Θέλουμε να συζητάμε…

«Για να αλλάξουμε το σχολείο πρέπει πρώτα να αλλάξουμε την κοινωνία. Η
εκπαιδευτική διαδικασία δεν είναι ανεξάρτητη, δεν είναι αυτόνομη σε σχέση με
την κοινωνική διαδικασία…».

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Γραφείο Βόρ. Ελλάδας

Η ΜΟΡΦΗ του Τσε ­ αυτή η γνωστή από την αφίσα των δικών μας εφηβικών δωματίων
είκοσι χρόνια πριν ­ είναι τώρα τυπωμένη στο μακό μπλουζάκι του 17χρονου
μαθητή. «Μόνο που τώρα η επανάσταση πήρε τη μορφή της άρνησης. Δεν έχουμε
πρόταση. Ίσως μετά 20-30 χρόνια. Προς το παρόν απλώς αρνούμαστε…» απαντά
αποστομωτικά σχεδόν, με μια ηρεμία χωρίς ίχνος «εφηβικής επαναστατικότητας».

Η άρνηση συνίσταται μονάχα στην… πρόταση αλλαγής.

Η συμμετοχή παρ’ όλα αυτά είναι δεδομένη.

Τα παιδιά θέλουν να συζητούν για τα αδιέξοδά τους.

«Ποια κενά, ελλείψεις και απογοητεύσεις νιώθουμε στο σχολείο που ζούμε, στις
διαδικασίες του και στην ατμόσφαιρά του;» ήταν το θέμα που κλήθηκαν να
αναπτύξουν με λόγο, με θεατρική πράξη, με μουσική τα παιδιά 15 σχολείων από τη
Βόρεια Ελλάδα που συμμετείχαν για τέταρτη συνεχή χρονιά στην ετήσια συνάντηση
που διοργανώνουν σε συνεργασία με τους καθηγητές τους, προκειμένου να βρουν
δημιουργικές διεξόδους στην εκπαιδευτική διαδικασία.

Τα παιδιά συγκεντρώθηκαν το Σαββατοκύριακο στο Πολιτιστικό Κέντρο της Θέρμης
Θεσσαλονίκης. Ήταν όλοι τους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου από τη Νάουσα, τη
Βέροια, την Κατερίνη, τη Χαλκιδική. Οι περισσότεροι είναι «παλιοί».
Συμμετείχαν πέρυσι στον «Μύλο» της Θεσσαλονίκης, πρόπερσι στη Συκιά της
Χαλκιδικής, το 1994 στην Κρύα Βρύση της Πέλλας σε αντίστοιχες συγκεντρώσεις –
συζητήσεις με τους καθηγητές και τους συμμαθητές τους.

«Δεν μας αρέσει όπως γίνεται το μάθημα, σχεδόν δεν μας ενδιαφέρει το σχολείο
αλλά… δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα. Διαφορετικά οδηγούμαστε στην πλήρη
αναρχία κι έτσι δεν θα γίνει δουλειά. Θα το διαλύσουμε… Καλώς ή κακώς οι
σχέσεις καθηγητή – μαθητή είναι σχέσεις εξουσιαστή – εξουσιαζόμενου. Δεν
αλλάζει το σχολείο αν δεν αλλάξει η κοινωνία. Η δική μας επανάσταση είναι η
άρνηση. Αυτή είναι που φέρνει τα ναρκωτικά, τις αυτοκτονίες. Η άρνηση είναι
αποτέλεσμα των αδιεξόδων. Δεν έχουμε προτάσεις. Δεν ξέρουμε πώς θα θέλαμε να
ήταν. Θέλουμε όμως να τα συζητάμε…».

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

Τα παιδιά χωρίστηκαν σε ομάδες και κλήθηκαν να απαντήσουν. Να συζητήσουν και
να προτείνουν. Τα αιτήματα καταγράφηκαν. Το απόγευμα τα παιδιά αυτοσχεδίασαν θεατρικά.

Θέμα της παράστασης; Μια σχολική μέρα.

Οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Οι καθηγητές έγιναν μαθητές. Οι μαθητές καθηγητές ή…
αντιπαθείς συμμαθητές τους. Το «καρφί», ο «γλείφτης», ο «καθηγητής» ­ ρόλοι
προσφιλείς και άψογα ερμηνευμένοι. Και οι καθηγητές ήταν καλοί στους ρόλους
τους. Έβγαλαν τα… «σπασμένα» τους. Φτιάχναν βελάκια και τα πετούσαν στην
έδρα, μιλούσαν με τους «συμμαθητές» τους σε ώρα μαθήματος, αδιαφορούσαν…

Τόσο που ο καθηγητής – ρόλος θύμωσε… Και φώναξε τον γυμνασιάρχη να επιβάλει
την τάξη. Κι ο άλλος καθηγητής – ρόλος τούς έβαλε διαγώνισμα για…«να μάθουν
αυτοί που όλο μιλούσαν». Και ο γυμνασιάρχης – ρόλος πολύ αγανάκτησε και…
μοίρασε «σφαλιάρες και… αποβολές».

Τον Νοέμβρη τα παιδιά θα ξανασυναντηθούν με τους καθηγητές. Εκεί θα σχεδιάσουν
«Μια σχολική μέρα όπως θα ήθελαν να τη ζήσουν».