Το χαμόγελο αποδίδει…

ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Το 1929, στα Καλουδιανά Χανίων.

ΧΑΜΟΓΕΛΑΕΙ: Πολύ. Γιατί του αρέσει.

ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ: Πολύ.

ΣΥΓΧΥΖΕΤΑΙ: Εύκολα. Αλλά μετανιώνει αμέσως

ΟΔΗΓΕΙ:
Τουλάχιστον 8 ώρες την ημέρα.

ΘΕΩΡΕΙ ΑΝΤΙΣΥΝΑΔΕΛΦΙΚΟ: Το αναμμένο
«καπέλο» τη νύχτα, ενώ έχει ο οδηγός πελάτη.

ΠΟΛΕΜΑΕΙ: Για μια
καλύτερη ζωή των συναδέλφων του.

ΛΥΠΑΤΑΙ: Πάρα πολύ εύκολα.

ONEIPEYETAl: Μια καλύτερη ζωή, με περισσότερο χαμόγελο.

Συμφωνεί ότι το χαμόγελο κάνει καλό στην υγεία και στην οικονομία, αλλά
και στην… τσέπη του ταξιτζή. Το 1960 ήταν πρόεδρος των οδηγών ταξί. Τον
Μάρτιο του 1975, ένα βράδυ, μαζί με άλλους συναδέλφους, «γράψαμε απεργία στις
πιάτσες» και εγένετο το σωματείο «Άλιμος». Σημερινός πρόεδρος του Συνδικάτου
Αυτοκινητιστών Ταξί Αττικής, ο Μανώλης Μπαντουράκης.

ΕΡ: Σεμινάρια καλής
συμπεριφοράς;

ΑΠ: Αναγκαίο βήμα, αλλά να μη μείνουν νεκρό γράμμα.

ΕΡ:
Το χαμόγελο ­ όταν επιτάσσεται από την Πολιτεία ­ μήπως βλάπτει σοβαρά… την
αξιοπρέπεια;

ΑΠ: Όχι. Γιατί αποδίδει οικονομικά και στον ίδιο τον οδηγό.

ΕΡ: Λεωφορειόδρομος: πρόοδος ή «πληγή»;

ΑΠ: «Πληγή». Μεγάλη. Για όλους
όσους κυκλοφορούν με αυτοκίνητο. Και για το περιβάλλον.

ΕΡ: «Χαμογελάτε»:
Πετυχαίνει ως προσταγή;

ΑΠ: Όχι. Πρέπει να το καταλάβει ο άλλος.

ΕΡ:
ΤΑΧΙ: απλώς μέσον μεταφοράς;

ΑΠ: Μέσον ταχείας μεταφοράς. Σύγχρονο και
αποτελεσματικό «εξομολογητήριο»!

ΕΡ: Το πιο επικίνδυνο μεροκάματό σας;

ΑΠ: Όταν νιώθεις την αναπνοή του θανάτου, δίπλα σου…

ΕΡ: Επιλογή
πελατών;

ΑΠ: Επιλογή γίνεται. Αντίθετα με τις αρχές του συνδικάτου. Και
πολεμάμε να ανατρέψουμε το φαινόμενο.

ΕΡ: Η μαφία των αεροδρομίων;

ΑΠ:
Δεν υπάρχει πια στα αεροδρόμια. Υπάρχει στα πρακτορεία και στους σταθμούς.
Μόνο με αυστηρά αστυνομικά μέτρα θα καταπολεμηθεί.

ΕΡ: Η εντύπωση του
κοινού για τον επαγγελματικό σας κλάδο.

ΑΠ: Κατά κανόνα, είναι
ευχαριστημένο. Υπάρχει, βέβαια, αντίδραση από μία μερίδα πελατών.

ΕΡ: Η
πιο ωραία διαδρομή.

ΑΠ: Με έναν πολύ ευχάριστο πελάτη, ακόμη και μέσα στην
κυκλοφοριακή συμφόρηση.

ΕΡ: Κλέψιμο στην ταρίφα. Τρόποι πρόληψης και
καταστολής.

