Αναγκαία η καθιέρωση Εθνικού Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής

Μιλτιάδης Έβερτ: Ευρύτερη η σύνθεσή του

ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ θεωρούν αναγκαία τη συνταγματική πρόβλεψη για καθιέρωση Εθνικού
Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής, διπλωματικοί και καθηγητές θέτουν
προϋποθέσεις ή διαφωνούν.

Ο πρώην αρχηγός της Νέας Δημοκρατίας, κ. Μιλτιάδης Έβερτ, υποστηρίζει τον
θεσμό και προσδοκά απ’ αυτόν «τη χάραξη μιας ενιαίας μακροπρόθεσμης πολιτικής
στον εθνικό τομέα». Κάνει λόγο για «χάραξη εθνικής στρατηγικής» και αφήνει
στην εκάστοτε κυβέρνηση να επιλέγει «την τακτική των κινήσεών της». Προτείνει
η σύνθεσή του να είναι ευρύτερη από ένα διακομματικό όργανο και αναφέρεται στο
αντίστοιχο όργανο που υπάρχει και λειτουργεί στην Τουρκία.

Ο κ. Έβερτ μιλώντας στα «ΝΕΑ» διαπιστώνει μία καθυστέρηση αν όχι αδυναμία να
παρακολουθήσουμε τις εξελίξεις σε παγκόσμιο επίπεδο, αλλά και ειδικότερα να
είμαστε προετοιμασμένοι για ενδεχόμενους κινδύνους στην περιοχή μας.

«Σήμερα, ο κίνδυνος πλέον έφυγε από την Κεντρική Ευρώπη και μεταφέρθηκε στον
Νότο», επισημαίνει ο κ. Έβερτ. «Έχει δημιουργηθεί μία ζώνη επικινδυνότητας και
μεγάλου ενδιαφέροντος, η οποία ξεκινάει από την Αλγερία, επεκτείνεται σε όλη
τη Βόρειο Αφρική και τη Μέση Ανατολή, φτάνει στην Κεντρική Ασία και έχει εύρος
από τη Βαλκανική έως τον Περσικό Κόλπο». Σ’ αυτήν την περιοχή η Τουρκία,
υποστηρίζει ο κ. Έβερτ, έχει καθορίσει μία πολιτική και έχει προσδιορίσει τον
ρόλο της σε αντίθεση με την Ελλάδα για την οποία αναρωτιέται «τι έχει κάνει».
Ο κ. Έβερτ έκανε μία σύντομη αναφορά στα ζητήματα αυτά, ακριβώς για να
στηρίξει την άποψη ότι είναι αναγκαία η συγκρότηση Συμβουλίου Εξωτερικής Πολιτικής.

*Από την άλλη πλευρά, ο κ. Θέμος Χ. Στοφορόπουλος ξεκαθαρίζει τα πράγματα:
«Δεν ωφελεί να νομοθετούμε όργανα που να μένουν στο χαρτί», τονίζει. Και
διευκρινίζει: «Παράδειγμα η Εθνική Διακομματική Επιτροπή Εξωτερικής Πολιτικής
του Ν. 2333/95, η οποία μοιάζει πολύ με το Συμβούλιο που τώρα προτείνεται.
Όσοι υποστηρίζουν την ίδρυσή του ελπίζουν πως θα συμβάλει στον καθορισμό των
παγίων διπλωματικών στόχων, δεσμευτικών για όλα τα κόμματα, προσδοκία που
οφείλεται στην πλάνη πως υπάρχει μία αντικειμενικά και αναντίρρητα ορθή πορεία
της Ελλάδας, που όλοι θ’ αναγνωρίσουμε αν απαλλαγούμε από μικροπολιτικές
σκοπιμότητες». Ο κ. Στοφορόπουλος λέει «ναι σε ένα διακομματικό Εθνικό
Συμβούλιο Εξωτερικής Πολιτικής αν δι’ αυτού επιδιωχθεί όχι μία ουτοπική και
αντιδημοκρατική ομοφωνία, αλλά η ανταλλαγή γνωμών επί θεμελιακών ζητημάτων, σε
βάθος και έκταση που δεν επιτρέπει (έστω και βελτιούμενος) ο τρόπος
λειτουργίας της Διαρκούς Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Άμυνας και
της Ολομέλειας της Βουλής».

*Μία άλλη κρίσιμη παρατήρηση κάνει ο καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στο
Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης κ. Βασ. Σκουρής, ο οποίος επισημαίνει ότι η
συμμετοχή και εμπειρογνωμόνων ­ εκτός των εκπροσώπων των κομμάτων ­ στο
Συμβούλιο «δεν θυμίζει απλή συμβουλευτική επιτροπή, αλλά όργανο χάραξης
πολιτικής στο ανώτατο δυνατό θεσμικό επίπεδο. Με άλλες λέξεις, η υπεύθυνη
άσκηση της εξωτερικής πολιτικής η κυβέρνηση θα μοιράζεται την ευθύνη της με
ένα συνταγματικώς προβλεπόμενο Συμβούλιο. Έτσι όμως νοθεύεται ο
κοινοβουλευτικός χαρακτήρας του πολιτεύματος, αφού η κυβέρνηση θα ελέγχεται
για τη συγκεκριμένη εξωτερική πολιτική της όχι μόνο από τη Βουλή, αλλά και από
ένα Συμβούλιο με εκπροσώπους κομμάτων και εμπειρογνώμονες».