Η επικίνδυνη γοητεία του γυμνού

Υπερβολικά
γυμνή στη δεκαετία του 1980, η Βαλερί Καπρίσκι έχει μετανιώσει για τον τρόπο
που ξεκίνησε τη σταδιοδρομία της. «Βίασα τον εαυτό μου», λέει σήμερα.

Το ξεκίνημά της, ωστόσο, είχε θεωρηθεί άκρως επιτυχημένο, τουλάχιστον
εμπορικά. Οι γυμνοί ρόλοι της στις ταινίες «Δημόσια Γυναίκα», του Αντρέι
Ζουλάφσκι, και «Η Χρονιά της Μέδουσας», του Κρίστοφερ Φρανκ, την πρότειναν ως
το νέο σύμβολο του σεξ στον γαλλικό κινηματογράφο και την έκαναν διεθνώς
γνωστή από τα 20 χρόνια της. Της άρεσε. Επωφελήθηκε και μετά παγιδεύτηκε σε
αυτή την εικόνα για τα καλά. «Δεν ήξερα να εκφράσω τις επιθυμίες μου και μου
έλειπε η κουλτούρα», λέει σήμερα· σαν «ένα παιδί που κάνει τσίσα του στη
μοκέτα και δεν καταλαβαίνει, παρά αργότερα, από το επιτιμητικό βλέμμα των
γονιών του, ότι αυτό δεν επιτρέπεται». Η Βαλερί – «Δημόσια Γυναίκα» «ήταν ένα
κορίτσι παγιδευμένο στο μοναδικό ατού που είχε: το σώμα της. Δεν υπήρχε θέμα
να γοητεύσει με την ευαισθησία ή την κουλτούρα της. Είτε δεν υπήρχαν, είτε
ήταν ανώριμες».

Θέλοντας να αποδείξει ότι δεν είναι μόνο σώμα, απέρριψε
στη συνέχεια όλα τα σενάρια που την ήθελαν γυμνή και κούμπωσε την μπλούζα της
ως το λαιμό: «Αν δεν υπήρχαν τα γυμνά, ο κόσμος μπορεί και να μιλούσε για την
ηθοποιία μου… Αυτό όμως δεν έγινε ποτέ. Έβλεπαν τα πράγματα στο πρώτο
επίπεδο. Παίζοντας το ατού τής εμφάνισης, παγιδεύτηκα. Όπως συμβαίνει σε
πολλούς, που γνώρισαν την επιτυχία πολύ νέοι, ήλθε μια στιγμή που θέλησα να
σταματήσω την κούρσα, για να δω τα πράγματα από κάποια απόσταση, να σκεφτώ την
κατεύθυνση που θα πάρω». Το 1989 σταμάτησε τα γυρίσματα. Από τη μία ημέρα στην
άλλη ο κινηματογράφος την τρόμαζε: «Ηταν σαν να είχα παραλύσει, δεν έβγαινα
πια από το σπίτι μου». Το 1992 έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο. Κάθε βράδυ
προτού ανέβει στη σκηνή ήταν άρρωστη από το τρακ. Λάθος επιλογή. Έφυγε στο
εξωτερικό, στην Ιταλία, στις ΗΠΑ και μετά στον Καναδά.

Εκεί ήταν που
γύρισε τις «Κινήσεις Επιθυμίας», της Λέα Πουλ, όπου ενσαρκώνει τον ρόλο μιας
γυναίκας που, χωρίς ακόμη να ξέρει πώς να ονομάσει αυτό το συναίσθημα,
αισθάνεται τις πρώτες συγκινήσεις που θα την οδηγήσουν στον έρωτα. Στα τριάντα
πέντε της και έπειτα από απουσία πολλών ετών, η Βαλερί Καπρίσκι επιστρέφει
στον κινηματογράφο με τις «Κινήσεις Επιθυμίας».

«Περίμενα από καιρό μια
συνάντηση σαν αυτή», λέει για την ταινία της. «Με συμφιλίωσε με το επάγγελμα.
Είναι ο κινηματογράφος που αγαπώ. Αυθόρμητος, γενναιόδωρος, έντονος, με πάθος,
προκλητικός και αστείος»· που φαίνεται πως της επιτρέπει πια να αποκαλύψει ως
ατού της την ευαισθησία και την κουλτούρα της.