Ο Άδωνις Γεωργιάδης ρωτήθηκε χθες αν υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο και επέμεινε στο… χωροταξικό ζήτημα, ποιος έπεσε μέσα και ποιος έξω από τα κάγκελα. Αν και ιστορικός, επικαλείται μια πρώτη έρευνα του 1974, αρνείται όσες ακολούθησαν και την παρουσιάζει παραμορφωμένη.
Ο εισαγγελέας Δημήτριος Τσεβάς κατέθεσε το πόρισμα της προκαταρκτικής εξέτασής του στις 14 Οκτωβρίου 1974. Η φράση που επικαλούνται οι αρνητές υπάρχει: «ουδείς απολύτως εκ των σπουδαστών του Πολυτεχνείου εφονεύθη κατά το ανωτέρω τριήμερον». Αφορά όμως αποκλειστικά τους εγγεγραμμένους φοιτητές.
Κατά τα λοιπά, ο Τσεβάς παρέθεσε 15 επισήμως ανακοινωθέντες νεκρούς, 3 που βεβαίωσε η έρευνα και τουλάχιστον 16 «βασίμως προκύπτοντες».
Οι τραυματίες ήταν 1.103 πολίτες και 61 αστυνομικοί. Τόνιζε επίσης ότι ο ακριβής αριθμός των νεκρών παραμένει ανεξιχνίαστος και ότι σχημάτισε την πεποίθηση πως ήταν περισσότεροι από τους επισήμως ανακοινωθέντες.
Ανάμεσα στους «βασίμως προκύπτοντες» καταγράφεται μια μαθήτρια θανάσιμα τραυματισμένη μέσα στον χώρο του Πολυτεχνείου και η μαρτυρία φαρμακοποιού για τρεις νεκρούς στο πρόχειρο ιατρείο εντός του ΕΜΠ.
Ακολούθησαν η δίκη του Πολυτεχνείου, όπου τεκμηριώθηκαν 24 θάνατοι και επιβλήθηκαν ποινές για ανθρωποκτονίες εκ προθέσεως, και η έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών, με 24 επώνυμους νεκρούς και 16 ανώνυμους των οποίων η ταυτοποίηση συνεχίζεται. Ενας από αυτούς, ο φοιτητής του Παντείου Γεώργιος Σαμούρης, πέθανε στο πρόχειρο ιατρείο.
Η επιμονή στον χώρο δεν είναι μια αφελής λεπτομέρεια και έχει πάντοτε ιδεολογικό φορτίο. Είναι μέθοδος στενέματος της αξίας του γεγονότος, μια συρρίκνωση της εξέγερσης σε ένα οικόπεδο, μία νύχτα, από οργανωμένους «σπουδαστές».
Οι νεκροί, όμως, ήταν εργάτες, μαθητές, περαστικοί, ακόμη κι ένα παιδί πεντέμισι ετών, γεγονός που καταδεικνύει τη βιαιότητα της αντίδρασης του καθεστώτος, που δεν έριξε απλώς την πύλη για να μαζέψει φοιτητές, αλλά βάραγε με πυροβόλα στο ψαχνό στους δρόμους της Αθήνας.
Σε μια συζήτηση στη Βουλή το 2020, ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε πει εντόνως ότι και δεξιοί είχαν παρουσία στο Πολυτεχνείο, αλλά δεν την εξαργύρωσαν ποτέ. Η ρητορική αυτή μοιάζει αντιφατική με τη στάση του αντιπροέδρου του.
Στην πραγματικότητα δεν είναι. Και οι δύο στοχεύουν σε ένα συμβολικό κεφάλαιο, απλώς με αντίθετες μεθόδους. Δεξιοί υπήρχαν, βέβαια, εκείνα τα βράδια στην Αθήνα. Δεξιούς που να μαζέψουν αυτούς που προσβάλλουν μια ιστορική επέτειο αναζητούμε σήμερα.














