Ενέσεις ζωής από τους «Ναρκομανείς Ανωνύμους» Ένα ναρκωτικό είναι παρά πολύ, χίλια δεν είναι ποτέ αρκετά

Μία και μοναδική η προσευχή τους: «Θεέ μου, δώσε μου τη γαλήνη να δέχομαι τα πράγματα που δεν μπορώ να αλλάξω. Το κουράγιο να αλλάζω αυτά που μπορώ. Και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά…». Ένα και μοναδικό το όπλο τους: η πίστη στον αγώνα. Είναι καθημερινός και επίπονος αυτός ο αγώνας. Και όλοι ξέρουν ότι δίχως πίστη, έστω και για μια στιγμή, μπορεί να ξαναβρεθούν στον πάτο… Μία και μοναδική η αγωνία τους: να φέρουν έναν ακόμη τοξικομανή κοντά τους. Να του δείξουν τον δρόμο. Και να τον περπατήσουν μαζί… Δεν χρειάζεται να ‘ναι «καθαρός» ο τοξικομανής που θα καταφύγει σε κάποια από τις ομάδες αλληλοβοήθειας των «Ναρκομανών Ανωνύμων». Η μοναδική προϋπόθεση για να γίνει κάποιος μέλος είναι «η επιθυμία να σταματήσει να κάνει χρήση». Και αυτοί, που είναι «ναρκομανείς σε ανάρρωση» και μετρούν τις ημέρες ­ και τα χρόνια ­ της καθαρότητάς τους, ξέρουν πώς θα βοηθήσουν έναν ακόμη να γίνει και να παραμείνει καθαρός!

ΓΝΩΡΙΖΟΝΤΑΝ και παλιότερα αλλά αυτό που τότε τους συνέδεε ήταν το ψέμα, η
εκμετάλλευση ­ ακόμη και των δικών τους ανθρώπων ­ η κλοπή, η φυλακή. Η
καθημερινή «δόση», με δυο λόγια. Μέσα από διαφορετικές προσωπικές διαδρομές κι
αφού διήνυσαν αμέτρητα χιλιόμετρα «προσωπικής εξαπάτησης και αυταπάτης»
βρέθηκαν την ίδια περίπου περίοδο στον ίδιο χώρο, εξαθλιωμένοι όσο ποτέ, αλλά
και αποφασισμένοι: «Ή τώρα ή ποτέ».

Το τελευταίο τους χαρτί έπαιξαν ο Ορέστης και η Ιωάννα. Ο Ανδρέας, η Χριστίνα
και ο Πέτρος. Έπαιξαν παρορμητικά περισσότερο. Γιατί, κατά βάθος, κανείς τους
δεν πίστευε στο «θαύμα». Πίστεψαν μόνο αφού κέρδισαν, για πρώτη φορά ύστερα
από πολλά χρόνια προσωπικής ήττας και κατάρρευσης, τη χαμένη ζωή τους.

Κοιτάζεις τώρα αυτά τα πρόσωπα που φεγγοβολούν ζωντάνια κι ελπίδα κι ούτε που
μπορείς να τα συνδέσεις με εκείνα τα «άλλα» πρόσωπα που ξεπηδούν από τις
αφηγήσεις τους.

Δεν είναι πια 20άρηδες. Και το περίεργο είναι ότι σχεδόν κανείς τους δεν
ξεκίνησε εκεί κάπου στην εφηβεία ­ όπως οι περισσότεροι. Έκαναν σπουδές, είχαν
προσωπικές δουλειές, είχαν εισχωρήσει στο μονοπάτι της κοινωνικής καταξίωσης,
το μέλλον ήταν μπροστά τους γεμάτο υποσχέσεις. Όλα τα κλώτσησαν, ο καθένας για
διαφορετικούς λόγους, αλλά όλοι με την ίδια έπαρση: ότι θα έπαιρναν από τα
ναρκωτικά ό,τι «καλό» μπορούσαν να τους προσφέρουν και ποτέ μα ποτέ δεν θα
γίνονταν «πρεζάκια» όπως οι «άλλοι»!

ΧΩΡΙΣ ΛΟΓΟ

Τι να πούμε τώρα; Ότι ο 43χρονος πια Ορέστης που σπούδασε οικονομολόγος δεν
είχε κανέναν απολύτως λόγο να στραφεί στα ναρκωτικά; Δεν είχε, ομολογεί
σήμερα! Καμιά από εκείνες τις τραγικές ιστορίες με τις διαλυμένες οικογένειες
δεν παραμονεύει πίσω του. Οι γονείς του έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν για τα
παιδιά τους.

