Μόνο όποιος πόνεσε κατάλαβε

Ασύλληπτη η διάσταση της υπερβατικής αγάπης της οικογένειας Δημητριάδη. Νεκρό
ήταν το παιδί τους, αλλά το ‘θελαν ζωντανό οι τρεις εναπομείναντες ζωντανοί.

Αρνήθηκαν το τελεσίγραφο του θανάτου, «ταμπουρώθηκαν» πίσω από το μυστικό τους
και εγκλωβισμένοι στη δίνη του παραλόγου συνυπέγραψαν μια απίστευτη για την
εποχή μας ιστορία.

Και θα το κρατούσαν ακόμη εκεί το παιδί τους, στο άβατο σπιτικό τους, αν η
δυσοσμία από τη σήψη δεν «ροκάνιζε» τους τοίχους και τα ερμητικά κλειστά
πορτοπαράθυρα. Η μυρουδιά εκείνους καθόλου δεν τους άγγιξε! Μονάχα που τους
«αποκάλυψε», για να αναδυθεί μια ανυπέρβλητη αγάπη, ένας ανείπωτος πόνος, ένας
ακραίος παραλογισμός…

Ιστορία τρέλας και φρίκης ή ιστορία βγαλμένη από τον Μεσαίωνα; «Ψυχώ» στο
τεσσάρι του πρώτου ορόφου ή απίστευτο «γκραν γκινιόλ»; Εύκολοι οι
χαρακτηρισμοί για τους έχοντες διαβατήριο «επιβεβαιωμένης» λογικής. Είχαν κι
εκείνοι κάποτε, αλλά τό ‘χασαν… Μονάχα όσοι ως γονείς βίωσαν τον αποχωρισμό
τους από ένα παιδί τους μπορούν να συνειδητοποιήσουν το «παράλογο» μεγαλείο
που κρύβει η οικογένεια Δημητριάδη.

Ο πόνος είναι πάντα πόνος. Ούτε μετριέται ούτε ζυγίζεται. Το γνωρίζει πολύ
καλά αυτό ο κ. Γιάννης Μαΐστρος. Δάσκαλος Πληροφορικής στο Πολυτεχνείο και
μέλος του Δ.Σ. της «Φλόγας», του πανελλήνιου συλλόγου που δημιούργησαν γονείς
και κηδεμόνες παιδιών με καρκίνο. Ήταν ο πατέρας του 14χρονου Βασίλη, που
πέθανε από λευχαιμία το 1989, ο κ. Μαΐστρος. Σύντροφος επί πολλά έτη της
Νατάσας, που πήγε να συναντήσει τον γιο τους τρία χρόνια μετά τον δικό του
θάνατο ­ από την ίδια νόσο. Και πατέρας ενός ακόμη αγοριού, για να μοιράζονται
εν ζωή τις μνήμες και τα πλούτη που άφησαν πίσω τους οι δύο αναχωρήσαντες.

Βούτηξε και ξαναβούτηξε στον πόνο ο κ. Μαΐστρος. Για να αναδύεται κάθε φορά
και πιο δυναμωμένος. Άκουσε για την οικογένεια Δημητριάδη προχθές το βράδυ «κι
ένιωσα για μια στιγμή μια μικρή ταύτιση. Καταλάβαινα τη στάση των γονιών που
ήθελαν να κρατήσουν δίπλα τους, στη ζωή, το παιδί που αποφάσισε να φύγει. Τους
καταλάβαινα ειλικρινά, αλλά ταυτόχρονα ένιωσα ότι αυτοί οι άνθρωποι χρειάζεται
θα θυμηθούν τα μηνύματα που ο Νίκος τους έδωσε και πια να ακολουθήσουν το
παράδειγμα προσωπικού θάρρους και αγώνα ζωής που εκείνος είχε. Πρέπει να
δεχθούν ότι ο θάνατος είναι μια άλλη όψη της ίδιας της ζωής…».

ΚΑΡΚΙΝΟΣ

Ο καρκίνος τούς χτύπησε την πόρτα το 1981. Ήταν πεντέμισι χρόνων τότε ο
Βασίλης. Πάλεψε οκτώμισι χρόνια ­ μέχρι που νικήθηκε. Κονταροχτυπήθηκαν πολλές
φορές εκείνος και η Νατάσα με τις αντοχές τους: «Στα χρόνια πάλης και αγώνα, η
αγωνία και η ελπίδα διαδέχονταν η μια την άλλη. Κάθε μέρα βιώναμε τον πόνο ­
σωματικό και ψυχικό ­ του παιδιού μας, που από τη μια ήθελε να είναι παιδί, να
παίζει και να πηγαίνει σχολείο, και από την άλλη όφειλε να υποβάλλεται σε
επώδυνη και πολλές φορές και σε καθημερινή θεραπεία…».

ΗΞΕΡΕ

Όπως όλα τα παιδιά, έτσι και ο Βασίλης ήξερε ότι η αρρώστια που είχε ήταν
απειλητική για τη ζωή του: «Περνάει πάνω από το πετσί τους αυτή η απειλή.
Είμαι σίγουρος ότι ήξερε, αλλά μας προστάτευε και επιζητούσε την προστασία
μας. Αυτό που κυρίως καθόριζε τη ζωή του και τη ζωή μας ήταν η μαγική φράση:
“Θα το ξεπεράσουμε”. Κι όταν ήρθαν οι πολύ δύσκολες στιγμές, τότε που
διαισθάνθηκε ότι δεν υπήρχε επιστροφή, άρχισε να μας μοιράζει ευχές σαν σοφός
γέροντας: “Δεν ξέρετε τι πάει να πει να έχεις την υγειά σου”, έλεγε ή “ήσασταν
πολύ καλοί γονείς για μένα”, ή “παρακαλώ τον Θεό να με κάνει καλά ή να με
κάνει αγγελάκι”. Υπήρχαν και στιγμές που διατύπωνε το αίτημα του θανάτου γιατί
πονούσε πολύ και διέβλεπε ένα μάταιο αγώνα…».

