«Παλιές καραβάνες»

ΣΤΟ ΠΕΡΙΕΡΓΟ ποδόσφαιρο που παίζεται στην Ελλάδα, λειτουργούσε και
λειτουργεί ένας μηχανισμός με πολλά κουμπιά, που κρατάει αιχμάλωτα τα γήπεδα.
Επί δεκαετίες οι φίλοι του ποδοσφαίρου υποχρεώθηκαν να παρακολουθούν συχνά
σκηνοθετημένα παιχνίδια και να στερούνται των ευκαιριών που έχουν οι φίλαθλοι
στην Ιταλία, τη Γερμανία, την Αγγλία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Πότε η
βαλίτσα του τάδε, πότε οι «μάγειροι» του δείνα, πότε τα κόμματα, πάντα κάποιοι
κρατούσαν την πρόοδο έξω από την πόρτα. Η αναξιοπιστία χόρευε στη σέντρα και
τα γήπεδα άρχισαν να αδειάζουν.

Αυτός ο αθέατος μηχανισμός δυστυχώς δεν
έπαθε εμπλοκή. Πέρασε κάποια στιγμή σε εξουσιαστές ή μυθοποιημένους
παράγοντες, άλλαξε τη σκυτάλη με «σκληρούς» και παραδόθηκε σε «λεπτών
αποχρώσεων» δύναμη, που έσπευσαν να προσκυνήσουν «παλιές καραβάνες» του
ποδοσφαίρου, αλλά και ανασφαλή άτομα, με κεραίες ευαίσθητες σε ειδικά
μηνύματα.

Διαμαρτύρονται συχνά πρόεδροι και προπονητές για κακές
διαιτησίες και αποφάσεις που δεν καλύπτουν το κοινό περί δικαίου αίσθημα.
Είδηση πλέον δεν είναι η μη εφαρμογή του νόμου, αλλά μια σωστή απόφαση, που
την ψάχνουν ανεπιτυχώς οι εραστές της νομιμότητας.

Όλοι γνωρίζουν τη
χαμηλή ποιότητα και τις αρρώστιες του ποδοσφαίρου μας, αλλά ουδείς αναλαμβάνει
πρωτοβουλίες για αλλαγή ροής των πραγμάτων. Κρυφή ελπίδα, να λειτουργήσει
ευνοϊκά ο μηχανισμός και να έχουν έστω μικρό κομμάτι της πίτας. Αν κάτι
στραβώσει, αρχίζουν να κραυγάζουν, να μιλάνε για παρασκήνιο και νοθεία.

Τελικά, αυτό το παρασκήνιο δεν χτυπιέται; Είναι Λερναία Ύδρα; Ο κ. Τριβέλλας
και ο κ. Δέδες πότε θα παρουσιάσουν το έργο τους για να χειροκροτηθούν;