Μεγάλοι Τρίτοι

Οι Μέγαλοι Τρίτοι δεν έχουν ανάγκη στρατού,
νομοθέτη ή δικαστή. Αθωράκιστοι και συχνά μόνοι εκθέτουν τις ιδέες τους και
εκτίθενται στην κριτική (ακόμα και στον «στημένο προπηλακισμό»).Έτσι
μετρούσανε τον χρόνο οι πεθαμένοι.

Μ’ ένα κομμάτι αντίδωρο

που το μοιράζονταν με τα σπουργίτια.

Ελένη Θεοχάρους, Το
συλλείτουργο των Νεκρών

Εβδομάδα Παθών. Χρόνια, αιώνες λαθών.
Ιούδες, Εκατόνταρχοι, Πόντιοι Πιλάτοι, Ληστές χρησιμοποιούνται ακόμα και
σήμερα από το κάθε λογής «κατεστημένο» εναντίον εκείνων που δέχονται να
κουβαλήσουν και τον «σταυρό» των άλλων (καθώς τον δικό τους έτσι κι αλλιώς δεν
βρίσκεται κανένας μας να τον σηκώσει). Εκείνων που αρνούνται τη λογική των
εκλεκτόρων-κουκιών, γνωρίζοντας τη σημασία των τριών λαλημάτων των
αλεκτόρων-αποστατών.

Εκείνων που ήρεμα και νηφάλια προβάλλουν την
επανάσταση των ιδεών και εξίσου καρτερικά υπομένουν την προδοσία των μαζών.

Δεν υπάρχει ενιαία εικόνα ούτε κοινά αποδεκτός συμβολισμός για τους
Μεγάλους Τρίτους. Αυτούς, δηλαδή, που δεν χώρεσαν στα σχήματα και στα
προ-σχήματα των «πρωτοδεύτερων ηρώων της καθημερινότητας» (Πολιτικοί των
Μηχανισμών, ΜΜΕ των shows) και των «οιονεί-ημίθεων» της προόδου (Τεχνολόγοι
της φτώχιας, Επιστήμονες του τρόμου).

Η απομυθοποίηση των ιδεολογιών και η
πτώση των ιδεολογημάτων δεν μας οδήγησε στην αλήθεια, αλλά στην αναζήτηση νέων
ιδεολογιών και στην κατασκευή νέων ιδεολογημάτων. Γυρεύουμε αγωνιωδώς «κάποιον
Θεό» για να συζητήσουμε τους όρους αλλαγής της μοίρας μας. Θέλουμε να
μιλήσουμε με «τον/τους εκτός ανθρωπίνου μεγέθους», πατώντας τα κουμπιά των
ηλεκτρονικών υπολογιστών. Έτοιμοι να δοξάσουμε και έτοιμοι να σταυρώσουμε τον
ίδιο «σωτήρα», ίσως και για τους ίδιους λόγους (αλλά κάτω από άλλη ψυχολογική
ή πολιτικο-ιδεολογική πίεση).

Γεμίσαμε από πληροφορίες για τα πράγματα και
από αδιαφορίες για τα πρόσωπα.

Δεν εμπνεόμαστε από αυτούς που αγωνίζονται
­ χωρίς ιδιωτικά κίνητρα ­ για τη ζωή σε μέλλοντα χρόνο, για τα όνειρα που δεν
πεθαίνουν και δεν δολοφονούνται, για την πραγματοποίηση της ουτοπίας.

Δεν
συγκινούμαστε από τους «πολίτες του κόσμου», από αυτούς που αρνούνται την
κοινωνία της μίας χρήσης, τα πλαστά τρικ των συνθημάτων, τον πολιτικαντισμό
των εκ-δουλεύσεων.

Οι νικητές που χειροκροτούμε δεν είναι αθλητές, αλλά
τυχοδιώκτες-gamblers. Διψάμε για θετικό αποτέλεσμα έστω και άνευ αγώνος (και
σε κάθε περίπτωση αδιαφορώντας για την τήρηση των κανόνων του καλώς
αγωνίζεσθαι).

Οι περιπλανήσεις των ρομαντικών ιδεολόγων μάς τρομάζουν.
Προτιμάμε τους «σίγουρους» καριερίστες. Ποντάρουμε στους ρεαλιστές και
εκδιώκουμε τους προφήτες (ακόμη κι όταν συνειδητοποιούμε ότι οι τάχατες ψυχροί
διαχειριστές δεν κάνουν τίποτα περισσότερο από το να προσπαθούν ατάλαντα να
αντιγράψουν τα οράματα των Μεγάλων Τρίτων).

Οι Πρώτοι έχουν και κατέχουν
τα πάντα. Την εξουσία, τους θεσμούς, τους ανθρώπους-κλειδιά.

Οι Δεύτεροι
διεκδικούν την εφ’ όλης της ύλης αντικατάσταση.

Παίζουν με τα ίδια ζάρια
για τα ίδια μάτια.

Το βλέμμα των Εσταυρωμένων και της Ιστορίας δεν τους
πτοεί.

Οι Μέγαλοι Τρίτοι δεν έχουν ανάγκη στρατού, νομοθέτη ή δικαστή.

Αθωράκιστοι και συχνά μόνοι εκθέτουν τις ιδέες τους και εκτίθενται στην
κριτική (ακόμα και στον «στημένο προπηλακισμό»). Γνωρίζουν ότι η αμφισβήτηση
είναι επώδυνη υπόθεση και ότι οι κρατούντες (όπως και οι ειδωλολάτρες)
κατα-δικάζουν τους μύθους.

Οι οπαδοί του «έτσι είναι» και των
ισοσκελισμένων εκθέσεων απορρίπτουν και εξοστρακίζουν τους εκφραστές του «έτσι
θα μπορούσε να είναι» και των θαυμάτων της ηθικής στάσης και του ριζοσπαστικού
στοχασμού.

Μεγάλη Βδομάδα.

Η νεκρανάσταση της ουτοπίας, η συγκίνηση
της θεανθρώπινης θυσίας, το φιλί της άδολης αγάπης.

Τον δρόμο τον
φτιάχνουμε μόνοι μας.

Είτε (και) άλλοι ακολουθούν. Είτε όχι.

Είτε υπάρχει (και) Γολγοθάς. Είτε όχι.

Είτε θα μας
θυμούνται. Είτε όχι.

ΥΓ: Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στον Αντώνη
Τρίτση. Πέντε χρόνια μετά το αναπάντεχο πέταγμά του στην Ευ-τοπία της
ιστορικής μνήμης του λαού μας.

Ο καθηγητής της Νομικής Γιάννης Πανούσης
είναι πρύτανης του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.