ΜΙΚΡΟΣ ΔΑΣΚΑΛΟΣ

Οι γονείς και ο αδελφός του ακολουθούσαν τον δρόμο που εκείνος χάραζε. Πονούσε
εκείνος, πονούσαν όλοι. Γελούσε εκείνος, έλεγαν ανέκδοτα εκείνοι. Ήλπιζε
εκείνος, αναπτερωνόταν η δική τους ελπίδα: «Όλα αυτά… Δεν ήταν παρά μια
προετοιμασία και μια “αγωγή” δική μας απ’ αυτόν τον μικρό δάσκαλο της ζωής.
Όσο κι αν φανεί βαρύ, ύστερα από αυτό μάθαμε να αντιμετωπίζουμε την απειλή της
ζωής, μάθαμε να φροντίζουμε την υγεία μας, αυτό το πολύτιμο αγαθό…».

ΤΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Είναι μεγάλη κουβέντα, το αναγνωρίζει ο κ. Μαΐστρος, αλλά όταν ζεις με τον
φόβο της απώλειας προετοιμάζεσαι έστω και έμμεσα για το μελλούμενο: «Το
τραγικότερο όλων είναι να αρνείσαι να αποδεχθείς αυτό που έρχεται. Να μη
“διαβάζεις” τα μηνύματα που αφήνουν πίσω τους όλα τα πρόσωπα που φεύγουν ­
μικροί ή μεγάλοι. Μας δίνουν μηνύματα ­ έστω συμβολικά. Λένε: “Εγώ φεύγω”,
“φροντίστε τον εαυτ»ό σας”, “σας αγαπώ όλους”, ή “κουράστηκα να ζω με τόσο
πόνο”. Πρέπει να “ανοίξουμε” τα αυτιά μας, να ακούμε τα μηνύματα των
αγαπημένων μας! Τις περισσότερες φορές ο γονιός, παρά την παθολογική αγάπη που
τρέφει για το παιδί του, αναγκάζεται να αποδεχθεί το μοιραίο: “ας φύγει, να
γαληνέψει», λέει.

Άλλες όμως φορές, συμβαίνει δυστυχώς κι αυτό, αρνείται την ύπαρξη του
μηνύματος, επιμένοντας να κρατά ­ με όποιο κόστος ­ το παιδί στη ζωή και να το
επιβαρύνει με περισσότερες βασανιστικές στιγμές ή μεγαλύτερο ψυχικό πόνο. Πίσω
από αυτό υπάρχει ο εγωισμός του γονιού, αλλά και η έλλειψη αποδοχής του
γεγονότος. Αν γίνει η αποδοχή, το επόμενο στάδιο που ακολουθεί είναι η
εξοικείωση με τον θάνατο και η σταδιακή απάλειψη του βασανιστικού πόνου…».

ΕΔΙΝΕ ΚΟΥΡΑΓΙΟ

Ακόμη κι εκείνος που μπόρεσε ­ διά πυρός και σιδήρου ­ να «φιλτράρει» μέσα από
επώδυνες εσωτερικές διεργασίες τα κρυμμένα νοήματα της ανθρώπινης ύπαρξης,
καθυστέρησε με τον τρόπο του τη φυγή του παιδιού του κατά έξι μήνες: «Μέχρι
και ο Βασίλης κατάλαβε ότι δεν ήμασταν προετοιμασμένοι! Έκανε κουράγιο και μας
έδωσε τον χρόνο που χρειαζόμασταν να συνηθίσουμε την ιδέα, να μην παραφρονήσουμε».

Τόση αγάπη, τόσος πόνος. Ο πατέρας άντεξε. Η μάνα… Είναι διαφορετικός,
«ανυπέρβλητος» ο πόνος για τη μάνα: «Κι εδώ πρέπει πια να καταθέσω, για πρώτη
φορά, ότι η Νατάσα, η γυναίκα μου, η μάνα του Βασίλη, έφυγε για να τον συναντήσει!».

Η ΜΗΤΕΡΑ

Αντιμέτωπη με τον καρκίνο κι εκείνη ­ ύστερα από λίγα χρόνια. Αλλά η Νατάσα
πια είχε δεχθεί τα μηνύματα και ήξερε και πού πάει και ποιον θα συναντούσε:
«Υπέμεινε τον δικό της πόνο με θάρρος και αγωνιστικότητα ­ έπιασε τόπο η αγωγή
στην οποία μας είχε υποβάλλει ο γιος μας. Λέγαμε μεταξύ μας: «Έφυγε αφού μας
εκπαίδευσε». Δεν γκρίνιαξε, δεν παραπονέθηκε ούτε για μια στιγμή, θυμόταν
πάντα το μεγαλείο του Βασίλη. Γι’ αυτό σας λέω, εκείνος μας μετέδωσε αυτό το
φρόνημα. Κι εκείνη, που δεν μπορούσε να τον αφήσει μόνο, οργάνωσε τη ζωή τη
δική μου και του άλλου μας παιδιού και έκλεισε γαληνεμένη τον κύκλο της δικής
της ζωής…».

Μια φωτογραφία του Βασίλη και της Νατάσας ζητήσαμε από τον κ. Μαΐστρο, αλλά το
αίτημα έμεινε «ανεπίδοτο»: «Θα ‘πρεπε να τους ρωτήσω, να ζητήσω την άδειά
τους. Κι αυτό είναι αδύνατον»…