Ο πραγματικός εμφύλιος

Ερμπακάν-Καρανταγί. Μεταξύ του πρωθυπουργού και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου, ποιος είναι πιο επικίνδυνος;

Απορία αφελούς: όλοι εμείς οι «κοσμικοί» και δημοκράτες πρέπει να είμαστε
ευχαριστημένοι με την έκβαση της διαμάχης μεταξύ στρατιωτικών και ισλαμιστών
στην Τουρκία;

ΑΓΑΛΛΙΑΣΗ επικρατεί στη Δύση (συμπεριλαμβανομένης και της χώρας μας) με
τους συνεχείς εξευτελισμούς της κυβέρνησης του Νετζμετίν Ερμπακάν από τον
τουρκικό στρατό. Εμφανιζόμενοι ως εγγυητές του κοσμικού χαρακτήρα του
τουρκικού κράτους, οι στρατιωτικοί έχουν επιβάλει μια οιονεί δικτατορία. Το
πραξικόπημα για το οποίο ανησυχούν οι πολιτικοί αναλυτές έχει ουσιαστικά ήδη
αρχίσει. Διογκώνοντας και κρατώντας συνεχώς στο προσκήνιο τον ισλαμικό
κίνδυνο, οι τούρκοι στρατηγοί μπορούν ανενόχλητοι να συνεχίζουν την πολιτική
που εφαρμόζουν τις δύο τελευταίες δεκαετίες: καταπάτηση των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων, φυλάκιση και βασανισμός των αριστερών και, πάνω απ’ όλα, βίαιη
«εθνοκάθαρση» των κουρδικών περιοχών.

Οι ισλαμιστές και οι μέθοδοι που χρησιμοποιούν στην Τουρκία, την Αλγερία ή τη
Σαουδική Αραβία προκαλούν απέχθεια σε κάθε ελεύθερο άνθρωπο. Όπως γράφει όμως
ο Έντουαρντ Μόρτιμερ στους «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς», οι κατηγορίες εναντίον του
Ερμπακάν και του Κόμματος της Ευημερίας αφορούν περισσότερο προθέσεις παρά
πράξεις. Ανάμεσά τους, η υποτιθέμενη στροφή της εξωτερικής πολιτικής της χώρας
προς εξτρεμιστικές χώρες, όπως η Λιβύη και το Ιράν. Η πρόσφατη επίσκεψη του
υπουργού Δικαιοσύνης στον ισλαμιστή δήμαρχο του Σιντζάν, που συνελήφθη για την
περίφημη συγκέντρωση με τον ιρανό πρεσβευτή και τα πανώ της Χαμάς και της
Χεζμπολά. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να φιμώσει τον Τύπο, που στην πράξη
εξαντλούνται σε ένα νόμο κατά των κουπονιών και των προσφορών. Η πρόθεση (που
δεν είναι βέβαια καινούργια) να κατασκευαστεί τζαμί στην Πλατεία Ταξίμ της
Κωνσταντινούπολης. Η ομιλία που φέρεται να εκφώνησε ένας ισλαμιστής βουλευτής
πριν από τέσσερα χρόνια, όπου χαρακτήριζε τον στρατό «χορεύτριες της κοιλιάς
και καμπαρετζούδες», που υπακούουν στις Ηνωμένες Πολιτείες και το ξένο κεφάλαιο…

Ο στρατός υποστηρίζει πως απαιτούνται δρακόντεια μέτρα για να ανακοπεί η
«αλγεροποίηση» της Τουρκίας. Στην παγίδα, σημειώνει ο Μόρτιμερ, έχει πέσει και
η αριστερή διανόηση.

Οι άνθρωποι που πριν από ένα χρόνο διαμαρτύρονταν ενεργά για τις παραβιάσεις
των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τώρα έχουν σωπάσει και έχουν συμμαχήσει με τις
ένοπλες δυνάμεις και τον εισαγγελέα. Επιτυγχάνει τουλάχιστον αυτή η ανίερη
συμμαχία τον στόχο της; Προσφέρει ένα όραμα, μια προοπτική, μια εναλλακτική
λύση; Κάθε άλλο. Σύμφωνα με τους πολιτικούς παρατηρητές, το ποσοστό του
ισλαμικού κόμματος στις προσεχείς εκλογές αναμένεται να αυξηθεί από το 20% στο
25% ­ παρ’ όλο που ο κυβερνητικός απολογισμός είναι κάθε άλλο παρά ζηλευτός.

Δαιμονοποιώντας τους ισλαμιστές, ο στρατός δημιουργεί μάρτυρες. Και
αποπροσανατολίζει την κοινή γνώμη, θέλοντας να δημιουργήσει την εντύπωση ότι ο
εμφύλιος πόλεμος στην Τουρκία είναι ανάμεσα στους «κοσμικούς» και τους
ισλαμιστές.

Τα κελιά των πολιτικών κρατουμένων, οι τάφοι των δημοσιογράφων και τα
ερημωμένα χωριά των Κούρδων δείχνουν ότι ο πραγματικός πόλεμος είναι μεταξύ
άλλων αντιπάλων: της δημοκρατίας και των στρατοκρατών.