Ωμές παρεμβάσεις, καχυποψία και ύβρεις

Οι βαρύτατοι χαρακτηρισμοί του Κωνσταντίνου Καραμανλή κατά του Ανδρέα
Παπανδρέου, τον οποίο αποκαλεί μέχρι και «κοινό απατεώνα», με αφορμή την
προεδρική εκλογή του ’85, χρωματίζουν καθοριστικά τον 12ο τόμο των Αρχείων του
και δίνουν ανάγλυφα τον χαρακτήρα, τη νοοτροπία, αλλά και τον τρόπο
συμπεριφοράς του πρώην Προέδρου της Δημοκρατίας.

ΜΕΣΑ ΑΠΟ δεκάδες σελίδες ­ «εγώ, εγώ, εγώ…» ­ όπου δεν μπορεί να κρύψει τη
μεγάλη αντίθεσή του στον Ανδρέα Παπανδρέου, οι εκφράσεις όπως «δημαγωγία,
υποκρισία» κατά του ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ φαίνονται να μην στηρίζονται πουθενά.

Αντιθέτως, είναι εντυπωσιακή ­ και ενδεικτική του ανδρός ­ η ανάμειξή του
ακόμη και σε μικρά θέματα, από την ΕΡΤ, όπου θέλει να έχει λόγο, μέχρι και την
αποστολή της Ολυμπιακής Φλόγας στην Αμερική ή τις επικριτικές γι’ αυτόν
συνομιλίες των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, τις οποίες και πληροφορείται. Όπως επίσης
είναι εντυπωσιακή η προσπάθειά του πεισθεί ο αναγνώστης ότι πολλά κακά
αποφεύχθηκαν για την Ελλάδα στη δεκαετία του ’80 χάριν των δικών του
συμβουλών, των προσωπικών του διορθωτικών κινήσεων.

Βεβαίως, ο 12ος τόμος των αρχείων βρίθει από συνεχείς παρεμβάσεις του
Κωνσταντίνου Καραμανλή στο έργο του Ανδρέα Παπανδρέου, οι οποίες και ξεκινάνε
και πριν ακόμη κερδίσει τις εκλογές του ’81 και αφορούν όλο το φάσμα των
εξωτερικών και εσωτερικών υποθέσεων της χώρας.

Όσο για την εκδοχή του Κ. Καραμανλή ότι η απόφαση του ΠΑΣΟΚ στις 9 Μαρτίου του
’85 ήταν κεραυνός εν αιθρία και ότι τον παραπλάνησε ο Ανδρέας Παπανδρέου, τα
στοιχεία που παρατίθενται στον 12ο τόμο όχι μόνο δεν είναι ισχυρά, αλλά
δείχνουν ότι τουλάχιστον έξι μήνες νωρίτερα είχε αντιληφθεί τι γινόταν.

Γι’ αυτό και κάνει λόγο ότι από το φθινόπωρο του ’84, πέντε δηλαδή μήνες πριν
την απόφαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας Παπανδρέου
«αυτονομείται» απ’ αυτόν.

Η 9η ΜΑΡΤΙΟΥ

Είναι μια εκτίμηση που δεν αφήνει περιθώρια ότι τουλάχιστον τότε ­ το
φθινόπωρο του ’84 ­ έχει ήδη πάρει δυσμενή γι’ αυτόν τροπή η υπόθεση της
επανεκλογής του στην Προεδρία της Δημοκρατίας.

Για το ζήτημα αν γνώριζε ή όχι ο Καραμανλής πως ο Παπανδρέου θα επέλεγε άλλο
πρόσωπο, υπάρχει πέραν των συνομιλιών των δύο ανδρών ή και των συζητήσεων με
τον Πέτρο Μολυβιάτη, τον Αντώνη Λιβάνη και τον Μένιο Κουτσόγιωργα, και το
στοιχείο ότι ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας ματαίωσε την καθοριστική με τον
τότε πρωθυπουργό συνάντηση της 7ης Μαρτίου του ’85, δύο μέρες πριν από τη
συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ.

