Ως πότε τέτοια Δικαιοσύνη;

Παιδί προσχολικής ηλικίας επιχείρησε να πετάξει από το μπαλκόνι του σπιτιού
του τις δικογραφίες που χειριζόταν η μητέρα του δικαστική λειτουργός. Τις
έπιασε στο αέρα η πρωτοδίκης και διέσωσε τα χαρτιά αλλά και τον εαυτόν της. Το
παιδί ήθελε να εξαφανίσει αυτό ακριβώς που το χώριζε από τη μητέρα του. Η
δουλειά, που μόνο ο κλάδος αυτός κουβαλάει μαζί του εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.

ΤΗ ΣΚΗΝΗ περιγράφει η ίδια η μητέρα στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου ­
συνταξιούχο σήμερα ­ όταν ο τελευταίος την κάλεσε να δώσει εξηγήσεις γιατί
καθυστερούσε την έκδοση των αποφάσεων. Και το συμπέρασμα που έβγαλε αυτός, ο
ανώτατος εισαγγελικός λειτουργός, ήταν ότι οι γυναίκες δικαστίνες δεν είναι
αποδοτικές λόγω των οικογενειακών υποχρεώσεων που έχουν. Ειρήσθω εν παρόδω, η
δική του σύζυγος δεν εργαζόταν γιατί είχε οικονομική άνεση από το σπίτι της.

Γλίτωσε την πειθαρχική δίωξη, αλλά της έμεινε η μομφή ­ καταλυτική σε ώρα
προαγωγής ­ της «τεμπέλας».

Οι οκτώ δικαστικοί λειτουργοί που διώκονται για την παραγραφή των αδικημάτων
εμπορίας ναρκωτικών δεν γλιτώνουν ούτε τη διαπόμπευση αλλά ούτε την πειθαρχική αγωγή.

Κι ας απαλλαγούν. Γιατί εκεί θα καταλήξει η όλη υπόθεση. Όχι γιατί θα
«κλαφτούν» στους ανωτέρους τους, αλλά γιατί δεν έπραξαν τίποτε με πρόθεση,
όπως ομολογούν κι αυτοί ακόμη οι ανώτεροί τους.

Περιγράφονται στο σινάφι τους ως άριστοι δικαστές, οι οποίοι, όμως, «τράβηξαν
τον κλήρο του εξιλαστήριου θύματος της κακοδαιμονίας της Δικαιοσύνης».

Και τούτο διότι οι επιθεωρητές των δικαστικών λειτουργών δεν λένε κουβέντα για
τις εκκλήσεις των στελεχών του Εφετείου να αυξήσουν τα ακροατήρια γιατί οι
υποθέσεις στοιβάζονται και οδηγούνται εκ του ασφαλούς στην παραγραφή.

Ο αριθμός των υποθέσεων που εισάγονται κάθε ημέρα στα ακροατήρια είναι
τριπλάσιος εκείνων που μπορούν να εκδικασθούν.

Και ποιες υποθέσεις θα προηγηθούν; Αυτές που επίκειται παραγραφή ή εκείνες που
αφορούν κρατουμένους, οι οποίοι συμπληρώνουν το ανώτατο όριο προφυλάκισης;
Έμποροι ναρκωτικών οι μεν, έμποροι ναρκωτικών οι δε. Οι ίδιοι οι δικαστές
έχουν καταγγείλει τη δυσλειτουργία των δικαστικών υπηρεσιών. Οι ίδιοι έχουν
επισημάνει τις αδυναμίες τους. Και οι ανώτεροι τους «ποιούν την νήσσαν».