ΑΠ: Δεν υπάρχουν. Είναι θέμα επαγγελματικής συνείδησης. Και
εγρήγορσης του συνδικάτου στις καταγγελίες.

ΕΡ: Πίσω από ένα τιμόνι:
Διάθεση;

ΑΠ: Μεγάλη ψυχολογική και νευρική φόρτιση. Διαρκής υπερένταση.

ΕΡ: Οι πιο επικίνδυνοι και εκνευριστικοί οδηγοί;

ΑΠ: Αυτοί με μικρά
και παλαιά αυτοκίνητα, που νιώθουν μειονεκτικά. Και γι’ αυτό τρέχουν
υπερβολικά.

ΕΡ: Οι πιο επικίνδυνοι και εκνευριστικοί οδηγοί ταξί;

ΑΠ:
Οι «αλεξιπτωτιστές».

ΕΡ: Καλύτεροι πελάτες: Έλληνες ή ξένοι;

ΑΠ:
Έλληνες. Είναι οι πιο θερμοί. Μετά, οι Αμερικάνοι.

ΕΡ: Ο χειρότερος
εφιάλτης ενός ταξιτζή;

ΑΠ: Στον νυχτερινό οδηγό ταξί. Δεν ξέρει εάν θα
τελειώσει τη βάρδια ομαλά.

ΕΡ: Ειδική άδεια για οδηγούς και ιδιοκτήτες
ταξί. Ορθή;

ΑΠ: Ορθή. Και πρέπει να δίδεται με αυστηρότερα κριτήρια.

ΕΡ: Τουριστική ανάπτυξη και ταξιτζήδες. Μεγέθη ανάλογα;

ΑΠ: Βέβαια.
Είμαστε οι πρώτοι πρεσβευτές της χώρας μας.

ΕΡ: Ρίσκα του επαγγέλματος.

ΑΠ: Διακινδύνευση της ζωής του οδηγού ταξί. Αλλά και των άλλων. Πεζών και
οδηγών.

ΕΡ: Πόσο εκπαιδευμένοι είναι οι Έλληνες οδηγοί ταξί;

ΑΠ: Σε
χαμηλότερο επίπεδο από τους Ευρωπαίους συναδέλφους.

ΕΡ: Ποιοι ταξιτζήδες
χαμογελάνε σήμερα;

ΑΠ: Συνήθως, η νέα γενιά. Έχει καλύτερη μόρφωση και
διάθεση.

ΕΡ: Περιεχόμενο των «σεμιναρίων καλής αγωγής».

ΑΠ: Εκπαίδευση
για καλή συμπεριφορά. Καθαριότητα. Στοιχειώδεις γνώσεις ξένων γλωσσών.

ΕΡ:
Γυναίκες οδηγοί ταξί: πιο εξυπηρετικές και χαμογελαστές από τους άνδρες
συναδέλφους;

ΑΠ: Ναι. Έχουν άλλη νοοτροπία.

ΕΡ: Ακριβότερο από 1ης
Μαΐου το χιλιόμετρο των ταξί. Η εξυπηρέτηση, καλύτερη;

ΑΠ: Ελπίζω. Η
αύξηση αυτή, όμως, δεν καλύπτει σχεδόν καμία ανάγκη.

ΕΡ: Διπλές και
πολλαπλές μισθώσεις.

ΑΠ: Αναγκαίο καλό. Και αναγκαίο κακό. Η καθημερινή
ζωή καθιστά τον νόμο κενό γράμμα.

ΕΡ: Κυκλοφοριακό στην Αθήνα: κάθε πέρσι
και καλύτερα;

ΑΠ: Σίγουρα. Το κυριότερο πλήγμα είναι οι παράνομες
σταθμεύσεις.

ΕΡ: Λέγεται ότι, όταν απεργείτε, η Αθήνα είναι παράδεισος…
Αληθεύει;

ΑΠ: Καθόλου. Εύρημα για να μειώνεται η σημασία της απεργίας
είναι.