Σ’ αυτή τη συνάντηση, όπως αναφέρουν τα αρχεία του ιδρυτή της ΕΡΕ και της
Ν.Δ., ο Ανδρέας Παπανδρέου θα του επεδείκνυε την εισήγηση που θα έκανε στην
Κ.Ε. Η εισήγηση αυτή ποτέ δεν έφθασε στην Προεδρία, αφού ματαιώθηκε και
δεύτερο ραντεβού, αυτό με τον Π. Μολυβιάτη και τελικώς υπήρξε μόνον αυτό με
τον Μένιο Κουτσόγιωργα.

Και μόνον οι πολλές ματαιώσεις των συναντήσεων ­ πέραν των συνεχών διαφωνιών
που καταγράφονται στον 12ο τόμο ­ δεν μπορεί να άφησαν στον Κωνσταντίνο
Καραμανλή, έναν εμπειρότατο πολιτικό, την παραμικρή αμφιβολία για το τι θα
γινόταν στη συνεδρίαση του ΠΑΣΟΚ.

Όσο για την περίοδο 1993-’95, όπως προκύπτει από τον 12ο τόμο των αρχείων, δεν
εμφανίζονται ουσιαστικά μεγάλα προβλήματα στις σχέσεις των δύο ανδρών.
Άλλωστε, το αναθεωρημένο Σύνταγμα δεν επέτρεπε πλέον ιδιαίτερες παρεμβάσεις
στο έργο του πρωθυπουργού.

ΒΑΡΥΤΑΤΟΥΣ και τελείως αυθαίρετους χαρακτηρισμούς χρησιμοποιεί ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής για να επιτεθεί στον Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι εκφράσεις που χρησιμοποιεί 12 χρόνια μετά την απόφαση της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ
κατά της υποψηφιότητάς του, για πρώτη φορά γίνονται γνωστές και μάλιστα
δημοσιοποιούνται ένα χρόνο μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου.

Γράφει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής για τον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ: «Τα κύρια
χαρακτηριστικά της πολιτικής συμπεριφοράς του είναι τα παρακάτω: (1) Έχει
αναμφισβήτητες ικανότητες που έχουν όμως όλες σαν υπόβαθρο τη δημαγωγία και
την υποκρισία. Και το ταλέντο αυτό του δημαγωγού που το κατέχει σε ύψιστο
βαθμό, τον βοήθησε στην ταχεία άνοδό του στην εξουσία. Χωρίς να είναι ρήτωρ,
κατορθώνει να ασκεί γοητεία στα πλήθη. Απευθύνεται στα ένστικτα και στα
απωθημένα των ακροατών του, με τη λαϊκίστικη και εθνικιστική πολιτική του. (2)
Κατέχεται από μια απροσδιόριστη εχθρότητα κατά της Δύσεως και αισθάνεται άνετα
με τους Βαλκάνιους, τους Άραβες και γενικά με τους ανήκοντες στον Τρίτο Κόσμο.
(3) Αλλά κατέχεται προπαντός από το πάθος της δημοσιότητος και της διεθνούς
προβολής. Και αυτό το επιδιώκει με το να λαμβάνει ανορθόδοξες και πολλές φορές
επιβλαβείς για τη χώρα θέσεις σε διεθνή προβλήματα, διαφοροποιούμενος
επιδεικτικά από τους συμμάχους της. Με αυτή την ασυνάρτητη εξωτερική πολιτική
εξυπηρετεί βέβαια και μια εσωτερική πολιτική σκοπιμότητα. Ικανοποιεί τη Μόσχα
και πειθαρχεί το ΚΚΕ, όπως ικανοποιεί και τη μαρξιστική πλευρά του κόμματός του.

