Μια χρυσή οικογένεια

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ Ιακώβου επέμενε. Οι αρσιβαρίστες επέμεναν και αυτοί. Η
διαφωνία… αγεφύρωτη. Τελικά οι αθλητές έφυγαν από το δωμάτιο του προπονητή
τους, γελώντας. Γέλασε και ο ίδιος «από καρδιάς». Άλλωστε, το λάθος του δεν
ήταν και τόσο σοβαρό. Απλώς ο άνθρωπος άκουγε κλασική μουσική. «Και τα παιδιά,
ο καθένας για τους λόγους του, προτιμούνε άλλα είδη, άλλα τραγούδια. Λαϊκά,
σύγχρονα. Άλλωστε, παιδιά… είναι». Και πώς να μη γελάει ο κ. Ιακώβου, αφού
τόσα χρόνια με τους «χρυσούς γίγαντες» η μόνη διαφωνία τους ήταν περί μουσικών
προτιμήσεων. Άντε και ποδοσφαιρικών. Κατά τα άλλα, έχουν βρει την πλήρη
αρμονία. Και δεν είναι υπερβολή που κάνουν λόγο για την «καλύτερη οικογένεια
στην Ελλάδα».

ΠΑΙΖΟΥΝ ΚΑΙ ΜΕΛΑΓΧΟΛΟΥΝ

«Κοίτα τώρα, ο Πύρρος θέλει να αποκτήσει παπαγάλο. Ο Βαλέριος το ίδιο. Και εγώ
θέλω να αποκτήσω παιδιά, που αυτοί έχουν. Πλάκα δεν έχει;». Ο Καχιασβίλι,
δίπλα δίπλα με τον Δήμα, γελάει. Ο Δήμας παίζει με την Τζούλια (τον παπαγάλο
που απέκτησε ο Κάχι πριν από λίγον καιρό και τον έχει πάντα μαζί του), αλλά
σκέφτεται την κόρη του και κάπου μελαγχολεί. Ο Λεωνίδης είναι μες στην καλή
χαρά. Περιμένει τον γιο του και τη γυναίκα του. Έχει καεί, όμως, στο μέτωπο
και δεν θέλει να φωτογραφηθεί. «Κακό του κεφαλιού του», γιατί δέχεται βροχή τα
πειράγματα. Γενικώς στην προετοιμασία της ομάδας της άρσης βαρών, που γίνεται
στην Κω εν όψει των Μεσογειακών και των Πανευρωπαϊκών Αγώνων, τα πειράγματα
και τα αστεία δίνουν και παίρνουν. Ο Μήτρου πειράζει τον Τζελίλη για τις
επιτυχίες του Ολυμπιακού. Ο Κόκκας τον Σαμπάνη και ο Σπύρου τους πάντες.

ΣΚΛΗΡΗ ΔΟΥΛΕΙΑ

Και όλα αυτά, βεβαίως, εκτός προπόνησης. Στο κλειστό γυμναστήριο του νησιού
δεν έχει τέτοια. Όλοι δουλεύουν σκληρά κάτω από τις αυστηρές πολλές φορές
οδηγίες του προπονητή τους. «Αν δεν δούλευαν, δεν θα είχαν αποτελέσματα. Δεν
θα δόξαζαν την Ελλάδα. Δεν θα έκαναν όλον τον κόσμο να μιλάει γι’ αυτούς». Και
τώρα στην Κω, όπου προετοιμάζονται σκληρά, δουλεύουν. Μόνο που τώρα είναι «οι
γίγαντες», πρέπει να γυμνάζονται και παράλληλα να μοιράζουν αυτόγραφα, να
μιλούν με τα παιδιά, να χαιρετούν τον κόσμο στον δρόμο, που μόνο δεν τους
χειροκροτεί σε παράταξη. Και δεν κουράζονται καθόλου. Πάντα με το χαμόγελο στα
χείλη ανταποκρίνονται σε κάθε πρόσκληση. Και σαν κλείνονται στην «Πλανανίστα»,
το ξενοδοχείο όπου μένουν, ξεχνούν και κούραση και τα πάντα. Πιάνουν την
τράπουλα και παίζουν ξερή. Άλλοι παίζουν μπίνγκο, άλλοι λύνουν σταυρόλεξα και
άλλοι διαβάζουν. Και όλα αυτά το βράδυ, γιατί από το πρωί η μέρα τους μόνο
ευχάριστα δεν περνάει. Πρωινό, γυμναστήριο, επιστροφή στο ξενοδοχείο για
φαγητό, μπάνιο στην πισίνα και μετά πάλι γυμναστήριο…

