ΔΙΑΣΤΑΣΕΙΣ Διαβολικές ανατροπές

Δεν μας έφτανε η σύγχυση των αξιών και των ιδεολογικών στρατοπέδων. Έχουμε
τώρα και τους (ακρο)δεξιούς να «φλερτάρουν» σοσιαλιστικά.

ΑΙΣΘΗΣΗ προκάλεσε η προχθεσινή δήλωση του Ζαν-Μαρί Λεπέν ότι στις επικείμενες
εκλογές της Γαλλίας προτιμά να νικήσουν οι σοσιαλιστές. Ο αρχηγός του Εθνικού
Μετώπου δεν εγκατέλειψε βέβαια ξαφνικά τις ρατσιστικές του θέσεις για να γίνει
αριστερός. Πιστεύει απλώς ότι μια κεντροαριστερή πλειοψηφία στη Βουλή θα
εμποδίσει τον πρόεδρο Σιράκ να «διαλύσει τη Γαλλία στην Ευρώπη του Μάαστριχτ»
και να λάβει τα μέτρα λιτότητας που υπαγορεύουν οι Βρυξέλλες. Η εκτίμηση αυτή
δεν πρόκειται βέβαια να επηρεάσει αποφασιστικά τους ψηφοφόρους του Μετώπου.
Αποτελεί όμως ένα (χονδροειδές ίσως) παράδειγμα σύγκλισης των άκρων ­ με
γνώμονα όχι ιδεολογικό, αλλά εθνικό.

Τη θεωρητική βάση αυτής της σύγκλισης παρέχει ο Ερνστ Νόλτε, που αν και ανήκει
στους «αναθεωρητές» της Ιστορίας θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους
διανοητές της γερμανικής Δεξιάς. Συνεχίζοντας τον συλλογισμό του Έρικ
Χόμπσμπομ, που περιόρισε τον 20ό αιώνα στην περίοδο 1914-1989 και τον
χαρακτήρισε «βραχύ αιώνα», ο Νόλτε ονομάζει τον 21ο αιώνα «διαβολική εποχή».
Στα αρχαία ελληνικά και τα λατινικά, λέει σε συνέντευξή του στο «Εσπρέσο»,
διάβολος είναι αυτός που παραπλανά. Και η εποχή που άρχισε με την πτώση του
κομμουνισμού είναι γεμάτη από παραπλανητικές εικόνες. Τον Μπερλουσκόνι, για
παράδειγμα, να καταγγέλλει τους αριστερούς για ωμότητα απέναντι στους
πρόσφυγες. Τον Μπλαιρ να υιοθετεί τις συνταγές της Θάτσερ. Τους γερμανούς
σοσιαλδημοκράτες να αντιδρούν στον ευρωπαϊσμό του Κολ επαναφέροντας στο
προσκήνιο τις αξίες του έθνους.

Ακόμη και η παγκοσμιοποίηση της οικονομίας, δηλαδή η έσχατη φάση του
καπιταλισμού, είναι για τον 74χρονο Νόλτε η εκπλήρωση των οικουμενικών
οραμάτων που είχαν οι κομμουνιστές το 1917: κατάργηση των συνόρων και
καθιέρωση ενιαίας μεθόδου παραγωγής σε όλο τον κόσμο. Ο άκρατος
φιλελευθερισμός, όμως, πρέπει να αντιμετωπιστεί γιατί οδηγεί στην εξατομίκευση
και τον ανταγωνισμό. Να λοιπόν, για τον «γκουρού» της γερμανικής Δεξιάς, τα
τρία κακά που απειλούν την ανθρωπότητα: η ξέφρενη παγκοσμιοποίηση, ο ριζικός
φιλελευθερισμός και φυσικά η ανεξέλεγκτη μετανάστευση. Τρία και τα φάρμακα.
Τάξη, για την αποτροπή της κοινωνικής αναταραχής και εγκληματικότητας που
προκαλεί η ελεύθερη μετανάστευση. Ιεραρχία, για τον σεβασμό των εντολών. Και
έμφαση στην αρχή της διαφοράς, ώστε να διακρίνονται οι «δικοί μας» από τους άλλους.

Αυτό το τελευταίο στοιχείο, σχολιάζει το ιταλικό περιοδικό, είναι και το μόνο
καινούργιο στο λεξιλόγιο της Δεξιάς. Η έννοια της «διαφοράς» είναι λιγότερο
φορτισμένη από τη «φυλή» ή το «έθνος» ­ παραπέμπει όμως και αυτή κατευθείαν
στον εθνικισμό. Η ιεραρχία και η τάξη εξακολουθούν να κυριαρχούν στο
ιδεολογικό της οπλοστάσιο. Η εξάντληση όμως της τάξης στο σχήμα
εγκληματικότητα – μετανάστευση αποτελεί ένα ανησυχητικό σύμπτωμα της ευκολίας
με την οποία η φιλοσοφία της Δεξιάς προσαρμόζεται στις απαιτήσεις της
πολιτικής συγκυρίας.