[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΜΑ ΕΙΝΑΙ δυνατόν; Να βρίσκεται ο άρρωστος σε διαδικασία «φυγής», να «μετρά»
στην κυριολεξία ώρες, η μόνη του επαφή με την πραγματικότητα να είναι ένας
τρομακτικός πόνος και να μην του γίνεται μία ένεση μορφίνης, γιατί η μορφίνη
έχει… αντενδείξεις;

Μα είναι δυνατόν; Να ικετεύουν οι κόρες του τον γιατρό, όχι να τον βοηθήσει να
πεθάνει, αλλά να τον αφήσει να πεθάνει κι εκείνος να τρυπά την τελευταία
αρτηρία του για να μετρήσει τα αέρια αίματος ή να του χορηγεί ενδοφλεβίως
ειδικό φάρμακο να δει αν ο εγκέφαλος αντιδρά στον πόνο;

Μα είναι δυνατόν; Να είναι σε βυθιότητα ο άρρωστος, να «αναχωρεί» και ο
γιατρός να μην «πιστώνει» τη φυγή του με ένα ηρεμιστικό φάρμακο, φοβούμενος
πιθανότητα… αναπνευστικής ανεπάρκειας;

Είναι δυνατόν! Η περίπτωση του μπαρμπα-Γιάννη από τις Σέρρες δεν είναι η
μοναδική απόδειξη της «υπερβολής» στην άσκηση της Ιατρικής στην Ελλάδα. Και η
υπερβολή έχει όπως πάντα δύο όψεις. Ο μπαρμπα-Γιάννης ήταν για κάποιους από
τους γιατρούς που τον νοσήλευσαν, ο «παππούς», ο 70άρης που είχε φάει τα ψωμιά
του. Όταν πρήστηκε, «σαν παραφουσκωμένο τσουρέκι», όπως κατήγγειλαν οι κόρες
του στα «ΝΕΑ», δεν βρέθηκε ελεύθερος θωρακοχειρουργός να τον βοηθήσει να μην
πεθάνει από ασφυξία. Υπήρχαν άλλα περιστατικά, ίδιας βαρύτητας, αλλά
μικρότερης… ηλικίας! Λίγες ημέρες αργότερα, όταν πια όλες οι ιατρικές
πρακτικές είχαν εφαρμοστεί, αλλά δεν είχαν αποδώσει, ο μπαρμπα-Γιάννης
καταδικάστηκε σε ζωή «πέντε τελευταίων ημερών». Δεν χρειαζόταν να κάνει τίποτα
περισσότερο και τίποτα λιγότερο ο γιατρός από το να του «επιτρέψει» να πεθάνει
­ με λιγότερο πόνο, περισσότερη ανθρωπιά, λίγη αξιοπρέπεια. Διατηρώντας
«βίαια» λίγο ακόμα στη ζωή έναν καταδικασμένο καρκινοπαθή ­ χωρίς συνείδηση ή
επαφή ­ ίσως να κάνει ο γιατρός μια εφησυχαστική ένεση στη δική του ευθυνοφοβία…

Όπως και να ‘χει. Δεν είναι θέμα καλού ή κακού γιατρού. Είναι θέμα σκεπτόμενου
ή μη σκεπτόμενου ανθρώπου. Έχει πια ραγίσει το τσόφλι, όλο και περισσότεροι
άνθρωποι μιλούν γι’ αυτήν, αλλά η ευθανασία ­ σε όποια της μορφή ­ είναι ένα
θέμα, το οποίο κάθε φορά που τίθεται επί τάπητος αποσύρεται ως διά μαγείας.
Κοινωνική, πολιτική ή ιατρική υποκρισία; Ίσως και τα τρία. Και δεν είναι να
απορούμε που ο διάλογος, ο οποίος θα ξεκινούσε για την ευθανασία, απλώς δεν… ξεκίνησε!