30 ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ Δεν φοβάμαι «κραχ» στην Κέρκυρα

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Το 1949 στην Κέρκυρα

ΠΙΣΤΕΥΕΙ: Στο όραμα για μια ανθρώπινη κοινωνία.

ΤΟΥ ΑΡΕΣΕΙ: Το έντεχνο λαϊκό τραγούδι και το ιστορικό ντοκιμαντέρ.

ΣΤΙΣ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ ΩΡΕΣ ΑΣΧΟΛΕΙΤΑΙ: Με την οικογένειά του.

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΣΕ: Jerry Adams αυτοβιογραφία.

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Τον Ανδρέα Παπανδρέου.

ΤΟΝ ΕΝΟΧΛΕΙ: Η μικροψυχία.

ΑΡΕΤΕΣ ΠΟΥ ΘΑΥΜΑΖΕΙ: Εργατικότητα και συνέπεια.

ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ: Για καλύτερες υπηρεσίες προς τον πολίτη.

ΦΙΛΟΔΟΞΕΙ: Για την αναβάθμιση των υποδομών στην Κέρκυρα.

Μεμονωμένα περιστατικά, που δεν κρίνουν τις συνθήκες ασφαλείας, θεωρεί ο
νομάρχης Κέρκυρας Ανδρέας Παγκράτης τα κρούσματα, πολλές φορές όχι αναίμακτα,
της αλβανικής μαφίας στο Βόρειο Ιόνιο και την Κέρκυρα. Ο κ. Παγκράτης
επικρίνει την αντίληψη ότι «Ελλάδα είναι μόνο η Αθήνα» και δεν αποδέχεται ότι
η έκνομη δραστηριότητα μονάδων από τους λαθρομετανάστες ευθύνεται για τη
διαμόρφωση μορφών ρατσισμού στη χώρα μας. ­ «Υπάρχουν, υποστηρίζει,
οικονομικές και ιστορικές αιτίες πίσω από κάθε μορφή ρατσισμού».

ΕΡ.: Βόρειο Ιόνιο. Φόβος και τρόμος λόγω των Αλβανών μαφιόζων;

ΑΠ.: Μεμονωμένα περιστατικά δεν κρίνουν τις συνθήκες ασφαλείας.

ΕΡ.: Άραγε υπάρχουν αυτές οι συνθήκες;

ΑΠ.: Οικοδομούνται κάθε μέρα και περισσότερο.

ΕΡ.: Το πιστεύουν όμως οι κάτοικοι και οι επιχειρηματίες του νησιού;

ΑΠ.: Η κερκυραϊκή κοινωνία θα πειστεί μόνο από τα αποτελέσματα.

ΕΡ.: Τα οποία ακόμη δεν έχουν φανεί;

ΑΠ.: Όχι στον βαθμό που θα θέλαμε.

ΕΡ.: Επικρίνετε τα αρμόδια υπουργεία γι’ αυτό;

ΑΠ.: Επικρίνω την αντίληψη ότι Ελλάδα είναι μόνον η Αθήνα.

ΕΡ.: Ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας δηλώνει πως έχει χάσει τον ύπνο του λόγω
της κατάστασης στο Ιόνιο…

ΑΠ.: Οι Κερκυραίοι και οι Θεσπρωτοί τον έχουν χάσει πολύ πριν τον κ. Σουμάκη.

ΕΡ.: Μαρίνος Ζαμπάτης…

ΑΠ.: Σύμβολο θάρρους, πατριωτισμού και αυτοθυσίας.

ΕΡ.: Αυτοί οι θάνατοι μήπως γεννούν και τον ρατσισμό;

ΑΠ.: Υπάρχουν οι οικονομικές και οι ιστορικές αιτίες πίσω από κάθε μορφής ρατσισμό.