Τα έστειλαν στα καλύτερα σχολεία, τα μόρφωσαν, τα «όπλισαν» με εφόδια, αγάπη,
προστασία. Αλλά εκείνος ξεκίνησε να «πίνει» στα 28 του χρόνια! Η έως τότε
πορεία του ήταν η πορεία ενός πολύ «στρέιτ» ανθρώπου. Όλα είχαν πάει κατ’
ευχήν. Και αυτό ήταν που ήθελε να αλλάξει. Έτσι, τον «γοήτευσε» ο τρόπος ζωής
ενός χρήστη. Νόμιζε ότι ανά πάσα στιγμή μπορούσε να επιστρέψει στην «ευθεία».
Αλλά δεν είχε ιδέα τι τον περίμενε.

Η 37χρονη Ιωάννα. Είναι σήμερα γυναίκα του. Μάνα της κόρης τους, της τρίχρονης
Άννας. Κι είναι εντελώς παράταιρο να πούμε ότι ο Ορέστης και η Ιωάννα βλέπουν
πια σ’ αυτό το μελαχρινό έξυπνο μουτράκι τον ισχυρότερο λόγο αποχής τους όχι
μόνο από ναρκωτικές ουσίες αλλά και από ένα ποτήρι κρασί ή μπίρα. Η σωτηρία
ήρθε προ Άννας. Αλλά η μικρή τους επισφραγίζει καθημερινά με την παρουσία της
το άγραφο συμβόλαιο των γονιών της με τη ζωή…

ΑΠΟ ΤΟ ΧΑΣΙΣ ΣΤΗΝ ΗΡΩΙΝΗ

Η πρασινομάτα Ιωάννα λοιπόν… Υπήρξε ένα ιδιαίτερα όμορφο, έξυπνο και
ταλαντούχο κοριτσάκι, με ιδιαίτερη κλίση στη μουσική. Τη μεγάλωσαν μορφωμένοι
και αριστερών πεποιθήσεων γονείς, σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον. Για κάποιο
ανεξήγητο λόγο η Ιωάννα δεν ένιωθε από μικρή καλά με τον εαυτό της. «Είχα
διαρκώς ένα ανικανοποίητο αίσθημα, αισθανόμουν ντροπή για αυτό που ήμουν και
πολύ μειονεκτικά. Όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, ενώ είχα όλες τις
προϋποθέσεις, τελικά δεν τα κατάφερνα σε τίποτα!».

Αναζητούσε πάντα αποδοχή και ικανοποίηση με κάθε τρόπο από τους άλλους, αλλά
το μόνο που κατάφερνε ήταν να μεγαλώνει το κενό της. Πήγε στο εξωτερικό για
σπουδές και αντί να φοιτήσει βρέθηκε να καπνίζει χασίς. Η προσωπική ανεπάρκεια
που ένιωσε επιστρέφοντας στην Ελλάδα ήταν και ο λόγος που έγιναν «φίλες» με
την ηρωίνη.

Η «παγίδα» ήταν γερή. Ένιωσε αρχικά να υποχωρεί η αυτοαμφισβήτηση, να
μειώνεται η ντροπή, να εξαφανίζεται η δυσκολία της με τους ανθρώπους.

Ξαφνικά μπορούσε να δουλεύει, να αντέχει και να μην την ενδιαφέρει η γνώμη των
άλλων. Μέχρι που άρχισε να χρωστάει νοίκια, να της κόβουν το ηλεκτρικό και το
τηλέφωνο, να μην μπορεί να εμφανίζεται στη δουλειά και, το χειρότερο όλων, να
ντρέπεται περισσότερο από πριν!