Όταν το πρωί της 9ης Μαρτίου πληροφορήθηκα τα διατρέξαντα, όχι μόνο δεν
αισθάνθηκα πικρία, αλλά σχεδόν ανακούφιση, λαμβανομένου υπόψη του διλήμματος
που είχα αν έπρεπε να δεχθώ ή όχι την επανεκλογή μου. Παράλληλα, όμως,
αισθάνθηκα βαθιά ανησυχία για το μέλλον αυτού του τόπου, όταν διαπίστωνα ότι
μπορούσε ένας πρωθυπουργός να συμπεριφέρεται ως κοινός απατεώνας. Και όταν
έβλεπα στην τηλεόραση τη σκηνή των 165 βουλευτών, που μέχρι το πρωί της 9ης
Μαρτίου ήταν αποφασισμένοι να με ψηφίσουν, να πανηγυρίζουν μετά μία ώρα κατά
τρόπο έξαλλο την απόρριψη της υποψηφιότητός μου. Σκηνή που έδειχνε τη
δουλοφροσύνη τους απέναντι του αρχηγού τους, το χαμηλό επίπεδο των πολιτικών
μας ηθών, και ίσως και το μίσος από το οποίο κατείχοντο εναντίον εκείνου, για
τον οποίο επί 10 χρόνια υποκρινόμενοι εξέφραζαν το σεβασμό και την εκτίμησή τους».

ΟΙ ΠΑΡΕΜΒΑΣΕΙΣ του Κωνσταντίνου Καραμανλή στο έργο του Ανδρέα Παπανδρέου
ξεκίνησαν πριν το ΠΑΣΟΚ γίνει κυβέρνηση.

«Αν θέλουμε να έχουμε ομαλές εξελίξεις, δύο πράγματα πρέπει να αποφύγουμε»,
είπε ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας στον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, σε συνάντηση που
είχαν στις 8 Ιουνίου του ’81. «Συνεργασία με τους κομμουνιστές και οποιαδήποτε
ανάμειξη στις Ένοπλες Δυνάμεις».

Η παρέμβαση αυτή δεν ήταν η μοναδική. Σύμφωνα με το σημείωμα που ο ίδιος
υπαγόρευσε, «έβαλε» ουσιαστικά σ’ εκείνη τη συνάντηση τον Ανδρέα Παπανδρέου να
δεσμευθεί ότι δεν πρόκειται να προβεί σε δραματικές αλλαγές για το θέμα των
βάσεων, της ΕΟΚ, του ΝΑΤΟ.

Ακόμη και το θέμα αν δεν κερδίσει κάποιο κόμμα την αυτοδυναμία στις
επερχόμενες εκλογές εθίγη. Το έθεσε ο ίδιος ο κ. Καραμανλής και ο Ανδρέας
Παπανδρέου δεν έχασε την ευκαιρία να του πει ­ υπό μορφή διπλωματικής
ερωτήσεως ­ ότι θα έπρεπε να γίνουν νέες εκλογές.

Και σ’ αυτή την περίπτωση ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν άκαμπτος. «Αυτό θα το
δούμε, αφού εξαντλήσουμε όλες τις δυνατότητες που μας προσφέρει το Σύνταγμα», απάντησε.

Το συμπέρασμα του κ. Καραμανλή από εκείνη τη συνάντηση ήταν ότι ο Ανδρέας
Παπανδρέου θα ήθελε «να πολιτευθεί με μετριοπάθεια».

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ

Από τότε οι συναντήσεις των δύο ανδρών ήταν εντυπωσιακά συχνές ­ κυρίως μετά
τις εκλογές του Οκτωβρίου του ’81 ­ ενώ και οι συναντήσεις Παπανδρέου –
Μολυβιάτη πύκνωσαν εντυπωσιακά.

Στις δεκάδες σελίδες του 12ου τόμου οι συναντήσεις καταλαμβάνουν πολύ χώρο και
δεν υπάρχει ούτε μία ημερομηνία όπου να μην καταγράφεται ­ για συνάντηση με
τον Παπανδρέου ­ μία παρέμβαση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, για τα εξωτερικά
θέματα, την ΕΡΤ, το φάκελο της Κύπρου, τη… συμπεριφορά βουλευτών και
υπουργών για τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ.ά.

Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου εκλέγεται Πρωθυπουργός και συναντά τον Κωνσταντίνο
Καραμανλή, αυτός του θέτει ωμά το ζήτημα: «Σε ορισμένα κρίσιμα εξωτερικά
θέματα οι απόψεις μας διίστανται και θα ήταν χρήσιμο επί των θεμάτων αυτών να
συνεργαζόμαστε πριν ληφθούν αποφάσεις. Γιατί υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να
έλθουμε κάποτε σε ρήξη».

