Επιστρέφει με κοστούμι

Ο
«ΛΕΥΚΟΣ ΘΡΥΛΟΣ» του ΝΒΑ πατάει και πάλι παρκέ. Έστω και λίγο έξω από τις
γραμμές. Ο Λάρι Τζόε Μπερντ δέχθηκε και ανέλαβε την ομάδα της πολιτείας όπου
γεννήθηκε, τους Πέισερς της Ιντιάνα. Η συμφωνία του Μπερντ με τους Πέισερς,
αποτελεί στις ΗΠΑ μεγαλύτερη είδηση και από την εντός έδρας ήττα των Μπουλς
από την Ατλάντα, με την οποία απώλεσαν το αβαντάζ έδρας!

«Είμαι
ενθουσιασμένος από τη νέα προοπτική που ανοίγει για εμένα. Η Ιντιάνα είναι η
μοναδική ομάδα στην οποία ήθελα να εργαστώ. Θα τα δώσω όλα, όπως άλλωστε έκανα
και όταν αγωνιζόμουν, για να αποδώσουμε το καλύτερο μπάσκετ που μπορούμε» είπε
ο Μπερντ, που σύμφωνα με τις πληροφορίες υπέγραψε πολυετές συμβόλαιο, έναντι
1,1 δισ. δραχμών για ετήσια αμοιβή.

*** Ο Μπερντ, λοιπόν,
επιστρέφει με κοστούμι και μπλοκ σημειώσεων εκεί όπου γεννήθηκε (στις 7
Δεκεμβρίου 1956) και άρχισε τη λαμπρή καριέρα του. Δεν είναι υπερβολή να πει
κανείς πως ο Μπερντ είναι ο καλύτερος λευκός μπασκετμπολίστας όλων των εποχών
και η μεγαλύτερη απόδειξη, ότι μπορείς να κατακτήσεις τα πάντα έστω και αν δεν
έχεις τα απαραίτητα φυσικά προσόντα.

Οι Σέλτικς, το 1978, τον επέλεξαν στο
ντραφτ (Νο 6) παρ’ ότι δεν είχε τελειώσει το πανεπιστήμιο. Μόλις είχε
τελειώσει την «τζούνιορ (3η) χρονιά» του. Κέρδισε τέσσερις τίτλους (1981, ’84
και ’86, πρωτάθλημα με τους Σέλτικς και χρυσό μετάλλιο στην Ολυμπιάδα της
Βαρκελώνης) και άλλες 40 τιμητικές διακρίσεις.

Τρεις φορές MVP του
πρωταθλήματος (’84, ’85, ’86), καλύτερο «ρούκι» (1980), μέλος της «ρούκι»
5άδας (1980), εννέα φορές μέλος της καλύτερης 5άδας του ΝΒΑ (1980-88), δώδεκα
φορές επιλέχθηκε για το All Star Game (1980-88, 1990-92), MVP στο All Star
Game του 1982, δύο φορές MVP των πλέι οφ (1984 και ’86), τρεις φορές
αναδείχθηκε μέλος της καλύτερης αμυντικής 5άδας (1982-84), τρεις φορές στους
καλύτερους σουτέρ από μακρινή απόσταση (1986-88) και τιμήθηκε με το βραβείο
του καλύτερου παίκτη στο κολέγιο (1979), με το βραβείο Νέισμιθ (1979), με
βραβείο Γούντεν (1979) και δύο φορές μέλος της καλύτερης κολεγιακής 5άδας
(1978-79).

Με το Ιντιάνα Στέιτ, έφτασε το 1979 στον τελικό του κολεγιακού,
όμως γνώρισε την ήττα από το Μίσιγκαν Στέιτ του επίσης «θρυλικού» Έρβιν
«Μάτζικ» Τζόνσον, με τον οποίο είχε παράλληλη καριέρα στο ΝΒΑ και οι
μονομαχίες τους (Λέϊκερς – Σέλτικς) έχουν μείνει αλησμόνητες.