ΕΡ.: Οι άνεργοι όμως αφορίζουν τους λαθρομετανάστες…

ΑΠ.: Η «κατασκευή» μαύρων προβάτων δεν λύνει το πρόβλημα.

ΕΡ.: Ελληνοαλβανική φιλία;

ΑΠ.: Έχουμε εργαστεί γι’ αυτό. Η ιστορία δεν γυρίζει πίσω.

ΕΡ.: Κάποιοι ισχυρίζονται το αντίθετο.

ΑΠ.: Τους προτείνω να δουν νηφάλια την ιστορική διαδρομή των γεγονότων.

ΕΡ.: Θα συνεχίσετε να στέλνετε τρόφιμα στους κατοίκους της Νότιας Αλβανίας;

ΑΠ.: Το πνεύμα αλληλεγγύης και φιλοξενίας είναι βαθιά ριζωμένο στον κερκυραϊκό λαό.

ΕΡ.: Αν συναντούσατε τον Πρωθυπουργό, τι θα του λέγατε;

ΑΠ.: Θα του επαναλάμβανα την πρόσκλησή μου να επισκεφθεί την Κέρκυρα.

ΕΡ.: Ήταν προβλέψιμες οι εξελίξεις στην Αλβανία;

ΑΠ.: Η προβλεπτικότητα είναι ουσιαστικό στοιχείο της αποτελεσματικής πολιτικής.

ΕΡ.: Εδώ φαίνεται πως απουσίαζε. Άρα;

ΑΠ.: Τα γεγονότα μας κρίνουν.

ΕΡ.: Φοβάστε «κραχ» στον τουρισμό του νησιού λόγω των τελευταίων συμβάντων;

ΑΠ.: Όχι, φοβάμαι επιδείνωση από την κακή διαχείριση των γεγονότων.

ΕΡ.: Ωστόσο τα δημοσιεύματα, κυρίως στον βρετανικό Τύπο, είναι καθημερινά…

ΑΠ.: Όπως καθημερινές είναι οι προσπάθειές μας να αντιμετωπίσουμε και να
ανασκευάσουμε τα γεγονότα στις πραγματικές τους διαστάσεις.

ΕΡ.: Μήπως αισθάνεστε μοναξιά σ’ αυτήν την προσπάθεια;

ΑΠ.: Η συνεργασία και η συμμετοχή είναι μονόδρομος. Μάγοι και μαγικές λύσεις
δεν υπάρχουν.

ΕΡ.: Αντιλαμβάνομαι σωστά κάποια πικρία;

ΑΠ.: Δυστυχώς, έχετε δίκιο.

ΕΡ.: Ποντάρουν οι ανταγωνιστές της Κέρκυρας στο κλίμα αυτό;

ΑΠ.: Ο ανταγωνισμός ποντάρει πάντα στις αδυναμίες του άλλου.

ΕΡ.: Κέρκυρα. Νησί της λυρικής φαντασίας…

ΑΠ.: Που πρέπει να ξαναβρεί την καλλιτεχνική και πολιτιστική θέση που δικαιούται.

ΕΡ.: Τουρισμός ή πολιτισμός;

ΑΠ.: Σοβαρή και συστηματική προσπάθεια και στα δύο.

ΕΡ.: Νομάρχης σε ακριτικό νομό…

ΑΠ.: Υπηρέτης σε «ακριτικό» θεσμό.

ΕΡ.: Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση 2,5 χρόνια μετά;

ΑΠ.: Ένα παζλ στο οποίο τώρα μπαίνουν οι πρώτες ψηφίδες.

ΕΡ.: Οι υποσχέσεις που δόθηκαν για τον νέο θεσμό τηρήθηκαν;

ΑΠ.: Θα ήταν ένα ακόμη ελληνικό παράδοξο αν είχαν τηρηθεί. Προσπαθούμε και
ελπίζουμε όμως.

ΕΡ.: Έως πότε θα κρατάει η ελπίδα;

ΑΠ.: Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία.