Η ουσία, πίσω από τα βαθυστόχαστα περί ιδρυτικού και όχι προγραμματικού συνεδρίου, είναι απλή: ο Καπετάν Καραμήτρος έκανε το νεύμα, που περιμέναν τόσο καιρό οι ναυαγοί του ΣΥΡΙΖΑ. Η διεξαγωγή συνεδρίου, με σκοπό «το σάλπισμα για την τελική αντεπίθεση», όπως είπε σε λυρικό, Εαμικό ύφος, θα είναι η τελετή υποδοχής των παλιών συριζαίων στις τάξεις της ΕΛΑΣ. Τέλος η απομόνωσή τους στον εξώστη, δηλαδή.
Οπως έκανε ο Ανδρέας κάποτε προς τη Μιμή, έτσι και αυτός τους κάνει νεύμα για να κατεβούν, όχι από το αεροπλάνο, αλλά από τον εξώστη του «Παλλάς». Λίγη υπομονή μόνο χρειάζεται να κάνουν, τους λέει.
Ο μισός Νοέμβρης πέρασε, μετά έχουμε τις γιορτές, φεύγει δηλαδή άλλος ένας μήνας χωρίς να το καταλάβεις, για πότε θα έχουμε φτάσει στον Φεβρουάριο και στο συνέδριο της επιστροφής ούτε που θα το πάρουμε χαμπάρι. Εδώ ταιριάζει λοιπόν, ως επιστέγασμα, η ιστορική ρήση του Αλέξη Καραμήτρου, από την εποχή που ήταν Τσίπρας: «Γουί χαβ ίτεν δε οξ εντ γουί αρ λεφτ γουίθ δε κιου».
Ολοι το περίμεναν να συμβεί, αργά ή γρήγορα, γιατί ήταν φανερό ότι με τα νέα ταλέντα η υπόθεση δεν μπορούσε να προχωρήσει. Δεν είναι ότι κανένα από τα καινούργια πρόσωπα δεν διακρίθηκε, δεν ξεχώρισε κάπως, ώστε να το προσέξουμε· είναι ότι ούτε ένα δεν πέρασε τη βάση! Δεν εκπλήσσει, βεβαίως, γιατί δεν θα περίμενα από έξυπνους ανθρώπους να πάρουν στα σοβαρά τον Αλέξη Τσίπρα, έστω και σε συσκευασία Καραμήτρου. Εδειξε τα όρια των δυνατοτήτων του.
Ο ίδιος είναι με δέκα χρόνια (και τα ανάλογα κιλά) παραπάνω. Την αδυναμία του να ανανεωθεί πολιτικά, δηλαδή να προχωρήσει παρακάτω, τη μαρτυρούν οι μετρήσεις. Εκεί βλέπουμε την ΕΛΑΣ να κυμαίνεται γύρω στο 15% και το κουφάρι του ΣΥΡΙΖΑ να μαζεύει μετά βίας ένα 2%. Αν αθροίσουμε αυτά τα δύο, βρισκόμαστε στο 17% του ΣΥΡΙΖΑ, προτού τον εγκαταλείψει στην τύχη του ο Αλέξης. Με άλλα λόγια, η «πανστρατιά» θα είναι το συνθηματικό του νέου ΣΥΡΙΖΑ.
Επανέρχομαι, όμως, στο θέμα της πενίας στελεχιακού δυναμικού, για να εξαιρέσω, αλλά και να εξάρω, την περίπτωση της Μαριζέτας Αντωνοπούλου. Η προερχόμενη από το ΠΑΣΟΚ κ. Αντωνοπούλου δεν πέρασε ούτε αυτή τη βάση, ωστόσο ξεχώρισε με το μπρίο της, τις φρέσκιες ιδέες της και την αμεσότητα της γλώσσας της.
Τη μάθαμε, θυμίζω, όταν εξήγγειλε ότι θα φορολογήσουν (προφανώς, η ίδια και οι φίλοι της) τα «υπερπολυτελή διαμερίσματα», καθώς και «τα σκάφη που τρέχουν γρήγορα». Μόνη της, δηλαδή, τίναξε στον αέρα την προσπάθεια του Καραμήτρου στη Θεσσαλονίκη να παρουσιάσει μια εικόνα σοβαρότητας στην οικονομική πολιτική.
Επειτα τη συναντάμε με αφορμή τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, στα χέρια κάποιων τσαρλατάνων του wellness. Ηταν η μόνη τότε που έθεσε με τόλμη το θέμα των κινδύνων που διατρέχουν όσοι χτυπάνε μποτοξάκια, κατά την τρέχουσα ορολογία – και είναι, ξέρετε, πάρα πολλοί αυτοί που το κάνουν στη νεοφιλελεύθερη δυστοπία όπου ζούμε. Προχθές μόλις, η Μαριζέτα Αντωνοπούλου ξαναχτύπησε, με τον εξωφρενικό ισχυρισμό ότι ο Τσίπρας έθεσε την Τουρκία εκτός του προγράμματος των F-35 και μάλιστα με παρέμβασή του στον πρόεδρο Τραμπ!
Επειτα από όλα αυτά, νομίζω ότι δεν πρέπει να είναι τυχαίο ότι τόσα χρόνια στο ΠΑΣΟΚ, μέχρι το 2025, σε χρόνια μάλιστα που το ΠΑΣΟΚ είχε ανάγκη από νέα στελέχη, η κ. Αντωνοπούλου δεν είχε αναδειχθεί, δεν είχε ξεχωρίσει, δεν την ήξερε κανείς. Προφανώς, την εμπόδιζε ο φθόνος των άλλων, για αυτό το πηγαίο ταλέντο, που το βλέπουμε τώρα να λάμπει στις τηλεοπτικές οθόνες. Ας είναι καλά, λοιπόν, ο Αλέξης, που δεν το άφησε να χαθεί.
Μια Μαριζέτα, όμως, δεν αρκεί για να φέρει την κυβέρνηση, όπως και ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Για τον λόγο αυτόν επαναφέρει τους παλιούς. Δύο επιλογές είχε μπροστά του, το τσίρκο ή, μεταφορικώς, την Αρτα με τα Γιάννενα. Προτίμησε τη δεύτερη. Είναι, άλλωστε, ο τόπος της καταγωγής του, όπως και της Ολγας Γεροβασίλη.