Ασκούν διώξεις γιατί τάχα δεν ανέβαλαν την υπόθεση σε ρητή δικάσιμο. Και για
τη δεκαεξάχρονη εκκρεμοδικία της υπόθεσης ποιος φταίει; Και απαντούν οι σοφοί
του Αρείου Πάγου: «Αυτά έχουν παραγραφεί». Τι λέτε; Για τους δικαστές ο θεσμός
της παραγραφής είναι σεβαστός και για τους πολίτες όχι;

Και φταίνε πράγματι οι δικαστές για την πολύχρονη κωλυσιεργία ή ευθύνονται
δικαστικοί υπάλληλοι ή και αστυνομικά όργανα που, με το αζημίωτο, εξαντλούνται
σε ανεπίδοτες ή παράνομες κλητεύσεις;

­ Θα πρέπει να ερευνηθεί και αυτή η πτυχή του θέματος, υποστηρίζουν οι επαΐοντες.

Νια ήμουν και γέρασα και ουδέποτε πληροφορήθηκα τους πραγματικά υπευθύνους για
μία τέτοια εξέλιξη υποθέσεως.

Πάντοτε εντόπιζα επιτήδειους που γνώριζαν καλά να εκμεταλλεύονται το σύστημα
λειτουργίας της Δικαιοσύνης.

Προσδιορισμοί σε ημέρες εκλογών και απεργίας δικηγόρων. Αναβολές με επίσημες
βεβαιώσεις νοσοκομείων ­ κρατικών μάλιστα ­ για ασθένεια των κατηγορουμένων.

«Δεν διέταξαν πραγματογνωμοσύνη», λένε οι πειθαρχικοί δικαστές. Τώρα πια
μπορούν να λένε ό,τι θέλουν. Ποιος θα τους ελέγξει; Ποιος θα μάθει πώς
ενεργούσαν οι ίδιοι στο παρελθόν, όταν βρισκόντουσαν στην πρώτη γραμμή της
δικαστικής λειτουργίας και αντιμετώπιζαν παρόμοιες περιπτώσεις;

Εκ του ασφαλούς, λοιπόν, και ευρισκόμενοι στα πρόθυρα της συνταξιοδότησης,
στρέφουν τα πυρά τους στους νεωτέρους. Σ’ αυτούς που «στενάζουν» στα
ακροατήρια της Σωκράτους και της Σχολής Ευελπίδων. Αυτούς μόνο προλαβαίνουν
και μπορούν να «πιάσουν» για να δικαιολογήσουν τη δουλειά τους.

Με τις διώξεις εντίμων και αδέκαστων λειτουργών παίρνουν το μήνυμα και οι
άλλοι. Οι λιγότερο άξιοι. Μαζεύονται. Προσέχουν. Τρομοκρατούνται. Ο φόβος
φυλάει τα έρημα.

Και μαζί τους «στενάζουν» και οι πολίτες στα ακροατήρια. Γιατί ποιος θα
πετύχει αναβολή της υπόθεσής του, ακόμη κι αν το αίτημα είναι θεμιτό; Ποιος
κύριος και ποια κυρία ­ με πανάκριβα κοσμήματα, μαυροκίτρινη στέκα στα μαλλιά
και εμπριμέ πουκαμισάκι ­ θα τολμήσει να αποδεχθεί αίτημα αναβολής ή
αποφυλάκισης; Απορρίπτοντας αιτήματα γλιτώνει και τη σύνταξη αποφάσεων.
Διεκπεραιώνει πολλές δικογραφίες. Δεν χολοσκάει. Και, συν τοις άλλοις,
προάγεται. Άλλωστε οι άνθρωποι δεν το κρύβουν. Ακούστηκε σε ακροατήριο: «Δεν
μπορώ να αναβάλω, γιατί δεν με αφήνει ο Άρειος Πάγος».

ΚΡΑΥΓΗ ΑΓΩΝΙΑΣ

Με τη λογική του δικαστηρίου της λεωφόρου Αλεξάνδρας οι πολίτες περιμένουν να
βρουν το δίκιο τους από ένα δικαστή πιεσμένο, απειλούμενο, τρομοκρατημένο.

