Μ(π)αγιάτικα;

Μάης. Ο μήνας των εξεγέρσεων.
Συλλαλητήριο στη Θεσσαλονίκη. Χιλιάδες απεργοί. Τριάντα νεκροί. «Μέρα μαγιού
μου μίσεψες». Επι-τάφ(ι)ου όρκοι. Καισιαριανή. Διακόσιοι εκτελεσμένοι στο
Σκοπευτήριο.Οι άνθρωποι που καλούνταν
«σύντροφοι» και ποτέ δεν
ήταν.

(Δ. Πιστικού, Η ενάτη σταυροφορία)

Απελευθέρωσης προ-τίμημα; Αλέκος Παναγούλης. Μαζί του πεθαίνει και η
τιμή του αντιδικτατορικού αγώνα; Κινητοποιήσεις στο Παρίσι. Φοιτητές. Η
φαντασία στην Εξουσία.

Τα κόμματα στην αμφισβήτηση. Στο περιθώριο. Οι
(πρώην) περιθωριακοί στο κέντρο των εξελίξεων. Το παρελθόν και το παρόν
κατα-δικάζονται. Αποκαθήλωση φωτογραφιών. Οι ηγέτες πέθαναν. Εμείς, οι
18άρηδες, είμαστε το μέλλον.

(Με σημαίες και με τραγούδια εκ-τρέπεται
άραγε ο ρους της Ιστορίας, όταν οι συσχετισμοί δεν ανα-τρέπονται και οι
καθεστοποιημένοι σήμερα 45άρηδες διαχειριστές δεν ν-τρέπονται;).

Μάης. Ο
μήνας των αντιθέσεων. Πρώτος απολογισμός. Νικητές και νικημένοι. Η αισιοδοξία
των εχόντων και οι φιλοδοξίες των κατεχόντων από τη μια. Η μεγάλη αυταπάτη των
«μικρών» και το τέλος των διαψεύσεων των «μεσαίων» από την άλλη. Οι βασικές
αρχές και οι πάγιες θέσεις υπέκυψαν στις κρατικές αρχές και στις καλές
προθέσεις των θεσιθήρων.

(Η μεγαλύτερη αντί-θεση είναι ότι προέρχονται από
τον χειμώνα και θέλουν να μεταβούν στο καλοκαίρι χωρίς την επ-ανάσταση της
άνοιξης).

Μάης. Ο μήνας των αισθήσεων. Τα παιδιά των λουλουδιών. Ελευθερία
και αναζήτηση των ακραίων ορίων της συνείδησης. Κοινοβιακό σύστημα κόντρα στ’
απομονωτικά συστήματα ασφαλείας τους. Στεφάνι από τουλίπες στα μαλλιά και όχι
από σίδερο στα μυαλά. (Πήραν τα άνθη και τα ‘κλεισαν μέσα σε πολυτελή
μπουκαλάκια αρωμάτων. Διάβρωσαν τον αέρα του έρωτα με αιθέρες ψευδαισθήσεων.
Ευτέλισαν τον μάγο – γκουρού της ανθισμένης χλόης κι έστειλαν μαζικά τα παιδιά
μας δώρο στους γκ(ου)ρου-πιέρηδες της πράσινης τσόχας).

Μάης. Ο μήνας της
ουτοπίας. Χωρίς πίκρες και μελαγχολίες, με ονειροπολήσεις που πηγαίνουν πέραν
των πόθων και μετουσιώνονται σε όραμα και χρέος, το ουτοπικό ταξίδι της
άνοιξης μάς οδηγεί στον νέο κόσμο, εκεί όπου η λογική των αριθμών και των
δεικτών ανάπτυξης δεν βρίσκει γύρη να γονιμοποιήσει. (Κι όμως, οι «άτοποι» μας
κυνηγάνε. Στα σινεμά. Στα βιβλία. Ακόμα και η παιδική φαντασία της
«Φρουτοπίας» έγινε αντικείμενο εκμετάλλευσης από εμπόρους. Μας κλέβουν μέχρι
και τα παραμύθια και τα κάνουν σποτάκια για διαφημίσεις).

