συνεχίζεται σήμερα, οπότε αναμένεται να ολοκληρωθεί η απολογία του
κατηγορουμένου και στη συνέχεια θα αγορεύσει ο εισαγγελέας κ. Αθαν. Καφίρης.

ΑΙΤΗΣΗ για ευθανασία ισχυρίστηκε ότι έχει κάνει ο Ματθαίος Μονσελάς προς τις
αρχές της Ολλανδίας, όταν βρέθηκε στις φυλακές του Κορυδαλλού, εκεί που ­ όπως
παραδέχθηκε ­ έγινε περισσότερο εγωιστής και λιγότερο μετριόφρων.

«Θα μπορούσα να κρεμαστώ ­ είπε ­ αλλά ίσως και εγώ να φοβάμαι να το κάνω
μόνος μου. Θέλω να μου την κάνει κάποιος άλλος, γιατί είναι πιο ανώδυνο».

Φοβάται τη ρετσινιά του δολοφόνου, γιατί δεν αποδέχεται τον χαρακτηρισμό αυτό.
«Θα μπορούσα να το παίξω τρελός ­ υποστήριξε ο Μονσελάς ­ και ίσως λόγω της
ιδιορρυθμίας μου να έπιανε.

Θεωρήθηκα, βλέπετε, περιθωριακός και κουλτουριάρης, γιατί έχω φαλάκρα και
κάποιες ιδιαιτερότητες».

Ο Μονσελάς από «εξομολογητής» όσων γνώριζε καθημερινά στο πάρκινγκ σκέφτεται
να γίνει αδιάφορος όταν βγει από τη φυλακή. «Αυτό μου έγινε μεγάλο πάθημα.
Σκέφτομαι να επανενταχθώ ­ όπως είπε ­ στην κοινωνία και να είμαι αμέτοχος.

Να μη δίνω σημασία σε κανέναν, να μην ενδιαφέρομαι για τον γείτονα. Και εάν
κάποιος πνίγεται και μου ζητήσει το χέρι μου να τον βοηθήσω, εγώ θα τον αφήσω
να πνιγεί, γιατί οι περισσότεροι του δίνουν μία και πάει ακόμη παρακάτω».

Εξάλλου, όπως πρόσθεσε, τώρα κατάλαβε πως δεν άξιζε τον κόπο όταν στο παρελθόν
επιχείρησε δύο φορές να αυτοκτονήσει για λόγους που όπως αποδείχθηκε δεν ήταν
αρκετοί για να δώσει τέλος στη ζωή του.