Δήμαρχος των μη-εξασφαλισμένων

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Σε προσφυγική παράγκα της Καβάλας.

ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ: Πάρα πολύ.

ΕΠΙΔΙΩΚΕΙ: Την εξάλειψη της ανεργίας.

ΘΥΜΩΝΕΙ: Τελευταία, όχι εύκολα.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Παθιασμένα.

ΕΝΘΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ: Είμαι τέτοιος «βλαξ».

ΚΡΥΒΕΙ…: Τα αναγκαία.

ΑΚΟΥΕΙ: Τον εαυτό μου.

ΕΚΣΤΑΣΙΑΖΕΤΑΙ…: Όχι εύκολα. Είμαι ψύχραιμος.

ΜΑΧΕΤΑΙ: Συνέχεια.

ΠΑΙΖΕΙ…: Ναι.

ΔΙΑΒΑΖΕΙ…: Διάβαζα. Και θα ξαναδιαβάσω.

ΕΠΗΡΕΑΖΕΤΑΙ: Μέχρι εκεί που θέλω.

Από τις πέντε το πρωί, στα ψαράδικα, στις πλατείες, περπατάει τους δρόμους της
πόλης της καρδιάς του. Και οι Καβαλιώτες, δεκαέξι χρόνια τώρα, τον
καλημερίζουν πηγαίνοντας στη δουλειά τους. Τον έχουν δικό τους. Και τον
βγάζουν πάντα δήμαρχό τους. Τώρα, «με τα φτερά της τέχνης και του πολιτισμού»,
έφερε για λίγες ημέρες τη φρεσκάδα της Καβάλας στην Αθήνα. Ο Λευτέρης
Αθανασιάδης λέει: «Ο καθένας ζει με τα οράματά του»…

ΕΡ.: Η Καβάλα στην Αθήνα. Απήχηση των εκδηλώσεων στο Γκάζι;

ΑΠ.: Πολύ μεγάλη χαρά. Και έκπληξη. Για τους Αθηναίους και τους πολλούς
Καβαλιώτες της Αθήνας.

ΕΡ.: Σκοπός των εκδηλώσεων;

ΑΠ.: Ενίσχυση δεσμών πόλης με απανταχού Καβαλιώτες. Κίνητρα στους δημιουργούς
Καβαλιώτες. Προβολή της πόλης μας ως παραγωγού πολιτισμού.

ΕΡ.: Ενίσχυση δεσμών με απανταχού Καβαλιώτες;

ΑΠ.: Κυρίως του παρευξείνιου Ελληνισμού. Με κάθε τρόπο προσπαθούμε να
βοηθήσουμε. Κρατάμε δεσμούς…

ΕΡ.: Γιατί ειδικά με τον παρευξείνιο Ελληνισμό;

ΑΠ.: Αυτοί κυρίως, πριν και μετά τον μεγάλο ξεριζωμό, «σπρώχθηκαν» και στην
Καβάλα από τους Τούρκους.

ΕΡ.: Καβάλα: Η πόλη με τα τρία ονόματα;

ΑΠ.: Νεάπολις, στην αρχαιότητα. Χριστούπολις, στο Βυζάντιο. Και, Καβάλα.

ΕΡ.: Ποιο την εκφράζει περισσότερο;

ΑΠ.: Νεάπολη. Είναι η ρίζα μας. Και κράτησε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.

ΕΡ.: Με ποια εποχή, εσείς οι Καβαλιώτες, είστε πιο δεμένοι;

ΑΠ.: Το Βυζάντιο. Η πόλη μας ήταν τότε τόπος διέλευσης φίλων και εχθρών.

ΕΡ.: Και σήμερα, σταυροδρόμι της Εγνατίας και της Απίας οδού…

ΑΠ.: Πάντα θα διέρχονται…

ΕΡ.: Από το πανάρχαιο καβαλιώτικο «οψόμεθα εις Φιλίππους», σε…;

ΑΠ.: Οψόμεθα στον Εύξεινο Πόντο. Στον Ελληνισμό που βρίσκεται εκεί.

ΕΡ.: Ακόμη αποτελεί η Ορθοδοξία συνδετικό κρίκο;

ΑΠ.: Θα ισχυροποιείται. Ό, τι θάβεται αποκτά νέες δυνάμεις…

ΕΡ.: Έλληνες επιχειρηματίες στα Βαλκάνια…

ΑΠ.: Μέχρι στιγμής αυτοί πληρώνουν τη «νύφη» της διείσδυσης…

ΕΡ.: Εξωτερική πολιτική σε καιρούς… λιτότητας;

ΑΠ.: Τα εθνικά θέματα δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με εσωτερικά οικονομικά.

ΕΡ.: Και τα πολιτισμικά μας, σε… δεύτερη μοίρα;

ΑΠ.: Όχι. Αλλά είναι δυτικώς προσανατολισμένα. Που είναι εθνικό, μοιραίο λάθος.

ΕΡ.: Γιατί;

ΑΠ.: Δύο μάτια έχουμε. Θα έπρεπε το ένα να είναι στη Δύση και το άλλο στην Ανατολή.

ΕΡ.: Γιατί αφήνουν τα «πάτρια εδάφη» οι Καβαλιώτες;

ΑΠ.: Λόγοι πολιτικοί και ιδεολογικοί. Η πείνα και η ανεργία.

ΕΡ.: Από την εποχή της… κόκκινης Καβάλας, στη σημερινή Καβάλα.

ΑΠ.: Τότε υπήρχε πολιτισμική άνθιση. Τα στοιχεία μάς τα πήραν όμως οι
Βούλγαροι. Και η Πολιτεία ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε να τα ζητήσει πίσω…

ΕΡ.: Σήμερα, τι χρώμα έχει η Καβάλα;

ΑΠ.: Και τώρα λίγο κόκκινη.

ΕΡ.: Ενασχόληση με τα κοινωνικά προβλήματα…

ΑΠ.: Όσοι δεν ασχολούνται, παθαίνουν αυτά που παθαίνουν οι «λογιστάρες» της Ευρώπης.

ΕΡ.: Θετική η εκλογή του Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία;

ΑΠ.: Εάν δεν αλλάξουν πολιτική, εμείς πάλι θα πληρώσουμε τη νύφη…

ΕΡ.: Πού οφείλεται η ιδιαίτερη ευαισθησία των Καβαλιωτών για τη διατήρηση
νεοκλασικών κτιρίων;

ΑΠ.: Πονάνε το παρελθόν τους. Γιατί ήταν μεγαλοπρεπές.

ΕΡ.: Αρχικά, γιος καπνεργατών. Τώρα;

ΑΠ.: Πάντα παιδί καπνεργατών.

ΕΡ.: Οι μεγάλες αντιθέσεις εργατών – καπνοβιομηχάνων;

ΑΠ.: Δεν υπήρχαν πάντα.

ΕΡ.: Από δήμαρχος, ίσως βουλευτής;

ΑΠ.: Όχι. Είμαι συνδικαλιστής των μη-εξασφαλισμένων.

ΕΡ.: Σκόπελοι που η Καβάλα πρέπει να αποφύγει;

ΑΠ.: Να ξεφύγει από το φαράγγι ανάμεσα στο νεο-μητροπολιτισμό της
Θεσσαλονίκης, και τα κίνητρα της Θράκης.

ΕΡ.: Η λέξη παστάλιασμα, τι σημαίνει;

ΑΠ.: Το λέγαμε για τον καπνό. Και «γέμισε» σημασίες: Καταπίεση. Συμπίεση.
Πειθαρχία. Τάξη. Στρίμωγμα στη γωνία.