Μάηδες των
παιδικών μας χρόνων, των διηγήσεων και των παραδόσεων. Ποια σχέση μπορεί ποτέ
να έχει ο Μάης της κόκκινης αυγής και των πορφυρών δειλινών με τον φετινό μήνα
των τηλε-(α)κινητοποιήσεων και των τρίχρωμων εκ-δηλώσεων;

Λαός και
συνδικάτα χώρια στις πλατείες. Επιτροπές γκρεκο-τουρκο-σοφών χώρια στις
δια(τι;)πραγματεύσεις. Σαλονικοί και Αθηναίοι χώρια στις
ποδοσφαιρο-αναμετρήσεις. Κυβέρνηση και εργαζόμενοι χώρια στον κοινωνικό
διάλογο. Φύση και άνθρωπος χώρια στα καιρικά φαινόμενα.

Η άνοιξη, ως
πέρασμα και ως υπέρβαση, ως σύνθεση και ανασύνθεση, ως μήνυμα και ως κίνημα,
ως αύρα και ως λάβα, ως γλυκύ έαρ, μοιάζει να μην υπάρχει πια. Τη θέση της
διεκδικεί μια περίοδος ψυχρόθερμη – θερμόψυχρη, υποτονική και άχρωμη, χωρίς
στυλ και χωρίς πάθη, με πλαστικά λουλούδια και έρωτες μιας χρήσης.

Όλοι
φοβούνται να στοχεύσουν στο κέντρο της άνοιξης. Άλλοτε ρίχνουν κεντροαριστερά
κι άλλοτε κεντροδεξιά. Ο «Μάης των θαυμάτων» απήχθη και αγνοείται η τύχη του.
Οι νεώτεροι τον αναζητούν ­ όρθιοι ­ στα βρεγμένα ελληνάδικα. Οι παλαιότεροι
τον αποθυμούν ­ καθιστοί ­ σε στεγνωμένα έδρανα. Οι «αναπαλαιωμένοι» κάτι
θυμούνται ­ αλλά δεν το ομολογούν ­ για μια βροχή ζεστή σαν φιλί που έσβηνε τα
χνάρια των τανκς και για έναν ήλιο ζωοδότη, που, τότε, υποσχόταν φως για
όλους.

Όσο για τους «παλιομοδίτες», αυτοί κρύβουν κάθε τι μαγιάτικο μέσα
στον κόρφο τους μην το βρουν οι ανιχνευτές των ονείρων που χρησιμοποιούν οι
info.

Οι «σύγχρονοι» δεν ψάχνουν τον Μάη. Αυτοί ξέρουν. Ίσως μάλιστα, οι
ίδιοι να είναι οι δράστες της απαγωγής και της εξαφάνισής του. Αυτοί που
πρόδωσαν το ΚΚΕ για χάρη των ΜΜΕ. Που μετά τον Μεγάλο Τιμονιέρη υπηρετούν τον
κάθε Ευρω-Πορτιέρη. Αυτοί που (ξανα)θύμισαν στον αγρότη, τον δάσκαλο, τον
εργάτη πως υπάρχει και πολιτικό γινάτι.

Αυτοί που προσαρμόζουν τα γραπτά
τους, σε όλες τις εποχές (και τα χρώματά τους). Εμείς, όμως, αγαπάμε τον Μάη.
Της αθωότητας, αλλά και της αντίστασης.

Και δεν θα γίνουμε ποτέ
Αντι-Μαϊο-ιστές ό,τι κι αν μας προσφέρουν ο χειμώνας των λογιστών και το
καλοκαίρι των υπολογιστών.

Υ.Γ. Θυμίζω ότι ο Μάης εκτός από την Πρωτομαγιά
διαθέτει και την 29η ημέρα του, γνωστή λόγω αλώσεως της Κωνσταντίνου Πόλης.

Ο καθηγητής της Νομικής Γιάννης Πανούσης είναι πρύτανης του
Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.