Την προηγούμενη εβδομάδα την ονόμασα για να την ξεχωρίσω από όλες τις άλλες «Εβδομάδα του καλωδίου».
Την πέρασα παρακολουθώντας στην τηλεόραση και ακούγοντας στο ραδιόφωνο διάφορους ειδήμονες να προαναγγέλλουν εξελίξεις.
Προσοχή, δεν μιλάω για ειδήμονες που γνωρίζουν τι είναι το καλώδιο και μπορούσαν να εξηγήσουν την ανάγκη της σύνδεσης της Κύπρου με την υπόλοιπη Ευρώπη, αλλά αναφέρομαι σε διάφορους που μιλούσαν με χαρακτηριστική ευκολία για θερμά επεισόδια και συγκρούσεις με την Τουρκία.
Αναφέρομαι σε απόστρατους αξιωματικούς, πρεσβευτές επί τιμή, παλαιούς συμβούλους της πολιτικής ηγεσίας και νέους πολιτικάντηδες καθώς και διάφορους που ήταν πρόθυμοι να μας μεταφέρουν τι σκέφτονται και τι πιστεύουν πρώην πρωθυπουργοί που σπάνε τη σιωπή τους επιλεκτικά και σχεδόν πάντα για τα εθνικά θέματα. Για αυτούς ο φερετζές του πατριωτισμού είναι πάντα στη μόδα.
Οι πιο πολλοί από αυτούς που ειδικεύονται στις πατριωτικές «κορόνες» είναι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι. Δεν αμφισβητώ τον αγνό και άδολο πατριωτισμό τους ή την αγωνία τους για το αν και κατά πόσο θα γραφτούν σελίδες ηρωισμού στο Αιγαίο.
Το μόνο που θέλω να επισημάνω είναι ότι αυτές τις σελίδες δεν πρόκειται να τις γράψουν αυτοί. Εκείνοι, αν είχαμε ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία (ή πόσο μάλλον έναν κανονικό πόλεμο), θα συνέχιζαν τους πατριωτικούς «μπακαλιάρους», ενώ χιλιάδες νέοι άνθρωποι θα έβλεπαν την ζωή τους να γίνεται κομμάτια.
Δεν λέω – προς Θεού – ότι πρέπει να αντιμετωπίζουμε τα εθνικά θέματα με ενδοτισμό, να μην απαντάμε στις προκλήσεις των Τούρκων ή να διαμαρτυρόμαστε γιατί η χώρα μας εξοπλίζεται.
Αλλά από την άλλη, δεν αντέχω και όλη αυτή την πολεμοχαρή γερουσία, που κάθε φορά κατά την οποία ανεβαίνουν οι εντάσεις με τη γείτονα χώρα πιάνει στασίδι στα τηλεοπτικά στούντιο για να μας εξηγήσει τι ωραίο πράγμα είναι ο πόλεμος και πόσο υπέροχα είναι τα μέτωπα στα οποία οι ίδιοι δεν πρόκειται να πατήσουν το πόδι τους.
Την ίδια απέχθεια μου προκαλούν και νεότεροι σε ηλικία πολιτικοί που μιλάνε με θαυμαστή ευκολία για συγκρούσεις και άλλα ανάλογα όταν έχουν κάνει τη θητεία τους δίπλα από το σπίτι τους.
Κανονικά θα έπρεπε από τα κανάλια που τους φιλοξενούν στα δελτία των ειδήσεων και στις ειδικές εκπομπές, να ζητάμε να μας δείχνουν τα περίφημα «δελτία μεταβολών» των καλεσμένων τους – αυτά που παίρνουμε όταν ολοκληρώνουμε το στρατιωτικό μας.
Αν στα δικά τους αναφέρονται παρουσίες στα σύνορα, ή έστω συμμετοχές σε ασκήσεις, έχουν κάθε δικαίωμα να μας εξηγούν τι ωραίο πράγμα είναι να αιματοκυλιστεί μια χώρα.
Αν όμως, πρόκειται για τύπους που χάρη στις γνωριμίες του μπαμπά τους υπηρέτησαν τη στρατιωτική τους θητεία χωρίς να βάλουν άρβυλα ή την εξαγόρασαν χάρη σε ειδικούς «φωτογραφικούς νόμους», που πάντα δημιουργούνται για διάσημους ανυπότακτους, τα κανάλια κακώς τους καλούν. Δεν χρειάζονται λουφαδόροι για να μας προετοιμάσουν για τραγωδίες.
Και κάτι τελευταίο. Περίμενα την «Εβδομάδα του καλωδίου», ειδικά από την κεντροαριστερή αντιπολίτευση, να έχει το θάρρος να πει κάτι απλό: ότι τα νέα παιδιά αυτής της χώρας δεν χρειάζεται να αντιμετωπίζονται ως άβουλα πιόνια, έτοιμα να πληρώσουν με την ζωή τους θερμά επεισόδια.
Περίμενα η κεντροαριστερή αντιπολίτευση (που είναι με τον άνθρωπο…) να θυμίζει στην κυβέρνηση ότι χρέος της είναι να μην τεθεί σε κίνδυνο το μέλλον των νέων, που είναι και το μέλλον της χώρας.
Δεν καταλαβαίνω γιατί αυτό ειδικά η ελληνική Κεντροαριστερά φοβάται να το πει και γιατί πρέπει να χρησιμοποιεί κι αυτή εθνικιστικές κορόνες που ιδεολογικά δεν της ταιριάζουν. Ή μάλλον το καταλαβαίνω: σε μια χώρα γερόντων, απευθύνεται κι αυτή σε γέροντες, για να βρει ψήφους…














