Μη φοβάστε τον άνδρα-αφέντη

«Η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας είναι ένα φαινόμενο
πολύ πιο διαδεδομένο απ’ όσο κοινώς θεωρείται», αναφέρει η κ. Αλίκη
Γιωτοπούλου-Μαραγκοπούλου, εγκληματολόγος, καθηγήτρια του Παντείου
Πανεπιστημίου και πρόεδρος του Ιδρύματος Μαραγκοπούλου για τα Δικαιώματα του
Ανθρώπου. Και συνεχίζει: «Και φυσικά, στηρίζεται στην αντίληψη ότι η γυναίκα
έχει ως ρόλο την εξυπηρέτηση του άνδρα σε κάθε έκφραση της ζωής. Ο
άνδρας-αφέντης δικαιούται να κάνει χρήση της γυναίκας και για την ικανοποίηση
των σεξουαλικών του επιθυμιών, ακόμη και στο πεδίο της εργασίας. Και όταν η
γυναίκα δεν έχει καμία διάθεση γι’ αυτό».Η κ. ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΥ ανέφερε ότι ο
Σύνδεσμος για τα Δικαιώματα της Γυναίκας ανακίνησε το θέμα στην Ελλάδα, εδώ
και δέκα χρόνια, και πραγματοποίησε μία εκτεταμένη έρευνα. Υπεύθυνη της
έρευνας είναι η κ. Ιωάννα Μαγγανάρα, κοινωνιολόγος. Το δείγμα των ερωτηθέντων
ήταν αντιπροσωπευτικό: 1.056 γυναίκες και 462 άνδρες, έγγαμοι και άγαμοι, από
διάφορες υπηρεσίες, διαφόρων βαθμών και διαφορετικής μόρφωσης. Μεταξύ των
ερωτημάτων ήταν: εάν έχουν γνώση του φαινομένου της σεξουαλικής παρενόχλησης
στην εργασία, τι θεωρούν ως σεξουαλική παρενόχληση, με τι τρόπους αυτή
πραγματοποιείται, καθώς και ποια πρέπει να είναι η αντίδραση των θυμάτων».

«Είναι αξιοσημείωτο ότι το 68% των ανδρών και το 69% των γυναικών απάντησαν
ότι γνώριζαν πως υπάρχει πράγματι σεξουαλική παρενόχληση στο περιβάλλον της
εργασίας», λέει η κ. Μαραγκοπούλου. Όσο για τους τρόπους, σύμφωνα με την
έρευνα, με τους οποίους πραγματοποιείται η παρενόχληση; «Ανεπιθύμητα βλέμματα,
χειρονομίες, υπονοούμενα, σχόλια. Ανεπιθύμητα γράμματα, τηλέφωνα, επίδειξη
εντύπων ή πραγμάτων άσεμνου χαρακτήρα. Ανεπιθύμητη επαφή με σεξουαλικό
χαρακτήρα, ανεπιθύμητη πίεση για συναντήσεις. Ανεπιθύμητη πίεση για σύναψη
σεξουαλικών σχέσεων. Μέχρι και απόπειρα βιασμού…

Ενδιαφέρον είναι επίσης
ότι συμπίπτουν άνδρες και γυναίκες στην απάντηση για τον τρόπο αντίδρασης των
παρενοχλούμενων γυναικών. Ένα 83% των ανδρών και ένα 86% των γυναικών
απάντησαν ότι πρέπει να είναι αποφασιστική αντίκρουση η αντίδραση. Και η κ.
Μαραγκοπούλου σχολιάζει: «Αυτή όμως η αντίκρουση είναι δύσκολη στην πράξη,
γιατί συνήθως οι παρενοχλούντες είναι προϊστάμενοι. Οι δε συνάδελφοι των
θυμάτων ­ άνδρες και γυναίκες ­ διστάζουν να μαρτυρήσουν, φοβούμενοι για τη
δική τους σταδιοδρομία. Και αυτό, παρ’ όλο που το 52% των γυναικών που
ερωτήθηκαν είπαν ότι είχαν υποστεί οι ίδιες σεξουαλική παρενόχληση».

«Αυτό
σημαίνει, συνεχίζει η κ. Μαραγκοπούλου, ότι ο φόβος και η ατολμία ενισχύουν
τους επιτιθέμενους ­ συνήθως προϊσταμένους ­ οι οποίοι καταχρώνται την εξουσία
που έχουν για την πρόσληψη ή σταδιοδρομία των γυναικών υφισταμένων τους,
πράγμα που φουντώνει το φαινόμενο. Γι’ αυτό οι φεμινιστικές οργανώσεις σε όλον
τον κόσμο τονίζουν την ανάγκη τα θύματα της σεξουαλικής παρενόχλησης να
χρησιμοποιούν όλα τα νόμιμα μέσα εναντίον του δράστη. Αλλά και όλες οι άλλες
γυναίκες να συμπαρίστανται ενωμένες, ώστε να μη βρεθεί τελικά εκτός υπηρεσίας
η ζημιωμένη, αυτή δηλαδή που είχε το θάρρος να καταγγείλει».

Στατιστικά
τώρα, σε σχέση με το φαινόμενο της σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο
εργασίας, σύμφωνα με έρευνες που έγιναν πριν από λίγα χρόνια, στις χώρες της
Ευρώπης πρώτη στη σεξουαλική παρενόχληση έρχεται η Ισπανία. Εκεί, το 84% των
γυναικών που ερωτήθηκαν δέχθηκε ότι είχε παρενοχληθεί σεξουαλικά στην εργασία.
Στη Γερμανία, το ποσοστό ανέρχεται στο 59%, στην Ολλανδία στο 58%, στη Μεγάλη
Βρετανία στο 51% και στη Γαλλία στο 47,8%. Στην Ιρλανδία υπάρχει το μικρότερο
ποσοστό, δηλαδή, 22%.