Ο τότε νεοεκλεγείς Πρωθυπουργός, μπροστά στα ζητήματα που έθετε ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής, τον διαβεβαίωνε ­ κατά την εκδοχή του κ. Καραμανλή ­ συνεχώς ότι
δεν θα πράξει τίποτε το πολύ σημαντικό, αν δεν τον έχει προηγουμένως ενημερώσει.

ΠΡΑΚΤΙΚΑ

Είναι ενδεικτικό της τότε συνομιλίας η παρακάτω παράγραφος, όπως την γράφει ο
Κωνσταντίνος Καραμανλής:

«Εν συνεχεία μου είπε ότι ξέρει ότι αποδίδω ιδιαίτερη σημασία εις τα υπουργεία
Εξωτερικών και Εθνικής Άμυνας και γι’ αυτό θα ήθελε να μου πει σε ποιους
σκέπτεται να τα εμπιστευθεί, για να του πω κι εγώ τη γνώμη μου. Με
πληροφόρησε, λοιπόν, ότι το μεν υπουργείο Εθνικής Άμυνας θα το κρατήσει ο
ίδιος με υφυπουργούς τον κ. Δροσογιάννη και τον κ. Πέτσο, στο δε υπουργείο
Εξωτερικών θα τοποθετήσει τον κ. Χαραλαμπόπουλο, με υφυπουργούς τον κ.
Παπούλια και τον κ. Φωτήλα».

Όπως επίσης είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό το πώς κλείνει το σημείωμα από την
πρώτη μετά τις εκλογές συνάντησή του, που δείχνει άλλωστε ότι οι σχέσεις των
δύο ανδρών δεν ήταν ούτε ανέφελες ούτε «τα είχαν βρει» και απλώς κάποιο πρωινό
της 9ης Μαρτίου ο ένας απάτησε το άλλο.

Το αντίθετο υπήρχε έντονη καχυποψία σε σημείο που ο τέως Πρόεδρος σκέπτεται να
κρατά πρακτικά από τις συναντήσεις τους!

«Η εντύπωσή μου ­ γράφει ο Καραμανλής για συνάντηση που είχαν την 20ή
Οκτωβρίου του ’81 ­ είναι ότι η πρόθεση του νέου Πρωθυπουργού είναι να
πολιτευθεί με μετριοπάθεια και να αποφύγει ενέργειες που θα μπορούσαν να
προκαλέσουν αναστάτωση στον τόπο. Ελπίζω, ότι η εντύπωσή μου αυτή δεν θα
διαψευσθεί από τα πράγματα. Λόγω της αβεβαιότητας που μου ενέπνεε η πολιτική
νοοτροπία, το πρόγραμμα, αλλά και η προϊστορία του Παπανδρέου, έκρινα χρήσιμο
να τηρώ πρακτικά για τις σημαντικότερες συνομιλίες που θα είχα με τον νέο Πρωθυπουργό».

Οι συνομιλίες Παπανδρέου – Μολυβιάτη είναι συνεχείς. Εκτός από τα μεγάλα
θέματα, όπως το Κυπριακό, όπου συνεχώς ζητείται από τον τότε Πρωθυπουργό να
αναθεωρήσει τις θέσεις για τις συμφωνίες Ζυρίχης και Λονδίνου, οι συζητήσεις
φθάνουν και στα «μικρά».

ΓΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ

«Η τηλεόραση της ΕΡΤ έχει την τάση να υποβαθμίζει τις εκδηλώσεις τις σχετικές
με την Προεδρία της Δημοκρατίας… Οι ευρύτατες μεταβολές προσώπων στη
διοίκηση θίγουν σε ορισμένες περιπτώσεις πρόσωπα και θεσμούς, που ενδιαφέρουν
προσωπικά τον κ. Πρόεδρο. Είναι γνωστό, ότι ο κ. Πρόεδρος ποτέ σε όλη του τη
σταδιοδρομία δεν είχε προσωπικές αδυναμίες, ακόμη και στενούς συγγενείς του,
αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει θέμα αρχής. Μία από αυτές ήταν και η
Κτηματική του Δημοσίου…», έγραφε λίγες ημέρες μετά τις εκλογές ο διευθυντής
του διπλωματικού γραφείου του κ. Καραμανλή, πρέσβης Πέτρος Μολυβιάτης.

