Λυπήθηκε τους λύκους

Γιώργος
Βουνάτσος

«Το πιο
σημαντικό είναι η ευαισθησία του απλού αγρότη που ειδοποίησε την υπηρεσία μας
για τους λύκους που κινδύνευαν να πνιγούν. Αυτό δείχνει πως έχει αλλάξει πλέον
η νοοτροπία αυτών των ανθρώπων, που σε κάποια άλλη εποχή θα πήγαιναν με το
δίκαννο να τους σκοτώσουν», είπε στα «ΝΕΑ» ο προϊστάμενος του Γραφείου Θήρας
στο Δασαρχείο Λάρισας, κ. Χρήστος Παπαγιαννόπουλος.

ΛΑΡΙΣΑ

Ο κ.
Παπαγιαννόπουλος με τους δασοφύλακες κ.κ. Χρήστο Καρέντζο και Κωνσταντίνο
Σαλαμπάση, τη Δευτέρα το πρωί έσωσαν από πνιγμό δύο μεγαλόσωμους λύκους που
είχαν παγιδευτεί στον ταμιευτήρα νερού στο χωριό Γλαύκη Λάρισας.

«Το πρωί
της Δευτέρας δεχθήκαμε ένα τηλεφώνημα από κάποιον αγρότη που ανέφερε ότι δύο
λύκοι βρίσκονται μέσα στο νερό στον ταμιευτήρα και δεν μπορούν να βγουν. Μας
είπε ότι από το Σάββατο άκουγε λύκους να ουρλιάζουν συνεχώς. Την Κυριακή το
πρωί πήγε προς τον ταμιευτήρα από όπου έρχονταν τα ουρλιαχτά και είδε τους δύο
λύκους μέσα στο νερό να προσπαθούν να σκαρφαλώσουν στο πλαστικό, χωρίς όμως να
τα καταφέρνουν. Προσπάθησε να βρει κάποιον στο Δασαρχείο την Κυριακή και
εφόσον δεν βρήκε κανέναν, ειδοποίησε το πρωί της Δευτέρας», είπε ο κ.
Παπαγιαννόπουλος.

Η αντίδρασή του ήταν να ενημερώσει τον δασάρχη και
αποφάσισε με τους δύο δασοφύλακες να μεταβεί στον ταμιευτήρα. Όπως μας είπε,
για μια στιγμή το σκέφτηκε τι θα αντιμετωπίσει και πώς θα μπορούσε να σώσει
τους δύο λύκους.

«Είμαστε υπεύθυνοι για τη χλωρίδα και την πανίδα και την
προστασία τους. Δεν μπορούσαμε να κάνουμε διάκριση αν και δεν παύει να είναι
ένα άγριο ζώο που δεν μπορείς εύκολα να πλησιάσεις». Στις 8.30 το πρωί το
αυτοκίνητο του Δασαρχείου έφθασε στον ταμιευτήρα. Άρχισαν να σκέπτονται με
ποιον τρόπο μπορούσαν να πλησιάσουν και να βοηθήσουν τους δύο λύκους να βγουν
από το νερό.

«Ήταν εντελώς εξαντλημένοι. Δεν είχαν δυνάμεις ούτε να
κινηθούν. Είχαν βρει κάποιες πτυχές που έκανε το πλαστικό και είχαν πιαστεί με
τα μπροστινά τους πόδια. Ύστερα από ώρα μάς ήρθε η ιδέα να ρίξουμε κοντά τους
μια ξύλινη σκάλα για να μπορέσουν να πιαστούν. Αναγκάστηκα να την κρατάω με τα
χέρια για να φθάσει κοντά τους. Έπειτα από λίγη ώρα το θηλυκό κατάλαβε και
δειλά – δειλά άρχισε να σκαρφαλώνει στη σκάλα. Έφθασε κοντά μου στο ένα μέτρο.
Η αλήθεια είναι ότι φοβήθηκα. Όταν όμως το είδα να με κοιτά μέσα στα μάτια σαν
να με ευχαριστούσε που το έσωσα, ένιωσα μεγάλη συγκίνηση. Στη συνέχεια, το
ίδιο έκανε και το αρσενικό». Η ώρα ήταν 10.30 και η επιχείρηση για τη σωτηρία
των δύο λύκων είχε τελειώσει. Ίσως, όμως, τώρα να αρχίζουν τα βάσανα για τους
δύο λύκους, που μπορεί κάποιοι άνθρωποι με ευαισθησίες να τους έσωσαν, τη
στιγμή που κάποιοι άλλοι περιμένουν με το δάχτυλο στη σκανδάλη τους «άγριους
λύκους».

Ήδη, στο χωριό κάποιοι τους είδαν κοντά στα πρώτα σπίτια και
άρχισαν να λένε πως θα φάνε τα ζώα τους και πως ίσως πρέπει να εξοντωθούν. Για
κάποιους η παλιά νοοτροπία δεν άλλαξε…