ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ «Γλυκιά, καινούργια γη μου…»

Φεντερίκο Ανταχάζι: Το βιβλίο του σπάει τα ταμεία και του χάρισε τον χαρακτηρισμό του «πορνοκαλλιτέχνη»

Τι θέμα μπορεί να έχει ένα βιβλίο που σαρώνει τα βραβεία και στριμώχνονται
για τα δικαιώματά του οι μεγαλύτεροι εκδοτικοί οίκοι και οι καλύτεροι
σκηνοθέτες; Συνταγές μαγειρικής; Ποδόσφαιρο; Την Αριστερά;

ΤΟ ερώτημα θα μπορούσε να τεθεί και με διαφορετικό τρόπο: Ποια ήταν η
μεγαλύτερη ανακάλυψη του ανθρώπου, η Αμερική ή η κλειτορίδα; Με το πρώτο του
βιβλίο «Ο Ανατόμος», ο 33χρονος αργεντινός συγγραφέας Φεντερίκο Ανταχάζι
συνδέει τα εκ πρώτης όψεως ανόμοια αυτά πράγματα και κατακτά τους αναγνώστες
ολόκληρης της Νότιας Αμερικής. Με μια εξαίρεση: την Αμάλια Λακρόσε ντε
Φορταμπάτ, γνωστή στην Αργεντινή ως «Βασίλισσα του Τσιμέντου», που βρήκε το
βιβλίο απωθητικό και χαρακτήρισε τον συγγραφέα του «κομμουνιστή
πορνοκαλλιτέχνη»! Αυτό δεν εμπόδισε το Ίδρυμα Φορταμπάτ να του απονείμει
βραβείο ύψους 15.000 δολαρίων και σκηνοθέτες και παραγωγοί από τον Μίλος
Φόρμαν ως τον Αντόνιο Μπαντέρας να διεκδικούν τα κινηματογραφικά του δικαιώματα.

Το βιβλίο αφηγείται την πραγματική ιστορία του ιταλού ανατόμου Ματέο Κολόν,
που υποστηρίζει ότι ανακάλυψε πρώτος το γυναικείο στυτικό όργανο. Γεννημένος
στην Πάδοβα λίγα χρόνια μετά τον θάνατο του Χριστόφορου Κολόμβου (Κριστομπάλ
Κολόν, στα ισπανικά), σπούδασε ανατομία στα μέσα του 16ου αιώνα στο
Πανεπιστήμιο της πόλης του. Μια μέρα εξέταζε με τον βοηθό του το σώμα μιας
άρρωστης και πανέμορφης γυναίκας, όταν ο συνεργάτης του έβαλε τις φωνές:
«Είναι άνδρας!» Ο Κολόν νόμιζε ότι είχε να κάνει με τρελό, μέχρι που έβαλε το
χέρι του ανάμεσα στα πόδια της ασθενούς του και ανακάλυψε έκπληκτος «ένα
τέλειο, μικροσκοπικό πέος σε στύση». Άρχισε τότε να το περιεργάζεται ­ με
αποτέλεσμα η γυναίκα όχι μόνο να ξυπνήσει, αλλά να καταληφθεί από σπασμούς ηδονής…

«Ω, Αμερική μου, γλυκιά καινούργια γη μου», αναφώνησε ο Κολόν, που σκεπτόταν
ήδη πώς θα αξιοποιούσε την ανακάλυψή του σε μια Βενετσιάνα πόρνη που την
έλεγαν Μόνα Σοφία και «περπατούσε με ένα δαλματικό σκύλο στο πλευρό της κι
έναν παπαγάλο στον ώμο». Η «Αμερική» του Ματέο ήταν λιγότερο απόμακρη και
ασύγκριτα μικρότερη από εκείνη του Κολόμβου, γράφει ο συγγραφέας στον πρόλογο
του βιβλίου του. «Στην πραγματικότητα δεν ξεπερνούσε το κεφάλι ενός καρφιού.
Παρά ταύτα, ο θόρυβος που προκάλεσε η ανακάλυψή της ήταν εξίσου μεγάλος».

Κατά την κ. Φορταμπάτ (φίλα διακείμενη, κατά τον Ανταχάζι, προς τα προηγούμενα
στρατιωτικά καθεστώτα της Αργεντινής), το βιβλίο δεν συμβάλλει στην εξύψωση
των υψηλών αξιών του ανθρωπίνου πνεύματος. Μα ο ουγγρικής καταγωγής συγγραφέας
δεν είχε τέτοιο στόχο. Ήθελε απλώς να μιλήσει για τα θαύματα την εποχή της
Ιεράς Εξέτασης. Όπως εκείνη την ερωτική συνεύρεση του νεκρόφιλου γιατρού με
την ιταλίδα αγρότισσα, που παρίστανε τη νεκρή επειδή ήξερε ότι οι ανατόμοι
χρησιμοποιούσαν πτώματα στις έρευνές τους. Όταν η γυναίκα άρχισε να
στριφογυρίζει από αγαλλίαση, ο γιατρός το ‘βαλε στα πόδια φωνάζοντας πως το
σπέρμα του την επανέφερε στη ζωή.