ΤΑ ΛΕΝΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΡΣΙΒΑΡΙΣΤΕΣ

Αλλά και εκεί δεν είναι ήσυχοι. Έρχονται οι μαθητές και ζητούν αυτόγραφα.
(Απέναντι από το γυμναστήριο υπάρχει το Ιπποκράτειο Γυμνάσιο). Έρχονται και
πολίτες. Κάθονται μαζί τους και τα λένε. Μάλιστα, πολλοί αρσιβαρίστες παίρνουν
τα ποδήλατα των παιδιών και κάνουν βόλτες στο προαύλιο του σχολείου. Άλλοι
προτιμούν να ξεκουράζονται καθισμένοι σε σπασμένες καρέκλες. Και άλλοι στα
διαλείμματα παίζουν ξερή. Χαρτιά παίζει και ο Καχιασβίλι, μόνο που κάθε τόσο
σηκώνεται, δαγκώνει ένα μήλο και το μισό το δίνει στον παπαγάλο του, που τον
έχει ανεβάσει στην μπασκέτα. Ούτε παρατηρητής να ήταν…

Όταν αρχίζει η προπόνηση, όλοι σπεύδουν να υπακούσουν τις εντολές του Ιακώβου.
Τις εφαρμόζουν πιστά. Και κάθε φορά που κάποιος σηκώνει τα βάρη με σχετική
ευκολία, όλοι τον επιβραβεύουν με επιφωνήματα ή και ακόμη με πειράγματα.

Υπάρχουν, όμως, και αυτοί που προσπαθούν ­ όπως για παράδειγμα ο Σαμπάνης ­
μέσα στη γενική ευφορία να αποσπάσουν το «ναι» του προπονητή για παραμονή μιας
μέρας στην Αθήνα. Έλα, όμως, που το αίτημα δεν γίνεται δεκτό. «Είπαμε, ούτε
για αστείο αυτό το πράγμα. Όλοι εδώ, μετά τους αγώνες», λέει ο κ. Ιακώβου. Και
μη έχοντας τι άλλο να κάνει, ο Λεωνίδας υπακούει. Σηκώνει βάρη. Πονάει και
λίγο στην πλάτη και ύστερα από κάθε προσπάθεια φωνάζει τον γιατρό της ομάδας,
τον Παναγιώτη Βρανόπουλο, για τη σχετική θεραπεία.

ΜΙΑ ΖΩΗ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΜΠΑΡΑ

Με το που τελειώνει, στις οκτώ το βράδυ, η προπόνηση, ανεβαίνουν στα
αυτοκίνητα που έχουν νοικιάσει και επιστρέφουν στο ξενοδοχείο. Από εκεί και
μετά οι «αρσιβαρίστες ανήκουν στον λαό». Αν και εκεί δεν συχνάζουν Έλληνες,
παρά μόνο ξένοι τουρίστες, κάθε στιγμή είναι στο επίκεντρο. Μοιράζουν
αυτόγραφα. Πειράζουν και πειράζονται από τους σερβιτόρους. Κάθονται στο μπαρ.
Μιλούν στα κινητά τους. Ε, σκέφτονται και λίγο τα σπίτια τους. «Αυτή είναι η
ζωή τους. Κάθε φορά που έχει αγώνες, χάνονται στις προπονήσεις». Μια ζωή κάτω
από την μπάρα». Από τα βάρη που τους έκαναν διάσημους. Που τους πρόσφεραν
χρήμα και δόξα. Χωρίς, όμως, να αλλοιώσουν στο ελάχιστο τον χαρακτήρα τους..

«ΚΑΛΑ, εσύ δεν είσαι που σηκώνεις τα βάρη και
γυρίζεις το κεφάλι δεξιά και αριστερά;».

