ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Οι μαθητές του Ένγκελς

Καίριο το ερώτημα, γίνεται ακόμη πιο επίκαιρο με αφορμή τις γαλλικές εκλογές:
υπάρχουν αριστερά αφεντικά, έτοιμα να συστρατευθούν στον αγώνα κατά της
ανεργίας;

ΑΠΟ ΤΟΝ Ζαν Περελβάντ της «Κρεντί Λυοναί» μέχρι τον Αλαίν Γκομέζ της «Τόμσον»,
ήταν πολλοί οι διευθυντές επιχειρήσεων στη Γαλλία που το 1988 είχαν ταχθεί
υπέρ της επανεκλογής του Φρανσουά Μιτεράν. Πολλοί είχαν μιλήσει τότε για
«αριστερά αφεντικά», που υποτίθεται πως διοικούσαν με συναινετικό τρόπο τις
εταιρείες τους και έθεταν τα δικαιώματα των εργαζομένων πάνω από τα προσωπικά
τους συμφέροντα. Η εικόνα αυτή άρχισε να κλονίζεται μετά την εκλογική νίκη της
Δεξιάς, το 1993, όταν οι περισσότεροι απ’ αυτούς τους «προοδευτικούς»
εργοδότες παρέμειναν στις θέσεις τους. Κι εκείνοι που διορίστηκαν από τη νέα
κυβέρνηση προτίμησαν να περιβληθούν από αριστερούς συμβούλους…

Ο μύθος διαψεύστηκε οριστικά στη Βιλβόρντ. Ένας «αριστερός» εργοδότης, πρώην
διευθυντής του πρωθυπουργικού γραφείου του Λωράν Φαμπιούς, αναγγέλλει την
απόφασή του να κλείσει το εργοστάσιο της Ρενώ στο Βέλγιο και να πετάξει στο
δρόμο 3.000 εργαζομένους. Το εκπληκτικό είναι ότι ο Λουί Σβάιτσερ δεν αρνείται
την ιδεολογική του τοποθέτηση. «Την έννοια “αριστερό αφεντικό” δεν την
καταλαβαίνω», έλεγε πρόσφατα στη «Λιμπερασιόν». «Μπορείς να είσαι γενικός
διευθυντής μιας επιχείρησης και ταυτόχρονα να είσαι αριστερός. Ο Ένγκελς δεν
ήταν αφεντικό; Δυστυχώς δεν υπάρχουν τριάντα έξι τρόποι να διευθύνεις ένα εργοστάσιο».

Άλλοι είναι λιγότερο κυνικοί. Ο Ζακ Μαγιό, για παράδειγμα, που διευθύνει την
ταξιδιωτική αλυσίδα «Nouvelles Frontieres», δηλώνει ότι δεν θα δεχόταν ποτέ να
μεταφέρει με τα αεροπλάνα του θύματα απελάσεων και δεν θα υπηρετούσε μια
κυβερνητική πολιτική που θα θεωρούσε άδικη. Φυσικά παραμένει αριστερός. Όπως
και ο Κριστιάν Μπλαν, διευθυντής της «Αιρ Φρανς», ή ο Πιερ Μπερζέ, πρόεδρος
της «Υβ Σαιν Λωράν». Η διαφορά των κυρίων αυτών από τους υπόλοιπους αριστερούς
είναι ότι ψηφίζουν… δεξιά. Ο Μπλαν δεν μπορεί να ψηφίσει τον Ζοσπέν γιατί
από συζητήσεις που είχε μαζί του κατάλαβε ότι ο γραμματέας του Σοσιαλιστικού
Κόμματος αντιτίθεται στην ιδιωτικοποίηση της αεροπορικής εταιρείας. Ο Μπερζέ,
πρώην συντονιστής των επιτροπών στήριξης του Φρανσουά Μιτεράν, εξηγεί ως εξής
τη στάση του: «Δεν μπορούμε να ψηφίζουμε πια μια παράταξη που δεν μας κάνει να
ονειρευόμαστε, που διστάζει στο θέμα της Ευρώπης και υποστηρίζει πως 35 ώρες
εργασίας την εβδομάδα πρέπει να πληρώνονται για 39». Κατά την εκτίμησή του, οι
αριστεροί εργοδότες ψηφίζουν σήμερα τη συντηρητική παράταξη ώστε να
οικοδομηθεί η Ευρώπη, αλλά το 2002 που θα έχει παρέλθει ο κίνδυνος, θα
επιστρέψουν στις «ρίζες» τους…

Λύθηκε λοιπόν το μυστήριο. Τα αριστερά αφεντικά είναι πάντα ζωντανά ­ στον
ελεύθερο χρόνο τους μάλιστα μπορεί να διαβάζουν και λίγο Ένγκελς. Αν μπροστά
στην κάλπη ψηφίζουν ανάποδα, είναι για λόγους τακτικής. Μόλις περάσει η μπόρα,
θα ενώσουν ξανά τις δυνάμεις τους με εκείνους που θέλουν μια καλύτερη
κοινωνία. Και θα αυτοκαταργηθούν.