Δεν θα συγκρουστούν με το Μάαστριχτ οι Γάλλοι σοσιαλιστές

ΜΟΝΟΝ αν το εργατικό κίνημα της Γαλλίας αναπτύξει την πάλη του και μόνον αν
βρίσκεται σε ετοιμότητα μάχης θα έχει κάποια προοπτική το γαλλικό πείραμα.

Την άποψη αυτή διατυπώνει η γενική γραμματέας του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα σε άρθρο
της που έχει δοθεί για να δημοσιευθεί στον κυριακάτικο «Ριζοσπάστη», και αφορά
στον προβληματισμό που υπάρχει για το αποτέλεσμα των γαλλικών εκλογών, αλλά
και στον συντονισμό της «αντι-Μάαστριχτ» πολιτικής των κομμουνιστικών κομμάτων
της Ευρώπης.

Η κ. Παπαρήγα, η οποία πρόσφατα συζήτησε με άλλους κομμουνιστές ηγέτες στη
Διάσκεψη Κομμουνιστικών Κομμάτων στη Λισαβώνα, τις εξελίξεις στην Ευρωπαϊκή
Ένωση, εκτιμά ­ όπως θα αναφέρει στο άρθρο της ­ ότι το γαλλικό Σοσιαλιστικό
Κόμμα δεν θα μπορέσει, τελικώς, να ανταποκριθεί στις λαϊκές προσδοκίες των Γάλλων.

Όσα έχει προεκλογικά υποσχεθεί ο Λιονέλ Ζοσπέν δεν θα τα υλοποιήσει, πιστεύει.
Και εξηγεί ότι αυτό θα συμβεί, γιατί, κατά την άποψή της, το Σοσιαλιστικό
Κόμμα της Γαλλίας δεν έχει αποφασίσει και δεν θέλει να συγκρουσθεί με
αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης και κυρίως με το Διευθυντήριο των Βρυξελλών,
ακόμη κι αν αυτές δεν στρέφονται μόνον κατά των «μικρών» χωρών της Ένωσης,
αλλά και κατά του γαλλικού λαού.

Πάντως, η γενική γραμματέας του ΚΚΕ αναφερόμενη στην συνεργασία σοσιαλιστών
και κομμουνιστών στη Γαλλία, σημειώνει ότι ανοίγει ίσως ένας δρόμος να
περιορισθούν «αντιλαϊκά σχέδια» και οπωσδήποτε να αναπτυχθεί ένα περιθώριο,
ώστε το λαϊκό κίνημα να κερδίσει χρόνο.

Για να υπάρξει, όμως, φως στο βάθος του τούνελ, τονίζει, θα πρέπει η όλη αυτή
συμμαχία που συγκροτήθηκε προεκλογικά να βοηθήσει στο χτίσιμο ενός ισχυρού
λαϊκού μετώπου, που θα συντονίζει τη δράση του και με άλλα αντίστοιχα λαϊκά
μέτωπα, σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Η κ. Παπαρήγα στηρίζει την αισιοδοξία της ­ πέραν του όποιου αποτελέσματος θα
έχει πείραμα στη Γαλλία ­ στο ότι τα όρια της ταξικής πάλης, όπως παρατηρεί,
και των αντιιμπεριαλιστικών και αντιμονοπωλαικών δυνάμεων είναι ανεξέλεγκτα.

Δεν συμβαίνει το ίδιο, προσθέτει, με τα όρια όσων κομμάτων διαχειρίζονται το
καπιταλιστικό σύστημα. Τα όρια αυτά, σημειώνει, έχουν εξαντληθεί εδώ και
καιρό, όσον αφορά την αντοχή των κομμάτων αυτών απέναντι στα λαϊκά αιτήματα
και στις παραχωρήσεις που μπορούν να κάνουν.

Τις απόψεις αυτές της κ. Παπαρήγα συμμερίζονται και σύντροφοί της στα άλλα
κομμουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης, τα οποία μετά τις συναντήσεις της
Ιταλίας, της Ισπανίας και της Πορτογαλίας, έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα πως
«η αντίσταση κατά του Μάαστριχτ πρέπει να είναι ενιαία για τις κομμουνιστικές
δυνάμεις» της «γηραιάς» ηπείρου.

Βεβαίως, δεν έχει ληφθεί κάποια απόφαση για εκλογή ενός συντονιστικού οργάνου.
Ωστόσο, όπως εκτιμούν στο Κομμουνιστικό Κόμμα, «η όλη προσπάθεια συντονισμού
παρουσιάζει ανοδική πορεία με στόχο μια Ευρώπη της ειρήνης, της συνεργασίας
και της κοινωνικής δικαιοσύνης και προόδου».

Στο ΚΚΕ υπάρχουν κι άλλες σκέψεις. Να ‘ρθουν σε μεγαλύτερη επαφή τα
κομμουνιστικά κόμματα της Δυτικής Ευρώπης με αντίστοιχες πολιτικές δυνάμεις
χωρών της Ανατολικής Ευρώπης που θέλουν να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση.