Ρεπορτάζ στα βάθη μιας κρυστάλλινης σφαίρας… και στα κατακάθια ενός φλιτζανιού καφέ!

Ας ξεκινήσω με τη διαπίστωση: Μου έχουν κάνει μάγια. Το λένε τα χαρτιά, το
λέει ο καφές, το λέει η κρυστάλλινη σφαίρα, το λένε τα πνεύματα, το λένε τα
πουλιά στα κλώνια. Τέσσερις στους πέντε ειδικούς με διαβεβαίωσαν πέραν πάσης
αμφιβολίας ­ μου έχουν κάνει μάγια. Και μετά, μου ζήτησαν από 150 έως 800
χιλιάδες δραχμές για να με βοηθήσουν να τα λύσω…

ΡΕΤΙΡΕ σε μία πάροδο της Αχαρνών. Η 25χρονη Ντίνα είναι ντυμένη με ένα μακρύ
φόρεμα. Όπως λέει, έχει σπουδάσει διάφορα στο πανεπιστήμιο της Αιγύπτου. Το εν
λόγω πανεπιστήμιο φαίνεται ότι έχει παράδοση στο χώρο, γιατί οι περισσότεροι
τους οποίους επισκέφθηκα το επικαλούνται ως τόπο σπουδών τους.

«Εγώ είμαι για μεγαλύτερα πράγματα», σπεύδει να μου πει καθώς ανοίγει ένα
μαύρο μαντίλι και βγάζει δύο τράπουλες με χαρτιά. «Τα χαρτιά είναι το κατώτερο
επίπεδό μας». Πίσω της μια εικόνα του Χριστού, δίπλα στο παράθυρο ένα άγαλμα
του Βούδα, πάνω στο γραφείο μια αιγυπτιακή πυραμίδα και πάνω στο καλοριφέρ ένα
ινδικό χαλάκι επιτρέπουν στον επισκέπτη να διαπιστώσει έναν πλουραλισμό
θρησκευτικών απόψεων.

Η πρώτη τράπουλα (κόβω μόνο με το αριστερό) δείχνει ότι το κάρμα μου είναι
κάπως στενάχωρο. Ο Σωκράτης μάς επισκέπτεται στην κουβέντα, η Ντίνα φαίνεται
να είναι ενήμερη για το τι φορούσε και πώς ζούσαν οι αρχαίοι, αλλά η κουβέντα
μας επιστρέφει στο σήμερα καθώς διαπιστώνει ότι κάποιος λέει λόγια για μένα
και προσπαθούν να με μαγέψουν. Μου δείχνει τα φυλαχτά που πουλάει, κάτι μικρά
δερμάτινα τριγωνάκια όπου πάνω τους είναι ραμμένες μερικές παγιέτες και μέσα
περιέχουν όλα όσα θα με προστατεύσουν από το κακό. Υπάρχουν διαφορετικά
φυλαχτά για καλή υγεία, για τα αισθηματικά, για τη δουλειά και για το σπίτι.
Οι τιμές τους ξεκινούν από τις 50.000 και ξεπερνούν τις 400.000 δρχ.

Η επείγουσα ανάγκη μου για φυλαχτό επιβεβαιώνεται και από τα ταρό. Ιδού οι
αποδείξεις, μια γυναίκα με γλωσσοτρώει. Δηλαδή τι μπορούμε να κάνουμε; ρωτάω.
Να τους αντιμετωπίσουμε, μου λέει. Είμαι ειδική σ’ αυτά. Απ’ ό,τι βγαίνει από
την κουβέντα, είναι ειδική και στο χορό, αλλά απ’ ό,τι καταλαβαίνω μάλλον το
σημερινό της επάγγελμα είναι πιο κερδοφόρο. Δουλεύει μόλις 5 μήνες, αλλά
φαίνεται ευχαριστημένη. «Να ‘ξερες τι προβλήματα έχει ο κόσμος», μουρμουράει.

Διατυπώνω τις αμφιβολίες μου για τα χαρτιά ­ «μα ούτε κι εγώ τα πολυπιστεύω»,
λέει για να με καθησυχάσει, επιμένοντας όμως ταυτόχρονα ότι κάποια στη δουλειά
θέλει το κακό μου. Ενα χαρτί μας προβληματίζει, το συζητάμε, καταλήγουμε
τελικά στη λιγότερο δυσάρεστη ερμηνεία. «Πάντως είναι δύσκολα τα πράγματα,
είσαι κλεισμένη από παντού με μάγια».

«Να, είναι τα μάγια», καταλήγει στο επιστημονικό συμπέρασμα. «Πρέπει
οπωσδήποτε να πάρεις το φυλαχτό και να τα λύσουμε». Πόσο; τη ρωτάω. Ειναι
επιφυλακτική. Θα τα βρούμε λέει, γύρω στις 200.000, «αλλά πρέπει οπωσδήποτε να
διαλύσουμε το αρνητικό πεδίο».