Ένα δικαστή που κανείς δεν ακούει, παρά μόνο τον ελέγχει. Τρανή απόδειξη η
κραυγή αγωνίας των υπηρετούντων στο Εφετείο Αθηνών για το φαινόμενο
αρνησιδικίας που υπάρχει λόγω του φόρτου εργασίας.

Ποιος ανώτατος δικαστής ενέκυψε στα λειτουργικά προβλήματα της Δικαιοσύνης,
όπως αυτά κατεγράφησαν πέρυσι τον Μάιο στη μεγάλη έρευνα των «ΝΕΩΝ», αλλά και
όπως καταγράφονται κάθε μέρα σ’ όλες τις εφημερίδες; Ποιος ανώτατος
θεμιστοπόλος προώθησε προς το υπουργείο Δικαιοσύνης τις προτάσεις των
υφισταμένων του και πίεσε για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν
πάνω και πίσω από τις έδρες;

Η προηγούμενη ηγεσία του Αρείου Πάγου απαιτούσε από τους δικαστές αυστηρότητα,
η σημερινή απαιτεί ταχύτητα. Ας ελπίσουμε ότι κάποια, κάποτε, θα ζητήσει και
ποιότητα ­ με όποιο κόστος.

«ΑΔΙΚΗΜΑΤΑ, που διεπράχθησαν πριν από 10 χρόνια, εκδικάζονται σήμερα στο
Εφετείο Αθηνών, ενώ κανένα από τα πλημμελήματα που διεπράχθησαν μαζί με
κακουργήματα δεν πρόκειται να εκδικασθεί, γιατί όλα έχουν παραγραφεί». Αυτά
έγραφαν πέρυσι «ΤΑ ΝΕΑ» στο πλαίσιο έρευνας με τίτλο «Η Δικαιοσύνη σαλιγκάρι».

Η εικόνα των δικαστηρίων, όπως σκιαγραφήθηκε από τους ίδιους τους δικαστές των
μεγάλων Πρωτοδικείων και Εφετείων της χώρας, ήταν απελπιστική. Ανώτεροι
δικαστές και εισαγγελείς εγνωσμένου κύρους και ήθους, που υπηρετούσαν στα
δικαστήρια για τα οποία μιλούσαν, κατήγγειλαν τη δυσλειτουργία της
Δικαιοσύνης. Έκρουαν τον κώδωνα κινδύνου παραγραφής αδικημάτων. Εξέφραζαν την
αγωνία τους για τους αργούς ρυθμούς απονομής της Δικαιοσύνης. Παράλληλα
μιλούσαν για τον τεράστιο φόρτο εργασίας τους, αλλά και το ανθρωπίνως αδύνατον
να εκδικάσουν σε μία ημέρα δεκαπέντε υποθέσεις στο Εφετείο και τριάντα σε
Τριμελές Πλημμελειοδικείο. Διαπρεπής εισαγγελέας Εφετών είχε επισημάνει πως
μόνο το 1/10 των υποθέσεων που αναγράφονται στα πινάκια εκδικάζονται σε μία
δικάσιμο. Και βέβαια δεν παρέλειπαν να επιρρίψουν ευθύνες στους δικηγόρους,
κατηγορώντας τους για προσπάθεια κωλυσιεργίας στην προώθηση μιας δικογραφίας
με στόχο να εισπράττουν πολλαπλές αμοιβές για την ίδια υπόθεση. Ακόμη ζητούν
να περιορισθούν τα ένδικα μέσα. Για να διευκολυνθεί η δική τους δουλειά, να
περιορισθούν εκείνα τα μέσα, εκείνες οι διαδικασίες που προστατεύουν τον
πολίτη από αυθαιρεσίες, λάθη, παρατυπίες, αβλεψίες, υπερβολές, αδικίες. Ή
ακόμη του δίνουν την ευκαιρία να τύχει επιεικέστερης αντιμετώπισης. Να δει το
ανθρώπινο πρόσωπο της Δικαιοσύνης και όχι ένα μηχανισμό διεκπεραίωσης δικογραφιών.