Δημήτρης Καιρίδης: Από την καλή και την ανάποδη
Δεν είπε «τον ήπιαμε». Διαπίστωσε ότι «νομικά δεν παίζει κάποιον ρόλο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Ακυρο ήταν και άκυρο είναι. Πολιτικά είναι μια ήττα για εμάς». Γιατί ξέρει να εξηγήσει στο φιλοθέαμον κοινό τις δυσνόητες λεπτομέρειες των διεθνών σχέσεων.
Έχει τα ακαδημαϊκά εφόδια που του επιτρέπουν ακόμη και να τσακωθεί με τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη Βουλή για τη γαλλική ρηματική διακοίνωση – όπως έκανε την προηγούμενη εβδομάδα, επιδεικνύοντας την τεχνογνωσία ανάλυσης των συμβολισμών, που απέκτησε ασχολούμενος με την εφαρμοσμένη πολιτική.
«Αν υπήρχε κάτι, ο Ερντογάν θα το είχε διαρρεύσει», αποφάνθηκε ο Δημήτρης Καιρίδης, ως ειδήμων των διπλωματικών πρακτικών της Τουρκίας. Αυτή του η στάση κρίθηκε αρκούντως υποστηρικτική στην κυβέρνηση. Σε αντίθεση με τα σχόλιά του για την προσέγγιση Άγκυρας – Χαφτάρ, που ενόχλησαν το Μαξίμου. Η αλλαγή εξηγείται εύκολα. Στην περίπτωσή του, η ιδιότητα του επαγγελματία πολιτικού υπερισχύει εκείνης του διεθνολόγου.
Ας πούμε, στις αρχές Νοεμβρίου, όταν συνήλθε η Κοινοβουλευτική Επιτροπή Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων προκειμένου να ενημερώσει τα μέλη της ο υπουργός Εξωτερικών σχετικά με τις διατλαντικές σχέσεις και τις εξελίξεις στον ΟΗΕ (αλλά αναφέρθηκε και στο καλώδιο), πόσταρε στο Instagram φωτογραφία του αγκαλιά με τον Γεραπετρίτη.
Ωστόσο, πίσω από τις κλειστές πόρτες της απόρρητης συνεδρίασης φέρεται να μην πήρε καθόλου τον λόγο – επιλογή που εκλήφθηκε από ορισμένες πηγές ως μη στήριξη, το λιγότερο.
Για τους φιλικά διακείμενους, παρότι έχει μόλις επταετή εμπειρία στις πολιτικές αντιπαραθέσεις, στέκεται άνετα σε απαιτητικούς καβγάδες. Είναι ο νεοδημοκράτης που δεν δειλιάζει να διαπληκτιστεί ξανά και ξανά με την Κωνσταντοπούλου (κι όχι μόνο, ανεβάζει και βίντεο στα σόσιαλ μίντια, ώστε να διαδώσει ό,τι της καταλόγισε). Ούτε διστάζει να καρφώσει τον δημοφιλέστερο των υπουργών Δένδια.
Η Μπακογιάννη έχει συνοψίσει την αγωνιστική του διάθεση με τη φράση «για τη ΝΔ θα ήταν καλό να έχει δέκα Καιρίδηδες». Το κομπλιμέντο δεν οφείλεται μόνο στη στενή τους σχέση. Όντως εκτίθεται στους μιντιακούς προβολείς τακτικότερα από τους περισσότερους συμπολιτευόμενους.
Όπως ο ίδιος έχει σημειώσει, στην προσπάθειά του να «μαζέψει» τις παρατηρήσεις του για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, μιλάει πολύ (μοναχά για το συγκεκριμένο ζήτημα έδωσε 30 συνεντεύξεις, κατά τα λεγόμενά του).
Και από την ανάποδη
Από την κυβερνητική έδρα τού αναγνωρίζεται ότι μπορεί να «κάνει λιανά» κάθε σύνθετο εθνικό θέμα στον μέσο τηλεθεατή. Μυημένοι στα παρασκήνια του Μεγάρου όπου στεγάζεται το κέντρο εξουσίας υποστηρίζουν ότι συμμετέχει, ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, σε κλειστές συσκέψεις εκεί.
Σύμφωνα με τη γαλάζια ταξινόμηση, ανήκει στη φυλή των νεομητσοτακικών, όποιων αναδείχθηκαν από το 2019 κι έπειτα στο εσωκομματικό στερέωμα, δηλαδή. Πλέον, πάντως, διαδρομιστές τονίζουν πως επιχειρεί συχνά να κρατήσει αποστάσεις από τον πυρήνα της κυβέρνησης.
Για παράδειγμα, προτού γνωματεύσει ότι η Αθήνα έχασε στα αλώνια της Λιβύης από τους Τούρκους, είχε στηλιτεύσει από τα ερτζιανά την κυβερνητική αλαζονεία. «Κατανοώ ότι έπειτα από επτά χρόνια κάποιοι έχουν εθιστεί, να πούμε, στο καλάμι, αλλά τα καλάμια δεν είναι για να τα καβαλάμε», δήλωσε – και μάλιστα μερικά 24ωρα προτού η Μπακογιάννη συστήσει σε υπουργούς να «ξεκαβαλικέψουν». Η παρέμβασή του σχεδόν αδικήθηκε, αφού ο ντόρος προκλήθηκε από τη δική της μομφή.
Άσπονδοι φίλοι του στο Μαξίμου ερμηνεύουν τέτοιες εξάρσεις κάπως σαρκαστικά. «Τι σου κάνει το άγχος της εκλογής», λένε. Στην ανάγνωσή τους, κάθε θόρυβος της φασαριόζικης παρουσίας του ερμηνεύεται μέσα από το πρίσμα της εκλογικής του Περιφέρειας.
Στον προνομιακό, για τη ΝΔ, Βόρειο Τομέα των Αθηνών, ο εσωτερικός ανταγωνισμός είναι σκληρός. Πρωτοκλασάτοι διαγκωνίζονται για την ψήφο των εύπορων προαστίων, ενώ με την ένταξη του κυβερνητικού εκπροσώπου στο ψηφοδέλτιο «πειράχτηκαν» οι ισορροπίες. Η τέταρτη θέση, την οποία εξασφάλισε το 2023 (το 2019 εξελέγη έκτος), δεν φαίνεται εφικτή.
Το πέρασμά του από το υπουργείο Μετανάστευσης δεν άρεσε ιδιαίτερα στη δεξιά πτέρυγα του κόμματος. Στα μάτια τους, η πολιτική που ασκούσε ήταν υπερβολικά «φιλελέ». Βέβαια, εκείνος ακολουθούσε πρωθυπουργικές οδηγίες – αργότερα η πολιτική ανάγκη έκανε την αυστηροποίηση του θεσμικού πλαισίου για το Μεταναστευτικό κεντρική γραμμή.
Η εκλογολογική διάγνωση των κινήτρων του επικοινωνιακού του ζήλου είναι επιφανειακή. Όποιος έχει διάθεση να εμβαθύνει στη συμπεριφορά του Καιρίδη, θα μελετήσει ταυτόχρονα και το ψυχογράφημα της εσωκομματικής λέσχης στην οποία συχνάζει.
Θα διακρίνει τα διλήμματα μιας φουρνιάς στελεχών που ήρθαν στο προσκήνιο ταυτιζόμενα με τον Μητσοτάκη, αλλά τώρα συνειδητοποιούν ότι τα κόμματα επιζούν των αρχηγών τους. Κι έτσι, ίσως αντιληφθεί την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στη ΝΔ.














