Ο καθένας να πάει στη Θράκη του

Διάλεξε τη «Θράκη» του και από εκεί ο
Θανάσης Γκαϊφύλλιας, με «Το τραγούδι της τιμής»… αλληλογραφεί με τους
συντοπίτες Θανάση, Χαλίλ, Μεχμέτ και Ισμαήλ για την «κοινή ανάγκη για
φιλία».
Ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας κρίνει ότι τα βρίσκει με όλες τις ηλικίες
και διατηρεί «καθημερινές απλές και καθαρές σχέσεις με τον κόσμο της
Κομοτηνής». Από τον Πρωθυπουργό Κώστα Σημίτη ζητεί να επανέλθει η «φαντασία
στην εξουσία».

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Το 1947 στο Σουφλί Έβρου και η
γέννησή του χαιρετίσθηκε με εκατοντάδες κανονιοβολισμούς. «Δώρα» γαρ του
Εμφυλίου.

ΔΙΑΜΕΝΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ: Τη θεωρεί δεύτερη πατρίδα
του. Εγκαταστάθηκε στις αρχές της «πέτρινης» οκταετίας.

ΠΡΩΤΗ ΕΠΑΦΗ ΜΕ ΤΗ ΜΟΥΣΙΚΗ: Στη Φιλαρμονική του δήμου. Στη συνέχεια κιθάρα, νέο
κύμα

και τα πρώτα, πρωτόλεια μεν, πολύτιμα δε, τραγουδάκια ήταν γεγονός.

ΚΑΘΟΔΟΣ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ: Πρώτη φορά την άνοιξη του 1968, όπου έδειξε τα
«αριστουργήματά» του στον Μεγαλέξανδρο της ελληνικής δισκογραφίας Αλέκο
Πατσιφά.

ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ: Για να είναι πάντα όρθιος ψυχή τε και σώματι.

ΑΓΑΠΑΕΙ: Την ανθρωπιά.

ΕΡ.: «Το τραγούδι της τιμής»;

ΑΠ.: Ελάχιστη συμβολή στον κοινό
αγώνα για ειρήνη, που είναι υπόθεση όλων μας.

ΕΡ.: Πώς έγινε το
«πάντρεμα»;

ΑΠ.: Τα εξαίσια καλοκαιρινά βράδια στην παραλία της Μέσης
Ροδόπης και το πρώτο μας κοινό οι παραθεριστές.

ΕΡ.: Τι περιέχει το νέο CD
Sigle, ποιο το μήνυμα που στέλνεις και σε ποιους;

ΑΠ.: Πέρα από όμορφες
νότες, περιέχει την κοινή ανάγκη για φιλία. Το εξώφυλλο εύγλωττο, ως φάκελος
αλληλογραφίας, με αποστολείς τους Θανάση, Χαλίλ, Μεχμέτ και Ισμαήλ και
παραλήπτες τους απανταχού σκεπτόμενους ανθρώπους.

ΕΡ.: Πόσο εκτίμησε το
κοινό τη νέα αυτή δημιουργία σου;

ΑΠ.: Η ανταπόκριση καταπληκτική. Πέραν
πάσης προσδοκίας.

ΕΡ.: Ετοιμάζεις κάποια νέα, ίσως παρόμοια δουλειά;

ΑΠ.: Στον νέο μου δίσκο θα ακουστούν φωνές ανθρώπων που έχουν κάθε δικαίωμα να
καταγγέλλουν την κοινωνική μας υποκρισία και αναλγησία.

ΕΡ.: Η Θράκη
«αγκαλιάζει» τα τραγούδια σου;

ΑΠ.: Στην περίπτωσή μου γίνεται μια μικρή
ανατροπή του κανόνα, ότι «ουδείς προφήτης στον τόπο του».

ΕΡ.: Αθήνα ή
Κομοτηνή;

ΑΠ.: Τσιγάρο ή υγεία; Σαφώς, υγεία.

ΕΡ.: Δεν είναι κάπως
«μουντή» η πρωτεύουσα της Θράκης τον χειμώνα;

ΑΠ.: Κάθε άλλο, αφού
ανατέλλει ο ήλιος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου.

