Γιατί τόσο μίσος;

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ την έκδοση των Αρχείων Καραμανλή, ο κ. Ανδρέας Ν. Παναγιωτόπουλος,
από το Παλαιό Φάληρο, παρατηρεί: «Ο Ανδρέας έχασε τις εκλογές και όχι μόνον
δεν έφυγε αλλά κάθησε στην αντιπολίτευση, αντιμετώπισε το βρώμικο ’89 με την
κατάπτυστη συκοφαντία – συνωμοσία που του έκανε η Ν.Δ. και επανήλθε νικητής
και τροπαιούχος το ’93 και ξανάγινε πρωθυπουργός, αφού προηγουμένως είχε
αθωωθεί πανηγυρικά από το Ειδικό Δικαστήριο.

Ο “εθνάρχης” μέχρι τη χούντα είχε διχάσει τους Έλληνες σε νομιμόφρονες
πατριώτες και σε μη νομιμόφρονες προδότες. Ο Αντρέας συνένωσε όλους τους
Έλληνες σε μια κατηγορία και συνταξιοδότησε όλους εκείνους που λόγω ­
άκουσον-άκουσον ­ κοινωνικών φρονημάτων εστερούντο συντάξεως. Και μόνο για το
ότι ξερίζωσε τον διχασμό, θα μείνει στην ιστορία ανεπανάληπτος.

Και αναρωτιέμαι, γιατί τόσο μίσος, τόση εμπάθεια, τόση κακότης του “εθνάρχη”
προς τον Αντρέα; Είναι άραγε μόνο το σύμπλεγμα κατωτερότητας ­ παρ’ ότι “θεός”
­ που ένιωθε απέναντι στον πράγματι πολύ μεγάλο Αντρέα; Αυτό δεν μου φθάνει.
Υπάρχει και κάτι άλλο. Το ότι για πρώτη φορά από της συστάσεως του ελληνικού
κράτους, από το 1821, η Ελλάδα κυβερνάται από κεντροαριστερά κυβέρνηση επί μία
σχεδόν εικοσαετία (1981-2000) με μόνο ένα μικρό διάλειμμα 3,5 ετών. Και αυτό
θα συμβαίνει και εις το μέλλον, με μικρά διαλείμματα, για να επανέρχεται το
ΠΑΣΟΚ στην εξουσία».