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Ο Πέτρος. Στα 42. Μαθηματικός. Αυτό που θυμάται από τα παιδικά του χρόνια
είναι η εσωτερική απομόνωση από την οποία υπέφερε. Ποτέ δεν αποδέχθηκε την
οικογένειά του ­ ίσως γιατί πίστευε ότι εκείνη δεν τον αποδεχόταν. Έτσι
απέκτησε μια μοναδική ικανότητα: να περνά… απαρατήρητος. Κρατώντας πάντα
«απόσταση» από γονείς, αδέρφια, συμφοιτητές τέλειωσε το σχολείο, ύστερα το
πανεπιστήμιο. Ήρθαν αργά τα ναρκωτικά στη ζωή του και στην αρχή…
«ισορρόπησαν τη μέσα μου ανισορροπία. Τα κενά, τις ελλείψεις. Μου έδωσαν την
αίσθηση της παντοδυναμίας, της άνεσης, μου “έλυσαν” τα προβλήματα επικοινωνίας
με το περιβάλλον μου. Ξεκίνησα από αλκοόλ και πέρασα όλη την “γκάμα”. Πριν
δοκιμάσω κάτι, ήξερα ότι μου… κάνει. Τα είχα αποδεχθεί. Σήμερα όμως ξέρω ότι
έκανα τις “αλλαγές” ακριβώς γιατί είχα την ανάγκη της απόδρασης…».

«ΝΤΙΛΕΡ»

Δεν είναι τυχαίο που μέσα σε 15 χρόνια χρήσης ­ 11 στην ηρωίνη ­ έγινε ο
Πέτρος ο «ντίλερ» της Χριστίνας, του Ορέστη και πολλών άλλων. Όλα είχαν
ξεφτίσει. Η «παντοδυναμία» ήταν ανύπαρκτη…

Η Χρίστινα. Φιλόλογος. Στα 33 σήμερα. Βίωσε με τον Πέτρο οκτώ χρόνια «φυγής»
από την πραγματικότητα. Ζούσαν μαζί, αλλά ήταν δυο άγνωστοι. Κι αυτό τούς
«αποκαλύφθηκε» πολύ αργότερα ­ όταν έμειναν «καθαροί». Έγιναν πρώτοι φίλοι ­
δεν θα άντεχαν ποτέ ο ένα στον άλλον σε μια ερωτική σχέση. Γιατί αυτό που
«είχαν» ήταν τόσο εξαθλιωμένο. Αλλά προσφέρουν σήμερα τόσα ο ένας στον άλλο ­
και οι δυο σε πολλούς άλλους.

Σε μια οικογένεια με σκληρή δομή μεγάλωσε η Χριστίνα. Άνετα οικονομικά,
διαρκείς μετακινήσεις. Άνθρωποι με αυστηρές αρχές, τρομακτικές φιλοδοξίες, που
ασκούσαν στα παιδιά ισχυρή πίεση για επιτυχία και κοινωνική καταξίωση οι
γονείς της είχαν απαγορευμένο το… συναίσθημα μέσα στην οικογένεια! Το
συναίσθημα ήταν γι’ αυτούς «δειλία, αδυναμία. Κι έπρεπε να ‘μαστε δυνατοί, ατσαλένιοι…».

ΚΡΥΦΗ ΖΩΗ

Ήταν δυνατή. Στη φανερή της ζωή. Γιατί στην «άλλη», τη δεύτερη κρυφή της, τα
ζούσε όλα όσα απαγορεύονταν. Κι όσα έδειχναν αδυναμία… Έκανε σπουδές, πολλές
σπουδές. Και αφού τις τελείωσε, αδύναμη όσο ποτέ να ζήσει φανερά τη ζωή της,
«πήγε» στα ναρκωτικά να ‘βρει τη λήθη. «Επιτέλους ­ είπε ­ κάπου ανήκω! Έχω
ταυτότητα και δικό μου “χώρο” στη ζωή. Ήμουν πρεζάκι κι είχα έναν άνθρωπο που
‘ταν κι αυτός πρεζάκι και έλεγα ότι τον αγαπούσα. Αλλά κανέναν δεν μπορείς να
αγαπήσεις αν δεν αγαπάς τον εαυτό σου…».

Καλά «έδειχναν» τα πρώτα χρόνια. Μετά ήρθε η απομυθοποίηση. Η δουλειά στα
μπαρ. Οι κλεψιές. Ο «χειρισμός» των ανθρώπων. Κάποια στιγμή όλα εξαντλήθηκαν.
Δεν είχε να προστρέξει σε κανέναν. Και η ηρωίνη σταμάτησε πλέον να λειτουργεί
σαν καταπραϋντικό, σαν «πέιν-κίλερ». Έκαναν προσπάθειες να ξεκόψουν ­ μέσω
«φυγών, αλλαγών, μετακινήσεων σε νησιά… Επέστρεφαν στα ίδια και χειρότερα.
Αλλά δεν λυτρώνονταν… « ούτε πίνοντας! Κι αυτός ήταν ο μέγιστος πόνος!».