«Ναι, εγώ είμαι». Η Γερμανίδα τουρίστρια μόνο που δεν έκλαψε από τη χαρά της.
Ο Πύρρος Δημας της χαμογέλασε. Με χαρά της έδωσε αυτόγραφα για τον εγγονό της,
για τον ανιψιό της. Μόνο για τη γειτονιά δεν του ζήτησε. Και δεν είναι η μόνη
που του ζητάει τη φωτογραφία του από την Ατλάντα με την αφιέρωσή του. Όλοι
όπου περνά του ζητούν αυτόγραφο. Τον χαιρετούν. Τώρα μάλιστα έχει περισσότερο
χρόνο από τους άλλους, αφού ένα μικρό πρόβλημα στο πόδι τον κρατάει μακριά από
τις προπονήσεις. Έτσι κοιμάται λίγο παραπάνω. Κάνει περισσότερες βουτιές στην
πισίνα. Και μιλάει περισσότερο με την Ελένη, την κόρη του. Και αυτή του τα
λέει όλα και τον κάνει να μελαγχολεί. Έτσι με τις φόρμες πάει στην παιδική
χαρά, βλέπει το παιδιά και το μυαλό του γυρνάει στο σπίτι του.

Και σαν έρχεται το βράδυ πάει στην πόλη και παίζει μπιλιάρδο. Και μετά κάθεται
στο μπαρ του ξενοδοχείου και πίνει μια μπίρα. Καπνίζει το πούρο του και μιλάει
με τους ξένους οι οποίοι θέλουν να μάθουν λεπτομέρειες για τον χρυσό
Ολυμπιονίκη. Και αυτός πέραν των αθλητικών μιλάει για την κόρη του, για τη
γυναίκα του, για τους δικούς του, για τον φίλο του τον Αντώνη Ρέμο, για τον
Γιώργο Λιάνη, για τον Ανδρέα Φούρα, για όλους όσους τον βοήθησαν..

«Αισθάνομαι πολύ άσχημα. Οι άλλοι πάνε για προπόνηση και γω κάθομαι. Μια ζωή
στα γυμναστήρια και ξαφνικά έξω απ’ όλα. Αλλά να σου πω και τη μαύρη αλήθεια
χωρίς να θέλω αυτό να αποτελέσει σημείο παρεξήγησης. Έχω πάρει δύο χρυσά σε
Ολυμπιακούς. Δεν με συγκινούν ιδιαίτερα αυτοί οι αγώνες σαν Πύρρο Δήμα.

Όμως αγωνίζομαι και θέλω να αγωνίζομαι για την εθνική ομάδα. Για τον προπονητή
μου, για τους συναθλητές μου, για τους δικούς μου. Θέλω να αγωνιστώ για την
Ελλάδα που με αγκάλιασε από την πρώτη στιγμή»…

ΣΥΜΦΩΝΑ με το πρόγραμμα που έχει καταρτίσει ο
Χρήστος Ιακώβου για τους 13 αρσιβαρίστες που συμμετέχουν στην προετοιμασία για
τους Μεσογειακούς και τους Πανευρωπαϊκούς Αγώνες, η δουλειά αρχίζει στις εννέα
το πρωί όταν φεύγουν από το ξενοδοχείο. Στις δέκα παρά τέταρτο ξεκινά η
προπόνηση. Το πρώτο μέρος ολοκληρώνεται στη μία. Το απόγευμα αρχίζουν στις
πέντε και μισή μέχρι στις οκτώ. Στην συνέχεια έχουν ελεύθερο χρόνο «αρκεί να
μην υπάρχουν υπερβολές».

Έτσι κάπου στις έντεκα το βράδυ αποσύρονται στα δωμάτιά τους όπου, εκτός
εξαιρέσεων, μένουν δύο – δύο. Ο Βίκτωρας Μήτρου με τον νεαρό Γιώργο Σπύρου,
όπου παίζουν τάβλι. Ο Κάχι Καχιασβίλι με τον Αλέκο Πανατίδη. Λίγη ξερή ή
κάποιο σταυρόλεξο χρειάζεται.

