Σε πρώτο ενικό

ΣΤΟ ΜΙΚΡΟ ύψωμα, στις παρυφές της Δερύνειας, στεκόμασταν ­ κοντά δεκαοκτώ
χρόνια πριν ­ και δακρύζαμε. Αγναντεύαμε την πόλη – φάντασμα, την Αμμόχωστο,
και σημαδεύαμε, με τον τηλεφακό της φωτογραφικής μηχανής, τις νεκρές συνοικίες
της. Ο Δώρος που μας συνόδευε ζήτησε τον φακό ­ «μπορεί και να δω το σπίτι
μου», είπε και για ώρα έψαχνε, έψαχνε… Και ήταν τα μάτια του θολά όταν μας
γύρισε την πλάτη και πήγε παράμερα. Ο Κωστάκης πήρε βαθιά ανάσα ­ την Μόρφου,
το δικό του μέρος, δεν μπορούσε να την δει, ούτε καν να την πλησιάσει.
Θυμόμουν τη Νίκη που μου μιλούσε για τις ομορφιές της Κυρήνειας, για τις
ανθισμένες πορτοκαλιές και το άρωμα που δεν λέει να ξεχάσει.

Στο Σταυρό, μέρα βροχής, μας καλοδέχτηκε η προσφυγιά, τα παιδιά μάς κύκλωσαν ­
οι ενοχές μάς δάγκωναν, η πίκρα και η ταραχή φούσκωναν στα λασπωμένα στενά.

Τα χρόνια πέρασαν, ο καταυλισμός του Σταυρού δεν υπάρχει, η κατοχή συνεχίζεται
και ο ΟΗΕ καμώνεται ­ όπως και οι καλοί μας σύμμαχοι ­ πως τίποτε δεν μπορεί
να πράξει, πλην των πρωτοβουλιών προσέγγισης των θυμάτων με τους θύτες! Και
ιδού «υπό την αιγίδα του» η συναυλία Σάκη – Μουράτ στην πράσινη γραμμή ­
αποθέωση της «συμφιλιωτικής» υποκρισίας, ύβρις για τις ανεξίτηλες πληγές της
βαρβαρότητας, όχι μόνο στο σώμα της Μεγαλονήσου αλλά και στις αξίες του πολιτισμού.

Ισχύει τάχα και εδώ η παραγραφή της Ιστορίας και η παράδοση στα κατευθυνόμενα
«μηνύματα των καιρών»; Και στα παιδιά που τρέχουν πίσω από κούφια ινδάλματα,
να πούμε «ωραίοι ο Σάκης και ο Μουράτ»;