«ΑΛΛΟΘΙ»

Ο 38χρονος Ανδρέας, γραφίστας στο επάγγελμα, είναι ίσως περίπτωση με
ισχυρότερο «άλλοθι» στο παρελθόν της πρώτης του νιότης. Αστική οικογένεια. Και
απολύτως δυσλειτουργική. Μητέρα αλκοολική, τσακωμοί και φασαρίες στο σπίτι και
η απειλή του χωρισμού να πλανάται πάνω από το κεφάλι των παιδιών. Ήταν ο
μικρότερος. Ο πιο φοβισμένος. Και ο πιο ευάλωτος. Κλείδωνε τα πραγματικά του
αισθήματα, περιχαράκωνε τον κόσμο του. Μεγάλωνε και βίωνε φόβο και απόρριψη.
Σπούδασε. Κι αργότερα, στον στρατό, συνάντησε κάποιους που έπιναν χασίς και
του φάνηκαν «ενδιαφέροντες σαν χαρακτήρες, άνετοι και ωραίοι, με άποψη…».

Άρχισε με χασίς ­ μετά τη θητεία του. Καλλιεργούσε δικό του. Πέρασε εύκολα στα
«τριπάκια», αλλά έκανε άσχημα «ταξίδια». Η προβληματική του σχέση με μια
κοπέλα και ο θάνατος της μητέρας του τον ώθησαν στην ηρωίνη. Θεώρησε τότε ότι
βρήκε το «φάρμακο για όλα τα προβλήματα». Ένα φάρμακο που μπορούσε να
χρησιμοποιήσει όσο και όποτε ήθελε!

«ΚΛΩΤΣΙΑ»

Τι σημασία πια έχει η υπόλοιπη διαδρομή της αλαζονείας του; Ξαφνικά όλα
διαλύονταν ­ εκείνος έδινε πάντα την «κλωτσιά». Ξύπναγε το πρωί κι έλεγε: «Αχ,
Θεέ μου! Πάλι τα ίδια και σήμερα». Να βρει λεφτά, να βρει τον άνθρωπο και, το
χειρότερο, να περιμένει μέχρι να πάρει τη δόση. Για να ξεκινήσει ένα ταξίδι
που πια δεν ήταν ταξίδι. Ήταν «τίποτα. Ένα τίποτα. Έπινα πια χωρίς να το θέλω…».

Δύο φίλοι του μίλησαν για τους «Ν.Α.». Έως εκείνη τη στιγμή παραμύθιαζε τον
εαυτό του ότι δεν έχει ανάγκη από βοήθεια. Εντελώς συμπτωματικά δεν «ήπιε»
εκείνη την ημέρα. Πήγε στη συγκέντρωση. Δεν ξαναήπιε ποτέ! Γιατί ζήλεψε αυτά
τα παιδιά που ‘χαν άνεση, χιούμορ, καλή φυσική κατάσταση και διάθεση για
γέλιο…

Κάπως έτσι έφτασε και ο Πέτρος στους «Ν.Α.». Κι αυτός, που εξοικονομούσε
μονίμως δόση για δύο, έφερε και τη Χριστίνα. Που είχε σκεφθεί να αυτοκτονήσει,
αλλά όχι με ναρκωτικά! Ντρεπόταν να φύγει απ’ τη ζωή με τόσο άθλιο τρόπο!

«ΓΑΓΓΡΑΙΝΑ»

Ο Ορέστης προηγήθηκε της Ιωάννας. Κι ήταν «καθαρός» όταν του τηλεφώνησε εκείνη
ζητώντας βοήθεια. Πήγε και την πήρε από το σπίτι. Τα χέρια της ήταν γεμάτα
αποστήματα ­ ένα σκαλί πριν τη «γάγγραινα», τον θάνατο. Ίσα που είχε δύναμη να
ανασάνει. Προηγήθηκε η φυλάκισή της στον Κορυδαλλό για εμπορία. Το σοκ της
φυλακής ήταν τόσο ισχυρό που αποφάσισε να μην ξαναπιεί. Άντεξε μόλις δυο
μήνες. Ακολούθησαν τέσσερα χρόνια απερίγραπτης αθλιότητας.

Δεν χρειάσθηκε να δώσει καμιά μάχη η Ιωάννα για να την αποδεχθούν εκεί που
πήγε: «Δέχθηκαν την αδυναμία, την ξεφτίλα, το κατρακύλισμά μου». Γι’ αυτό
ένιωσε ότι πήγε στον παράδεισο. Και δεν ξαναήπιε!