Ο Λεωνίδης μένει με τον Αλέξανδρο Πολιτίδη. Αυτοί τουλάχιστον εκτός των
άλλων έχουν να πουν πολλά για τον γιο του Βαλέριου.

Ο Τζελίλης μένει με τον Λεωνίδα Σαπάνη. Εκτός των τυπικών οι δύο έχουν να
πουν πολλά για τις περιοχές που γεννήθηκαν, για τα προβλήματα των ανθρώπων που
ζουν εκεί.

Ο Λεωνίδας Κόκκας μένει μόνος του. Αλλά μόνο όταν πρόκειται να πάει για ύπνο.
Τις υπόλοιπες ώρες όλο και κάτι βρίσκει να κάνει παρέα με τους άλλους.

Οι δύο νέοι, Ευθύμης Βιτσαράς και Στέφανος Μαυρίδης, μοιράζονται το δωμάτιο
και μαζί τις εμπειρίες για την προπόνηση με την «χρυσή ομάδα». Ο πιο μικρός
της παρέας, ο Τηλέμαχος Κιληκαρίδης την περνάει μόνος του. Είναι και ο μόνος
που «αυτοσυγκεντρώνεται», καθώς «πρέπει να πετύχει αφού έχει όλα τα προσόντα…».

ΚΡΑΤΑΕΙ τον παπαγάλο στα χέρια του. Όπου και να
πάει τον έχει μαζί του. Στο γυμναστήριο, στη βόλτα, στο φαγητό, στην πισίνα,
όπου κάνει θεαματικές βουτιές. Προπονείται κανονικά. Σκέφτεται τους αγώνες που
θα πάρει μέρος. Μοιράζει αυτόγραφα. Μιλάει με όλους και κυρίως με τα παιδιά.
Δείχνει όμως ιδιαίτερα προβληματισμένος για το προσωπικό του… μέλλον.

«Κοίτα τώρα τι έχω πάθει. Όσες με πλησιάζουν το κάνουν περισσότερο γιατί είμαι
γνωστός. Ε, έχω και κάποια χρήματα. Όσο περνάει ο καιρός γίνεσαι
επιφυλακτικός. Και εγώ θέλω να κάνω οικογένεια. Μεγάλωσα πια». Τα λέει και
γελάει. Αυτό το παιδί όλο γελάει. «Αγαθό γίγαντα τον αποκαλούν όλοι». Και όσοι
τον ζουν από κοντά το καταλαβαίνουν από την πρώτη στιγμή..

Στο γυμναστήριο υπακούει τον προπονητή του σε ό,τι του λέει. Στην ανάπαυλα
παίζει χαρτιά και ταΐζει τον παπαγάλο του. Και μόλις δει παιδιά τρέχει και
παίζει μαζί τους. Μάλιστα τα βάζει να σηκώνουν τα χέρια για να περάσει από
μπροστά τους και να τα χτυπήσει διαδοχικά σε έναν χαιρετισμό αθλητικό μεν αλλά
απόλυτα φιλικό. Έτσι είναι ο Κάχι με τα παιδιά. Απλός, αγνός και φιλικός. Όπως
είναι με όλους. Με τους ανθρώπους του ξενοδοχείου, με τους ξένους που τον
παρατηρούν με δέος. Με τους νέους και τους παλιούς συναθλητές του, οι οποίοι
τον πειράζουν και τους πειράζει. Μερικές φορές πάει πίσω τους την ώρα που
σηκώνουν τα βάρη. Τους κάνει και γελούν. Το ίδιο του κάνουν και αυτοί. Κάποιες
άλλες δε, παίρνει την μπάλα και τους κάνει σουτ την ώρα της προπόνησης.

Κάθεται δίπλα-δίπλα με τον Λεωνίδη. Μιλάνε για διάφορα και κυρίως για θέματα
τεχνικής. Ακολουθεί κατά γράμμα τις εντολές του προπονητή, ακόμη και την ώρα
που είναι στην άλλη άκρη του γυμναστηρίου και ταΐζει τον παπαγάλο. Δείχνει
απόλυτα ευχαριστημένος, ακόμη και όταν το πρόγραμμα είναι ιδιαίτερα βαρύ. Πάνω
απ’ όλα είναι αθλητής.