Το λιμάνι της ευτυχίας

ΠΟΤΕ δεν τα πήγαιναν καλά
με τους βασιλιάδες στον Πειραιά και τους γύρω προσφυγικούς δήμους. Όμως τον
τελευταίο μήνα, όπου και αν πας, για βασιλιά μιλάνε, για αυτοκράτορα, για
στέμματα. Βγάζουν σημαίες στα μπαλκόνια, ανεμίζουν κασκόλ, γελούν. Καλημέρα
τους λες, «θρύλος» σου απαντάνε. Το λιμάνι ζει μέρες απόλυτης ευτυχίας. Και
αυτή τη βλέπεις παντού. Στα μπαλκόνια κάθε γειτονιάς, οι σημαίες, οι ζωγραφιές
και ό,τι άλλο θυμίζει Ολυμπιακό είναι περισσότερα και από τα λουλούδια.

Στις δε καφετέριες, στα μαγαζιά, στις πλατείες, δεν συναντάς παρά ανθρώπους
που χαμογελούν, που εκδηλώνουν μεγαλόψυχα… τη συμπάθειά τους προς
αντιπάλους, αλλά και προς όλους αυτούς που δηλώνουν ότι δεν υποστηρίζουν καμία
ομάδα, γιατί δεν «έχουν κάτι να χαρούν σ’ αυτόν τον μάταιο κόσμο», που λέει
και ο κύριος Παναγιώτης, ο οποίος καθημερινά περιφέρεται στο Πασαλιμάνι.

ΜΕΛΩΔΙΕΣ

«Ασ’ τους αυτούς τώρα, ακούνε τις δικές τους μελωδίες…».
Ξεχνιούνται και παίζουν σαν μικρά παιδιά. Ως και τα σεντόνια της μαμάς
χρησιμοποιούν για να ζωγραφίσουν τον θρυλέοντα με στέμμα και κύπελλο, όπως
έκανε ο 22χρονος Γιάννης Τσουμάκης στην Καλλίπολη. Ο Ολυμπιακός μόλις είχε
κερδίσει το Κύπελλο Ευρώπης στο μπάσκετ. Και αφού πανηγύρισε μαζί με τον
αδελφό του και την αδελφή του, αλλά και τη μητέρα του, πήγε σπίτι, πήρε το
σεντόνι, σχεδίασε τον θρυλέοντα και αφού ολοκλήρωσε το έργο του, το κρέμασε
στο μπαλκόνι του σπιτιού του. Και όσοι περνούν στέκονται και κοιτάζουν. «Είναι
σαν να προσεύχονται μερικοί», λέει η κυρία Κατερίνα Τσουμάκη, που καμαρώνει το
έργο του γιου της.

Και καλά, τα μπαλκόνια προσφέρονται. Στον Πειραιά,
όμως, τα «ιερά σύμβολα» τα συναντάς παντού. Ακόμη και στις οθόνες των
κομπιούτερ. Πέραν του σήματος βλέπεις να υπάρχουν μόνιμα και φωτογραφίες από
αγώνες του Ολυμπιακού. Για παράδειγμα, ο Χρήστος Μπούρδος που έχει μια
βιοτεχνία με τσάντες από χαρτί, έχει στην οθόνη τον Αμανατίδη να πανηγυρίζει
με τα χέρια υψωμένα το ένα – μηδέν επί του Παναθηναϊκού. Και κασκόλ έχει, που
τις τελευταίες μέρες δεν το αποχωρίζεται ούτε στιγμή.

ΦΟΝΤΟ Η
ΣΗΜΑΙΑ

Όσο για το Πασαλιμάνι, εκεί η ευτυχία ξεχειλίζει. Ακόμη και στα
μπαρ τα σύμβολα είναι σε εμφανή σημεία. Σε σερβίρουν με φόντο τη σημαία του
Ολυμπιακού. Η δε καφετέρια του Χρήστου Καλτσά, του παλιού ποδοσφαιριστή του
«Θρύλου», έχει μετατραπεί σε χώρο όπου σημαίες, σημαιάκια και κασκόλ σκεπάζουν
τα πάντα. «Ε, εγώ ως παλιός παίκτης, καταλαβαίνεις ότι έχω έναν λόγο παραπάνω
να πανηγυρίσω. Μετά τόσα χρόνια, τι να πεις. Τα πήραμε όλα. Πώς να μη νιώθεις
ευτυχισμένος».

Ευτυχισμένος νιώθει και ο κ. Παναγιώτης, υπεύθυνος
καφετέριας. Τόσο ευτυχής, που συγχωρεί ακόμη και τις φθορές που συμβαίνουν
κάθε φορά που γίνονται πανηγυρισμοί. Και φέτος οι στιγμές… έκρηξης ήταν
πολλές.

ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΕΙ

Όλοι στο λιμάνι είναι ευτυχισμένοι. Μικροί,
μεγάλοι, επιχειρηματίες, υπάλληλοι, πολιτικοί. Ενώνει ο Ολυμπιακός. Και ενώνει
τους πάντες. Σε μια περιοχή όπου τα προβλήματα είναι πολλά. «Είναι μια ανάσα
αυτές οι επιτυχίες. Μέσα στα τόσα προβλήματα υπάρχει ένας σημαντικός λόγος
χαράς. Και δεν είναι τώρα αυτό. Πάντα έτσι συνέβαινε στην περιοχή με τον
Ολυμπιακό. Δεν είχαν πού να μείνουν στα προσφυγικά, δεν είχαν δουλειά και
πήγαιναν στο γήπεδο. Το λιμάνι χωρίς καράβια και ναυτιλιακές εταιρείες μπορεί
να ζήσει, χωρίς τον Ολυμπιακό ποτέ», λέει ο Κώστας Δημητρέας.

Με την άποψή
του πολλοί είναι αυτοί που συμφωνούν και ειδικά οι νέοι που είναι και οι πλέον
εκδηλωτικοί «πέρα από τον “θρύλο”, δεν βλέπουν τίποτε άλλο αυτή την περίοδο».
«Ε, σε λίγο θα κοιτάξουν και τα προσωπικά τους. Αλλά γι’ αυτούς πάντα θα
υπάρχει η ομάδα που θα τους δίνει χαρές».