Ζουν ένα θαύμα. Γι’ αυτό το μοιράζονται. Βιώνουν την ανάρρωση. Οι πληγές
κλείνουν. Ο κόσμος δεν είναι εχθρικός. Υπάρχει ομορφιά, αρμονία, μέσα τους και
γύρω τους…

Ενέσεις ζωής. Η οργάνωση των «Ναρκομανών Ανωνύμων» οργανώθηκε ως κοινότητα πριν από 10 χρόνια στην Ελλάδα. Τα μέλη της λειτουργούν σε εθελοντική βάση. Η συμβολική φωτογραφία των πέντε μελών πάνω στη γέφυρα ίσως να σημαίνει και το πέρασμά τους πάλι στο φως της ζωής

Αυτοαποκαλούνται εν συντομία «Ν.Α.». Η οργάνωσή τους είναι διεθνής και
ξεπήδησε ως ανάγκη, μέσα από την οργάνωση των «Αλκοολικών Ανωνύμων». Το
πρόγραμμά τους είναι ένα σύνολο αρχών που μπορούν να λειτουργήσουν στην
καθημερινή ζωή. Δεν υπάρχουν δεσμεύσεις. Δεν συνδέονται, αλλά συνεργάζονται με
άλλες οργανώσεις. Δεν κρίνουν, ούτε κριτικάρουν άλλα προγράμματα. Δεν ζητούν
έξοδα εγγραφής ή «αμοιβές». Δεν υπογράφουν εγγυήσεις. Ούτε δίνουν υποσχέσεις.
Αλλά είναι εκεί ­ για όποιον τους χρειασθεί, για όσο τους χρειασθεί…

ΔΕΚΑ ΧΡΟΝΙΑ

Υπάρχουν ως οργάνωση, ως κοινότητα, εδώ και μια δεκαετία στην Ελλάδα.
Ενεργοποιήθηκαν περισσότερο τα τελευταία 4-5 χρόνια. Δεν επιζητούν δημόσιες
σχέσεις και αποφεύγουν οποιαδήποτε δημοσιότητα που μπορεί να βλάψει τον αγώνα
τους. Η ανωνυμία είναι η δωδέκατη, αλλά και η ισχυρότερη πνευματική τους αρχή.
Όχι γιατί ο κάθε ένας από αυτούς έχει πια κάτι να φοβηθεί. Αλλά για να
προστατευθούν καλύτερα οι υπόλοιποι.

Στις συγκεντρώσεις τους, ο νεοφερμένος είναι το σπουδαιότερο πρόσωπο ­
ανεξάρτητα από ηλικία, χρώμα, σεξουαλική ταυτότητα, πίστη ή θρησκεία. Δεν τους
απασχολεί «τι» ή «πόσο» έπαιρνε, ποιες ήταν οι διασυνδέσεις του, τι έκανε στο
παρελθόν, η οικονομική ή οικογενειακή του κατάσταση. Δεν κρατούν αρχεία και ο
μόνος δείκτης της επιτυχίας τους είναι η ταχύτατη εξάπλωση των ομάδων τους σε
όλον τον κόσμο. Το 1978 είχαν 200 ομάδες σε τρεις χώρες. Το 1982 βρέθηκαν με
1.200 ομάδες σε 11 χώρες. Και σήμερα λειτουργούν περισσότερες από 25.000
ομάδες «Ν.Α». σε 60 χώρες! Τα ενεργά μέλη των «Ν.Α.» στην Ελλάδα είναι γύρω
στα 400.

«Ο ΕΘΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΟΥΡΓΟΣ»

Προτού διανύσουν το μονοπάτι της προσωπικής τους καθαρότητας, ήταν άνδρες και
γυναίκες που δεν μπορούσαν να κουμαντάρουν τη ζωή τους. Θεώρησαν κι αυτοί ότι
τα ναρκωτικά θα έδιναν ένα «διαφορετικό» χρώμα στην καθημερινότητά τους. Και
κατέληξαν να αποτελεί η χρήση τη μέγιστη προτεραιότητα ­ πάνω και από την
ευημερία των οικογενειών, των συντρόφων, των παιδιών τους. Η δόση, μόνο αυτό
υπήρχε ­ με όποιο κόστος! Έβλαψαν ανθρώπους, αλλά περισσότερο από όλους τον
εαυτό τους.

