ΠΡΟΣΩΠΑ

Πρώην πρόεδρος της Κόστα Ρίκα και νομπελίστας της Ειρήνης το 1987, ο Όσκαρ
Αρίας εξακολουθεί να μάχεται για τη δημοκρατία και την οικονομική δικαιοσύνη.

ΚΑΙ η υπόθεση της δημοκρατίας λίγο-πολύ κερδίζει στη Λατινική Αμερική τον
αγώνα κατά της δικτατορίας και του αυταρχισμού· η οικονομική δικαιοσύνη, όμως;
«Δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο κατανομή της πολιτικής εξουσίας», λέει ο Αρίας
στο «Νιούζγουηκ». «Δημοκρατία σημαίνει και κατανομή της οικονομικής εξουσίας».

Ιδρυτής του «Ιδρύματος Αρίας» που έχει σκοπό την προώθηση της συμφιλίωσης και
της πολιτικής σταθερότητας, ο 46χρονος νομπελίστας θεωρεί την οικονομική
ανισότητα και αδικία ως τον κατ’ εξοχήν αποσταθεροποιητικό παράγοντα της
εποχής μας, καθώς οι φτωχοί, ο αριθμός των οποίων αυξάνεται σε όλο τον κόσμο,
χάνουν την πίστη τους στη δημοκρατία και τους θεσμούς της. «Λιγότεροι από 50%
των Αμερικανών ψηφοφόρων ψήφισαν στις τελευταίες προεδρικές εκλογές»,
υπογραμμίζει. «Ο κόσμος δεν πηγαίνει να ψηφίσει γιατί δεν πιστεύει πως η ψήφος
θα αλλάξει την κατάστασή του… Μια τέτοιου είδους δημοκρατία δεν μπορεί να συντηρηθεί».

Εκτός από τη μικρή συμμετοχή, την αμερικανική δημοκρατία διαβρώνει επίσης,
σύμφωνα πάντα με τον Αρίας, η διεύρυνση του κοινωνικού και του οικονομικού
χάσματος. Οι Αμερικανοί ηγέτες κόβουν τα προνομιακά επιδόματα για τους φτωχούς
ενώ μειώνουν τους φόρους των πλουσίων. «Το μόνο που σκέφτονται είναι πώς θα
εκλεγούν και γι’ αυτό λένε στον κόσμο αυτό που θέλει να ακούσει», τονίζει ο
νομπελίστας. «Σήμερα οι κ.κ. Γκάλοπ και Χάρις (ινστιτούτα σφυγμομετρήσεων)
είναι σημαντικότεροι για τους Αμερικανούς ηγέτες απ’ ό,τι ο Ουάσινγκτον, ο
Τζέφερσον, ο Μάντισον, ο Χάμιλτον και ο Λίνκολν», οι πατέρες της αμερικανικής ανεξαρτησίας.

Ο Όσκαρ Αρίας επισημαίνει ότι το χρέος του συνόλου των χωρών της μαύρης
Αφρικής ισοδυναμεί μόλις με το 1% του ΑΕΠ των βιομηχανικών χωρών του κόσμου ­
και ωστόσο καμιά πρωτοβουλία για την παραγραφή του δεν συζητείται και αφήνεται
το χρέος αυτό να εμποδίζει αυτές τις πάμπτωχες χώρες να επενδύσουν στην
ανάπτυξη των ανθρώπινων πόρων τους. Επικρίνει επίσης τη δικαιολογία των ΗΠΑ
για τα 265 δισεκατομμύρια δολάρια που ξοδεύουν κάθε χρόνο για την άμυνα ­ ότι
δηλαδή τα δισεκατομμύρια αυτά δημιουργούν θέσεις απασχόλησης. «Εκείνο που
δημιουργούν στην πραγματικότητα είναι κέρδη για λίγους» ενώ αν επενδύονταν σε
υποδομή, παιδεία, υγεία και στέγαση θα παρήγαν οφέλη για όλους. «Ζούμε σ’ έναν
κόσμο όπου το πλουσιότερο 20% του πληθυσμού είναι 60 φορές πλουσιότερο από το
φτωχότερο 20%, όπου 400 πολυεκατομμυριούχοι έχουν περισσότερο πλούτο από τον
μισό παγκόσμιο πληθυσμό», τονίζει· «κι αυτό συνιστά ανοιχτή πρόσκληση για σύγκρουση».