ΕΡ.: Χριστιανοί –
μουσουλμάνοι, σχέση συνύπαρξης, ειρηνικής συμβίωσης;

ΑΠ.: Διακριτικές
σχέσεις και λεπτές ισορροπίες. Απαραίτητο στοιχείο η καλή θέληση.

ΕΡ.:
Γκαϊφύλλιας και νεολαία;

ΑΠ.: Τα βρίσκω με όλες τις ηλικίες.

ΕΡ.:
Αγαπημένοι άνθρωποι που σε πλαισιώνουν;

ΑΠ.: Ο καλύτερος φίλος, σύντροφος
και συνεργάτης είναι η Λία.

ΕΡ.: Όνειρο για το αύριο;

ΑΠ.: Να μην
ξαναζήσουμε τους εφιάλτες του χθες.

ΕΡ.: Κάτω τα χέρια από τη Θράκη;

ΑΠ.: Καλοδεχούμενα τα χέρια που απλώνουν οι φίλοι. Αλίμονο, όμως, αν χρειαστεί
να περάσουμε απ’ τα χάδια στις γροθιές.

ΕΡ.: Εσύ κι ο κόσμος της
Κομοτηνής;

ΑΠ.: Καθημερινές απλές και καθαρές σχέσεις.

ΕΡ.: Σε ποια
κατηγορία κατατάσσεις τον εαυτό σου;

ΑΠ.: Των πολιτικοποιημένων
τροβαδούρων.

ΕΡ.: Θράκη, ανάπτυξη ή το αντίθετο;

ΑΠ.: Κάποτε έγραφα…
«κοιτάς το αύριο κρυφά πίσω απ’ τις γρίλιες». Τώρα νιώθω πως έχει αρχίσει ν’
ανοίγει το παράθυρο.

ΕΡ.: Τι μήνυμα στέλνεις στους… Αθηναίους εξ
επαρχίας;

ΑΠ.: Κάλλιο πρώτος στο χωριό παρά δεύτερος στην πόλη.

ΕΡ.:
Ποιους επώνυμους τραγουδιστές θα καλούσες για μόνιμη εγκατάσταση στη Θράκη;

ΑΠ.: Δεν θα το έλεγα έτσι. Θα έλεγα καλύτερα ο καθένας να πάει στη Θράκη
του.

ΕΡ.: Αγωνίζεσαι;

ΑΠ.: Είναι τρόπος ζωής.

ΕΡ.: Τι θα ζητούσες
από τον Πρωθυπουργό της χώρας;

ΑΠ.: Το ανεκπλήρωτο. Δηλαδή τη φαντασία
στην εξουσία.

ΕΡ.: Αποφεύγεις;

ΑΠ.: Τους υποκριτές.

ΕΡ.: Πολιτικοί
και πολιτική;

ΑΠ.: Το διαζύγιο θεωρίας και πράξης.

ΕΡ.: Αγαπάς;

ΑΠ.: Σαν τρελός.

ΕΡ.: Πιστεύεις;

ΑΠ.: Σε ό,τι αντιλαμβάνομαι.

ΕΡ.:
Τουρκία, φίλη;

ΑΠ.: Πιστεύω πως τα κοινά είναι περισσότερα από τις
διαφορές μας.

ΕΡ.: Κύπρος και Θράκη;

ΑΠ.: Η Κύπρος με τη θυσία της
δείχνει τι πρέπει να αποφύγει η Θράκη στο μέλλον.

ΕΡ.: Θα ήθελες να
συνεργαστείς και με ποιους για μια δισκογραφική δουλειά – σταθμό;

ΑΠ.: Με
μουσικούς και τραγουδιστές από όλες τις βαλκανικές χώρες, που θα τραγουδούσαμε
σε μια κοινή γλώσσα τον Θούριο του Ρήγα.

ΕΡ.: Κώστας Καραμανλής;

ΑΠ.:
Ελπίζω να είναι πιο ειλικρινής από τον θείο του, όταν θα γράφει τα
απομνημονεύματά του.

ΕΡ.: Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης;

ΑΠ.: Η μόνη
σοβαρή επένδυση που έγινε ποτέ στον χώρο της Θράκης και η μόνη «βαριά»
βιομηχανία της.

ΕΡ.: ΑΕΚ, Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ ή Πανθρακικός;

ΑΠ.: Επαγγελματικός αθλητισμός; Ας αλλάξουμε κουβέντα…