Οι παρεμβάσεις συνεχίζονταν με αυξανόμενο ρυθμό. Και ετίθεντο, το ένα μετά το
άλλο, θέματα από την Προεδρία. Ακόμη και για «παρακολουθήσεις τηλεφώνων».

Οι παρεμβάσεις έφθασαν μέχρι τον Λευτέρη Βερυβάκη και τον Θεοφάνη Τόμπρα.

Είναι εντυπωσιακό ότι πολλούς μήνες μετά τις εκλογές του ’81 ­ τέλη Ιανουαρίου
του ’82 ­ ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συνεχίζει να πιέζει τον Ανδρέα Παπανδρέου
να υιοθετήσει τις θέσεις του για το ΝΑΤΟ, την ΕΟΚ και τις αμερικανικές βάσεις.
Και του προσδιορίζει ότι δεν πρέπει να «χαλαρώσει» η Ελλάδα τις σχέσεις της με
τη Δύση.

Κάνει, μάλιστα, λόγο ­ και δεν είναι η μοναδική περίπτωση ­ για κοινό
προσδιορισμό των θέσεων στα εθνικά θέματα. Και πιστεύει ότι πέτυχε να πείσει
τον τότε Πρωθυπουργό.

«Ο κ. Παπανδρέου εβεβαίωσε ότι αποκλείεται να έλθουμε σε ρήξη, διότι αφ’ ενός
μεν συμφωνεί ότι δεν πρέπει να φύγουμε από τη Δύση και αφ’ ετέρου, γιατί η
απόφασή του είναι στα θέματα αυτά να έχουμε στενή συνεργασία».

ΤΑ 12 ΜΙΛΙΑ

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ­ όπως προκύπτει από τα Αρχεία του ­ εφοβείτο μήπως
ο Ανδρέας Παπανδρέου προχωρήσει σε επέκταση, από 6 σε 12 μίλια, των χωρικών
υδάτων της χώρας. Γι’ αυτό και στέλνει τον κ. Μολυβιάτη στον Ανδρέα
Παπανδρέου, ώστε να του εγγυηθεί ότι δεν θα συμβεί αυτό.

«Αν υπάρξει τέτοιο θέμα, θα προηγηθεί οπωσδήποτε συνεννόηση με τον κύριο
Πρόεδρο της Δημοκρατίας και θα πρέπει, μάλιστα, να γίνουν συσκέψεις με τον
Πρόεδρο και τους αρχηγούς των Ενόπλων Δυνάμεων», ήταν το σχετικό σημείωμα ­
τότε ­ του κ. Μολυβιάτη.

Το ’83, όταν το θέμα των αμερικανικών βάσεων τίθεται επί τάπητος, ο
Κωνσταντίνος Καραμανλής πιέζει τον Ανδρέα Παπανδρέου να προχωρήσει σε συμφωνία.

Και το πλέον εξωφρενικό ακολουθεί.

Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής κατακεραυνώνει τον Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ο τότε
Πρωθυπουργός παίρνει θέση για να παραταθεί η μη εγκατάσταση των αμερικανικών
πυραύλων στην Ευρώπη.

ΚΑΙ Η ΦΛΟΓΑ

«Κατόπιν εντολής του Προέδρου της Δημοκρατίας», γράφει ο κ. Μολυβιάτης,
«συζήτησα με τον Πρωθυπουργό…

Είπα στον κ. Παπανδρέου ότι ο κύριος Πρόεδρος έχει ενοχληθεί από το γεγονός
ότι η πρωτοβουλία της κυβέρνησης για εξάμηνη παράταση των διαπραγματεύσεων της
Γενεύης έγινε χωρίς ο κ. Παπανδρέου να του αναφέρει τίποτα… Πέραν του ότι ο
κ. Πρόεδρος διαφωνεί…».