Ήξεραν οι περισσότεροι ότι «σιγά – σιγά αυτοκτονούσαμε, αλλά ο εθισμός είναι
τόσο πανούργος εχθρός, που μας στέρησε τη δύναμη να αντιδράσουμε. Πολλοί
καταλήξαμε στη φυλακή, στα φάρμακα, στη θρησκεία, στους ψυχιάτρους. Καμία
μέθοδος δεν ήταν αρκετή για μας. Η αρρώστια επανεμφανιζόταν δριμύτερη…».

Απεγνωσμένα, αναζήτησαν βοήθεια ο ένας από τον άλλον, μέσα από τους
«Ναρκομανείς Ανώνυμους». Και σήμερα γνωρίζουν ότι ο χειρότερος εχθρός τους
υπήρξε «η αδυναμία μας να δεχθούμε τις προσωπικές μας ευθύνες και η
ανικανότητά μας να αντιμετωπίσουμε τη ζωή με τους δικούς της όρους».

Έτσι, συνειδητοποίησαν ότι υπέφεραν από μια αρρώστια «για την οποία δεν
υπάρχει καμία γνωστή θεραπεία. Αλλά μπορεί, ως ένα βαθμό, να κρατηθεί
ανενεργός και τότε η ανάρρωση είναι πιθανή. Αρκεί να υπάρχει ειλικρίνεια,
ανοικτό μυαλό και προθυμία για προσπάθεια…».

ΦΙΛΟΙ

Ο εθισμός κρατάει χρόνια. Άρα, είναι αδύνατον να γίνει η «απεξάρτηση» σε μια
μέρα. Μπορεί όμως να γίνει η αρχή. Σε μια από τις συγκεντρώσεις τους… Όπου
κάθε ναρκομανής θα βρει έτοιμους φίλους. Να τον παρηγορήσουν ­ για την
τελευταία δόση που πήρε. Να τον αποτρέψουν ­ από την επόμενη. Θυμίζοντάς του
ότι «ένα ναρκωτικό είναι πάρα πολύ και χίλια δεν είναι ποτέ αρκετά». Να τον
κρατήσουν μακριά ακόμη και από το αλκοόλ που οδηγεί συστηματικά παρά πολλούς
ναρκομανείς στην υποτροπή. Είναι ναρκωτικό και το αλκοόλ ­ για τους
«Ναρκομανείς Ανώνυμους». Μπορεί κάποιοι από αυτούς να είναι πέντε και έξι
χρόνια «καθαροί», αλλά όταν μιλήσεις μαζί τους θα σου πουν: «Από τα ναρκωτικά
γλιτώσαμε. Αλλά έχουμε την αρρώστια του εθισμού. Και πρέπει να απέχουμε από
όλα τα ναρκωτικά, για να έχουμε δικαίωμα στην ανάρρωση…».

ΕΘΕΛΟΝΤΙΚΑ

Δεν θεωρούν ότι αποτελούν τη μοναδική ή την καλύτερη λύση. Δεν δέχονται
οικονομικές ενισχύσεις, φοβούμενοι την όποια δέσμευση ή εξάρτηση. Ο
καθημερινός αγώνας είναι εθελοντικός, τα μέλη συνδράμουν το ένα το άλλο και οι
ίδιοι βάζουν το χέρι στην τσέπη τους. Δεν χρειάζονται χρήματα πια για αγορά
ναρκωτικών ­ άρα τους περισσεύουν!

ΓΡΑΜΜΗ ΒΟΗΘΕΙΑΣ

Ο Ερυθρός Σταυρός, αλλά και ο Δήμος Αθηναίων τους εμπιστεύθηκαν αρχικά. Τους
πρόσφεραν χώρους για τις ανοικτές ή κλειστές συγκεντρώσεις τους. Ακολούθησαν
και άλλοι δήμοι. Και τώρα, μπορούν να φιλοξενούνται σε δημόσια «στέκια», σε
πολλές συνοικίες και γειτονιές της Αθήνας.

Το πρόγραμμα των «Ν.Α.» παρουσιάζεται από εθελοντές των ομάδων τους σε
φυλακές, κλινικές, νοσοκομεία. Υπάρχει ελπίδα. Ο καθένας, λένε, δικαιούται μια
ακόμη ευκαιρία. Και πρέπει να τη δώσει τον εαυτό του… Για όσους βρίσκονται
σε ανάγκη, υπάρχει η τηλεφωνική «γραμμή βοήθειας»: 34.74.777