Κατεβαίνοντας με το ασανσέρ, γελάω με την ιστορία των φυλαχτών, αλλά να που
τελικά η Ντίνα έχει δίκιο. Το αρνητικό κύμα με έχει περικυκλώσει πράγματι
σκέφτομαι, καθώς ένα γκρι Ντάτσουν έχει κλείσει το αυτοκίνητό μου και κορνάρω
μάταια επί μισή ώρα μέχρι να έρθει να το πάρει ο κάτοχός του…

ΤΟ ΣΑΛΟΝΙ με τους κλαρωτούς καναπέδες είναι γεμάτο κόσμο. Από τα ανοιχτά
παράθυρα η βουή της Ομόνοιας συνοδεύει την κουβέντα για τις ικανότητες του
Ιμπραήμ. Όλοι έχουν έρθει εδώ από γνωστούς τους, μια και ο Ιμπραήμ δεν
διαφημίζεται πουθενά. Η κυρία με το οξυζεναρισμένο μαλλί και το κατακόκκινο
νύχι διηγείται τα «απίστευτα» που της βρήκε ο Ιμπραήμ στην πρώτη επίσκεψη και
ήρθε αποφασισμένη να εκδικηθεί την πεθερά της, η οποία είναι σίγουρη ότι της
έχει κάνει μάγια.

Κάποια στιγμή η βοηθός του Ιμπραήμ ανακοινώνει ότι ήρθε η σειρά μου και με
βάζει σ’ ένα μισοφωτισμένο δωμάτιο με περίεργα διαγράμματα στους τοίχους. Ο
Ιμπραήμ κάθεται στην μια πλευρά ενός τραπεζιού και με ρωτάει, χωρίς πολλές
κουβέντες, τι ακριβώς θέλω να μάθω. Ποια μέθοδο ακολουθείτε; τολμώ να ψελλίσω
και αφού με κατακεραυνώνει με ένα άγριο βλέμμα, μου ζητά και πάλι τις
ερωτήσεις. Του λέω κάτι για υγεία και αισθηματικά και η βοηθός μού κάνει νόημα
να μην ξαναμιλήσω. Ο Ιμπραήμ κλείνει τα μάτια του και αρχίζει να βγάζει κάτι
μουγκρητά πριν πιάσει κουβέντα με το πνεύμα που ­ όπως μου εξηγούν αργότερα ­,
φαίνεται να έχει βάρδια εκείνη την στιγμή στο υπερπέραν και αναλαμβάνει να
απαντήσει στις απορίες μου. Η «συζήτηση» γίνεται σε μια ακατανόητη διάλεκτο, ο
Ιμπραήμ κουνά ενίοτε το κεφάλι του ­ σημάδι ότι καταλαβαίνει αυτά που του λέει
ο αόρατος επισκέπτης και στο τέλος πέφτει με φόρα προς τα πίσω. Η βοηθός τον
σκουντά απαλά κι εκείνος κουρασμένος από την υπερπροσπάθεια μού λέει πως τα
πνεύματα ανησυχούν για μένα και ότι πρέπει επειγόντως να αντιμετωπίσω τους
εχθρούς μου που έχουν κάνει επίκληση σε άλλα πνεύματα «κακά, πολύ κακά» για να
μου δημιουργήσουν προβλήματα. Ο αγώνας πνευμάτων θα είναι ντέρμπι απ’ ό,τι
καταλαβαίνω από τα συμφραζόμενα, γι’ αυτό θα μου κοστίσει κομματάκι παραπάνω
(γύρω στις 400.000 μού εξηγεί η βοηθός γιατί ο… δεν ασχολείται με τόσο πεζά θέματα)!

Η ΚΥΡΙΑ Ελένη μένει σε μια παλιά μονοκατοικία στο Μενίδι. Οι γειτόνισσες από
δίπλα κουνούν το κεφάλι με κατανόηση όταν με βλέπουν να χτυπώ το κουδούνι.

Μια μαυροφορεμένη κυρία μου ανοίγει, περνάμε μέσα από την αυλή και με βάζει
στην τραπεζαρία.

Στη μέση του εμπριμέ καναπέ σε περίοπτη θέση, η Αποκάλυψη του Ιωάννη, ένα βάζο
συγκρατεί ανοιχτή μια πόρτα απ’ όπου διακρίνονται μια στοίβα μισοσιδερωμένα
ρούχα, το πλυντήριο κάνει την πρώτη πλύση, μια μυρωδιά βρασμένου λάχανου
έρχεται από την κουζίνα, το σκρίνιο είναι γεμάτο ασημικά και φωτογραφίες.
Καταφθάνει ο καφές και αρχίζουμε δουλειά.