Οι παρεμβάσεις συνεχίζονται και αργότερα, όταν ο κ. Καραμανλής παρεμβαίνει
ακόμη και για την ματαίωση από τον Ανδρέα Παπανδρέου ταξιδίου στις ΗΠΑ, ενώ η
συνεχής ανάμειξή του φθάνει μέχρι και την μεταφορά της ολυμπιακής φλόγας στις
ΗΠΑ, όπου δίνει συμβουλές ή επικρίνει υπουργούς. Οι «ιστορίες αυτές είναι πάρα
πολλές. Και ο αναγνώστης δεν εκπλήσσεται ακόμη κι όταν ο Κωνσταντίνος
Καραμανλής διαμηνύει ότι τον ενόχλησαν συζητήσεις του Γιάννη Σκουλαρίκη σε
βάρος του.

«Αναγκάστηκα να παρέμβω στην υπόθεση αυτή», γράφει ο Κωνσταντίνος Καραμανλής,
«γιατί τις τελευταίες εβδομάδες εξεδηλώθη μία οργανωμένη αντίδραση, κυρίως από
την Αριστερά κατά της αποστολής της φλόγας στην Αμερική. Αντίδραση, που είχε
σαφώς αντιαμερικανικό χαρακτήρα και την οποία ενθάρρυνε η κυβέρνηση με την
απαγόρευση των αθλητών μας να μετάσχουν στη μεταφορά της φλόγας».

ΔΕΝ ΔΙΑΙΣΘΑΝΘΗΚΕ και δεν έμαθε στο «παρά πέντε» ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ότι
ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν δεχόταν να τον υποστηρίξει για Πρόεδρο της
Δημοκρατίας το ’85.

Όπως προκύπτει από τα Αρχεία Καραμανλή και πέραν των πολλών διαφωνιών ή και
την εκτίμηση του Κωσταντίνου Καραμανλή από το φθινόπωρο του ’84 ότι «ο Ανδρέας
Παπανδρέου αυτονομείται», από τη συνάντηση Λιβάνη – Μολυβιάτη στις 20
Φεβρουαρίου προκύπτει ότι υπάρχουν σοβαρά προβλήματα.

«Είπα στον κ. Λιβάνη», γράφει ο κ. Μολυβιάτης, «ότι ούτε ο χαρακτήρας του κ.
Καραμανλή ούτε το κύρος του θεσμού επιτρέπουν τη δημιουργία εντυπώσεως, ότι η
εκλογή Προέδρου γίνεται αντικείμενο οποιασδήποτε συναλλαγής… Γι’ αυτό και
μας είχε ιδιαιτέρως ενοχλήσει το γεγονός ότι από το περιβάλλον του
πρωθυπουργού είχε λεχθεί ότι η εκλογή Προέδρου και η επίσπευση των εκλογών
αποτελούν “πακέτο”».

Βεβαίως και ήταν γνωστό από μήνες πριν ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν θα δεχόταν
απλά μια υποψηφιότητα Καραμανλή χωρίς να συνοδεύεται από μια σειρά από
εγγυήσεις ­ κυρίως ότι δεν θα υπάρχουν παρεμβάσεις στο έργο του.

ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΣ

Γι’ αυτό και ο Αντώνης Λιβάνης ­ όπως άλλωστε αποκαλύπτει ο Πέτρος Μολυβιάτης
­ είπε τότε στη συνάντησή του με τον διευθυντή του διπλωματικού γραφείου του
Προέδρου της Δημοκρατίας ότι «υπάρχει προβληματισμός της ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ για
τη στάση που θα τηρήσει ο κ. Καραμανλής απέναντί του, μετά την επανεκλογή του».

Κι έτσι, ο απεσταλμένος του Ανδρέα Παπανδρέου δεν άφησε κανένα περιθώριο για
αμφιβολίες στον κ. Μολυβιάτη ότι πέραν «της αρνητικής τοποθέτησης ενός
τμήματος του ΠΑΣΟΚ στην υπερψήφιση του κ. Καραμανλή», το κυβερνών κόμμα
προβληματιζόταν γενικότερα για το θέμα.

