[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

ΒΑΘΙΑ ΑΝΑΣΑ πήραν οι πανεπιστημιακοί μόλις κατατέθηκε στην Ολομέλεια της
Βουλής το νομοσχέδιο για την εξέλιξη των μελών του Διδακτικού – Ερευνητικού
Προσωπικού (ΔΕΠ) των Ανωτάτων Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (ΑΕΙ) και με το δίκιο τους.

Παρά το γεγονός ότι αυτό που κυρίως διαφημίστηκε από το εν λόγω νομοσχέδιο
είναι οι ανοικτές διαδικασίες κρίσης, που με το πρώτο άκουσμα δημιουργούν την
εντύπωση ότι δίνεται η δυνατότητα ανανέωσης και εμπλουτισμού του
πανεπιστημιακού δυναμικού, κάθε άλλο παρά έτσι είναι τα πράγματα.

Στην ουσία πρόκειται για ένα νομοσχέδιο που σε πρώτη φάση τακτοποιεί τα της
μεγάλης πανεπιστημιακής οικογένειας μέσα από διαδικασίες καθαρά
«ενδοοικογενειακές», όπως τουλάχιστον προκύπτει από τις μεταβατικές διατάξεις
για τις δύο άκρες της ακαδημαϊκής ιεραρχίας.

Να ξεκινήσουμε από την κορυφή: «Οι κατά την δημοσίευση του παρόντος νόμου
υπηρετούντες αναπληρωτές καθηγητές κρίνονται για εξέλιξη στην βαθμίδα του
καθηγητή χωρίς προκήρυξη της αντίστοιχης θέσης», προβλέπει μεταξύ άλλων το
νομοσχέδιο. Με άλλα λόγια, η πρόσβαση στην κορυφαία καθηγητική βαθμίδα γίνεται
μια εσωτερική πανεπιστημιακή υπόθεση, που αποτρέπει οποιονδήποτε λαμπρό εκτός
Πανεπιστημίου επιστήμονα ακόμη και να ελπίζει ότι κάποτε μπορεί να του δοθεί η
ευκαιρία να προσφέρει κι αυτός στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο.

Όσον αφορά τη βάση της πυραμίδας, το νομοσχέδιο θα έλεγε κανείς ότι δρα ως
φορέας κοινωνικής, παρά εκπαιδευτικής πολιτικής: «Οι κατά τη δημοσίευση του
παρόντος νόμου υπηρετούντες μόνιμοι Βοηθοί, Επιστημονικοί Συνεργάτες,
Επιμελητές και τα μέλη του Ειδικού Εκπαιδευτικού προσωπικού (ΕΕΠ), οι οποίοι
έχουν ή θα αποκτήσουν διδακτορικό, υπηρετούν επί επταετία στο ΑΕΙ, κ.λπ. έχουν
δικαίωμα εντός έξι μηνών από τη δημοσίευση του παρόντος νόμου, να ζητήσουν μία
φορά την ένταξή τους μετά από κρίση στη βαθμίδα του λέκτορα». Με απλά λόγια,
δίνεται η δυνατότητα σε όλο το, εκτός ΔΕΠ, διδακτικό προσωπικό των ΑΕΙ να
καταλάβει θέση λέκτορος και πάλι μέσα από καθαρά ενδοπανεπιστημιακή διαδικασία.

Μέσω του νομοσχεδίου, δηλαδή, το υπουργείο Παιδείας προσπαθεί να ασκήσει όχι
μόνον εκπαιδευτική αλλά και κοινωνική πολιτική, ακόμη και μέσα στα Πανεπιστήμια.