Μεχρι να τον πιώ ρίχνουμε τα χαρτιά, αλλά τι το ‘θελα, γιατί εδώ η κακοτυχία
μου διαπιστώνεται από το πρώτο χαρτί ­ τα μάγια που μου έχουν κάνει είναι
φοβερά και απαιτείται άμεση δράση. «Έναν Γιάννη τι τον έχεις;» με ρωτά.
«Τίποτα», απαντώ. «Έναν Γιώργο, έναν Κώστα, έναν Χρήστο;», συνεχίζει στις
αρνητικές μου απαντήσεις. Καταλήγουμε ότι τα έχω με έναν Ανδρέα που με αγαπά
αλλά τον έχει βάλει στο μάτι μια παντρεμένη με παιδί για να του φάει τα λεφτά.
«Είναι ξανθιά», σχολιάζει με μίσος η κυρα-Ελένη και συναινώ σιωπηλά καθώς
κατανοώ κι εγώ την απειλή από αυτό το πανάρχαιο είδος που επιβουλεύεται την
ευτυχία ημών των τιμίων καστανών.

Εν τω μεταξύ, κι ενώ διαπιστώνουμε πόσο άτυχη είμαι, το τηλέφωνο δεν σταματά
να χτυπά, είναι η Μαριέττα που χρειάζεται να της πει τον καφέ αμέσως, είναι ο
τύπος από τη Λιβαδειά που ρωτά αγωνιωδώς μήπως «η γκόμενα τον απατά» στις 3
ημέρες που λείπει από την Αθήνα.

Η κυρα-Ελένη του απαντά κοφτά και κλείνοντας το τηλέφωνο μου επιβεβαιώνει αυτό
που όλο το γυναικείο φύλο υποπτεύεται χωρίς να έχει ποτέ απτές αποδείξεις.

«Τώρα να δούμε πώς θα λύσουμε τον δικό σου απ’ αυτήν την ξανθιά», επαναφέρει
την κατάσταση στις πραγματικές της διαστάσεις.

Βλέπει ότι αμφιταλαντεύομαι και καθώς περιμένει και τα παιδιά από το σχολείο
για να φάνε, αποφασίζει να με πιέσει.

Αρχίζει να μου περιγράφει με λεπτομέρειες ­ που αφήνουν ελάχιστα στη φαντασία
­ τι ακριβώς του κάνει η ξανθιά στο κρεβάτι και καθώς τα πουλιά από το
κορνιζαρισμένο κέντημα στη γωνία με κοιτούν με οίκτο, έρχεται και ο καφές να
μας τα επιβεβαιώσει.

«Με 150.000 δραχμές μπορώ να βάλω εργασία αμέσως», με ενημερώνει και καθώς
την κοιτάζω παραξενεμένη, μου εξηγεί: «Εργασία, παιδί μου. Να γυρίσει σε σένα
τρελός και παλαβός. Και να φάμε και την ξανθιά…».

«ΚΑΠΟΥ σας ξέρω», λέει ο κύριος Κώστας που ανοίγει την πόρτα του μικρού
διαμερίσματος στην Καλλιθέα και με αφήνει να περιμένω στο σαλονάκι, ίσως για
να έχω χρόνο να διαβάσω τα όσα έχουν γραφεί γι’ αυτόν σε διάφορα περιοδικά και
εφημερίδες και βρίσκονται κορνιζαρισμένα γύρω μας. Δύο κυρίες περιμένουν ήδη,
στο σαλόνι. Η μία εξομολογείται ότι δεν είχε σκεφθεί να επισκεφθεί χειρομάντη
μέχρι που είδε τον κύριο Κώστα στην τηλεόραση και την εντυπωσίασε, ενώ η άλλη
με ύφος ειδήμονα μας διαβεβαιώνει ότι έχει γυρίσει τα πιο γνωστά μέντιουμ και
χαρτορίχτρες της Αθήνας και πουθενά δεν της βρήκαν με τόση επιτυχία τι
πρόκειται να συμβεί και ότι τέλος πάντων, ο κύριος Κώστας, εκτός από
χειρομάντης, είναι κάτι σαν ψυχολόγος ­ εκείνη του μιλάει κι εκείνος την
ακούει επί ώρα. Αμ έτσι, σκέφτομαι, πώς να μη βρίσκει τι ακριβώς συμβαίνει
στην κυρία που απτόητη μας περιγράφει πώς έσωσε τον γιο της από τα νύχια μιας
στριπτιζέζ χάρη στα μάγια της κυρα-Σοφίας από το Πέραμα, που όμως τώρα πια
είναι μεγάλη για να ασκεί το επάγγελμα και πώς η κόρη της μπήκε στην Τράπεζα,
χάρη στον κύριο Κώστα.