Αλλά εκεί, όπου πέραν πάσης αμφιβολίας φαίνεται ότι έστω και η ψευδαίσθηση αν
υπήρχε στο περιβάλλον του κ. Καραμανλή σχετικώς με την πρόθεση του Ανδρέα
Παπανδρέου, κι αυτή κατερρίφθη από τις εξελίξεις.

Ο κ. Μολυβιάτης ­ σε υπόμνημά του ­ είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικός. Μέσα από
την αφήγησή του φαίνεται ότι τα σύννεφα στις σχέσεις των δύο ανδρών είχαν
πυκνώσει. Και ότι δεν έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία η απόφαση της 9ης Μαρτίου
στην Κεντρική Επιτροπή του ΠΑΣΟΚ.

Ο ΜΟΛΥΒΙΑΤΗΣ

Γράφει σχετικώς ο κ. Μολυβιάτης: «Ο κ. Παπανδρέου είπε ότι ασφαλώς δεν
πρόκειται η πρότασή του να γίνει κατά τρόπο που να θίγει τον κ. Πρόεδρο. Για
να μην υπάρχουν μάλιστα αμφιβολίες γι’ αυτό, πρότεινε να συναντηθούν και πάλι
την Πέμπτη για να θέσει υπόψιν του κ. Προέδρου ­ ο Ανδρέας Παπανδρέου ­ το
κείμενο της εισηγήσεώς του προς την Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ. Την Τετάρτη, 6.3.85 κατ’
εντολήν του κ. Προέδρου, τηλεφώνησα στον κ. πρωθυπουργό ότι η συνάντηση αυτή
δεν ήτο δυνατόν να πραγματοποιηθεί, διότι ο Πρόεδρος είχε γρίππην με υψηλόν
πυρετόν και ότι είμαι στη διάθεσή του για να μεταφέρω εγώ το σχετικό κείμενο
στον κ. Πρόεδρο. Ο κ. Παπανδρέου μού είπε ότι θα με ειδοποιούσε την επομένη,
όταν θα ήταν έτοιμο το κείμενο να συναντηθούμε για να μας το παραδώσει. Το
βράδυ της Πέμπτης 7.3.85 μού τηλεφώνησε η κ. Κοκκόλα ότι ο πρωθυπουργός
ελυπάτο, διότι δεν ήταν ακόμη έτοιμο το κείμενο της εισηγήσεώς του, ότι
συνέχιζε ακόμη τις επαφές του και ότι θα μας ειδοποιούσε την επομένη».

Τελικώς, έγινε η γνωστή συνάντηση Μολυβιάτη – Κουτσόγιωργα, την παραμονή της
9ης Μαρτίου, κατά την οποία όπως γράφει ο πρώτος, πείσθηκε ότι το ΠΑΣΟΚ θα
ψήφιζε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή για Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

Είναι εντυπωσιακό ότι αργότερα, όταν ο Γιάννης Αλευράς επισκέφθηκε τον
Κωνσταντίνο Καραμανλή στο Προεδρικό Μέγαρο για να παραλάβει την προεδρία μέχρι
τις εκλογές στη Βουλή, ο τότε Πρόεδρος της Δημοκρατίας διατύπωσε μέχρι και…
απειλές ότι «θα κατέλθει στο πεζοδρόμιο».

Ο κ. Καραμανλής, όπως ο ίδιος αφηγείται, είπε τότε στον Γιάννη Αλευρά: «Εάν το
ΠΑΣΟΚ επιχειρήσει να κάμει αυτά που φοβάται ο κόσμος ­ να δημιουργήσει
μονοκομματικό κράτος, να αποκόψει την Ελλάδα από τη Δύση κ.λπ. ­ τότε όχι μόνο
θα αναλάβω πρωτοβουλίες, αλλά θα κατέβω στο πεζοδρόμιο ακόμα, για να αποτρέψω
τους κινδύνους αυτούς. Και αυτό, του είπα, θα πρέπει να το γνωρίζει ο πρωθυπουργός».