Μπαίνοντας στο δωμάτιο όπου ο κύριος Κώστας θα μου διαβάσει το χέρι, διακρίνω
τον Άη Γιώργη, τη Νεφερτίτη, τον Βούδα και ένα ξύλινο άλογο να μας κοιτούν από
τη βιβλιοθήκη. Βγάζω τα δαχτυλίδια μου και ξεκινάμε μια σουρεαλιστική συζήτηση
για προηγούμενες ζωές, φούρνους στην Αυστρία και παιδικές αναμνήσεις. Τα
«διπλώματα» καλύπτουν τους τοίχους, τα χέρια μου μιλάνε και λένε ότι τέλος
πάντων μάγια δεν μου έχουν κάνει αλλά μια ψιλοκακοτυχία την έχω (μάλλον εκ
γενετής, αποφαίνεται ο επιστήμων).

Ενδιάμεσα μου μιλάει για τις εκπομπές της τηλεόρασης στις οποίες εμφανίζεται
(ουκ ολίγες), γι’ αυτές στις οποίες πρόκειται να εμφανισθεί και γι’ αυτές στις
οποίες δεν πρόκειται να πάει (κάτι πάντως που δεν έχει συμβεί μέχρι στιγμής).

ΕΙΝΑΙ μεσημέρι και η Λαϊκή στο Κολωνάκι είναι στο φόρτε της. Στη διαπασών
παίζει και το στερεοφωνικό στο φωταγωγό, πάνω από το δωμάτιο όπου η κυρία
Ορσαλία μού λέει να κάτσουμε. Είναι μέντιουμ, τα διπλώματα κρέμονται γύρω μας
για να το αποδείξουν και μια πέτρα στο τραπεζάκι δείχνει πως είναι το εργαλείο
της δουλειάς της.

Με ρωτά τι με απασχολεί αφού παρατηρεί ότι το μάτι μου «δείχνει
αναστατωμένο». Κάνε συγκεκριμένες ερωτήσεις, λέει, φέρε μου και καμιά
φωτογραφία του προσώπου που σ’ ενδιαφέρει.

Το βράδυ με τη βοήθεια της αδελφής της θα πέσει σε ύπνωση και στη διάρκειά της
«θα δει το παρελθόν και το μέλλον, θα βρει τις απαντήσεις», και να την πάρω
αύριο να μου πει τι πρέπει να κάνω.

Επειδή καταλαβαίνει ότι μάλλον τα πράγματα δεν είναι καλά, μου εξηγεί ότι όταν
εντοπίσουμε το πρόβλημα θα πρέπει να παραγγείλουμε πέτρες από την Αφρική και
τη Γερμανία ­ διαφορετικές για αγάπη, για δουλειά ή υγεία ­ που κοστίζουν
περίπου 150.000 η μία.

Θα την επισκέπτομαι κάθε 8 ημέρες, θα βάζω ένα ειδικό υγρό στα χέρια μου που
δεν θα επιτρέπεται να πλύνω, ύστερα από 3 ώρες θα ακουμπάω την πέτρα και μετά
θα τις παίρνει και θα «δουλεύει» επάνω τους με ειδικά υγρά, προσευχές και
λέιζερ.

Μου δείχνει και την πέτρα μιας κοπέλας που είδα να βγαίνει πριν από λίγο ­
προσπαθεί να κερδίσει τον καλό της που υποψιάζεται ότι την απατά, αλλά έχει
περάσει ένας μήνας και δεν βλέπει να γίνεται τίποτα.

«Αυτά τα πράγματα αργούν», μου εξηγεί η κυρία Ορσαλία, «θέλουν τουλάχιστον 2
με 3 μήνες». Ο κάθε πελάτης έχει δική του πέτρα, αλλά όλη η δουλειά δεν
γίνεται με αυτήν.

«Εάν δούμε ότι είναι μαγεμένος, θα του βάλεις λίγο μανδραγόρα στο φαγητό και
θα του ρίξεις μαγνητόσκονη, φεγγαρόσκονη και λευκό μόσχο στο σπίτι και στα
ρούχα του» λέει και καθώς την κοιτάζω αποσβολωμένη, εξηγεί ότι η φεγγαρόσκονη
είναι η σκόνη που θα μαζέψει το βράδυ της πανσελήνου από ειδικά μέρη που μόνο
εκείνη γνωρίζει…

Το επόμενο βράδυ με ενημερώνει ότι τα πράγματα είναι πολύ άσχημα και θα
απαιτηθούν τουλάχιστον 4 πέτρες και δουλειά 3 μηνών για να βελτιωθούν και παρ’
ότι είναι δύσκολο, αυτή θα τα καταφέρει, αλλά πρέπει να βιαστούμε…

Γύρω στις 800.000 θα πάει το μαλλί. Και η φεγγαρόσκονη; «Αυτή θα στην κάνω δώρο…».