Ελλάς – Γαλλία, σε επικίνδυνη πορεία

^«Ελλάς – Γαλλία συμμαχία»: ήδη σχεδόν δύο γενιές μεγάλωσαν στην Ελλάδα από την ώρα που αυτό το σύνθημα έγινε «σφραγίδα» της πολιτικής ασφάλειας και συμμαχιών της χώρας.

Δηλαδή, από το φοβερό καλοκαίρι του 1974 και την προδοσία της χούντας που έφερε τον Αττίλα στην Κύπρο και τον Καραμανλή ξαφνικά από το Παρίσι στην Αθήνα με το αεροσκάφος του προέδρου της Γαλλίας Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, έπειτα από έντεκα χρόνια αυτοεξορίας, για να σώσει ό,τι μπορούσε ακόμα να σωθεί.

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η Γαλλία υπήρξε το σημείο αναφοράς μιας βαθύτερης αίσθησης ασφάλειας για την Ελλάδα χωρίς προηγούμενο: οικοδομήθηκε μια σχέση, γνήσια μοναδική, που όμοιά της ουδέποτε υπήρξε μεταξύ αυτής της χώρας και μεγάλης δύναμης.

Σχέση που, τώρα, ξαφνικά, μέσα σε λίγες εβδομάδες, έχει σκεπαστεί από μυστήριο και ερωτήματα όσο ποτέ στη μακρά ιστορία της. Κάτι που θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί από την κυβέρνηση πάση θυσία, καθώς οι βλάβες που μπορεί να επιφέρει πρέπει να αποτραπούν πάση θυσία.

Ομως, αντιθέτως, είναι πολύ πιθανό η κυβέρνηση να είναι εκείνη που όχι απλώς τις προκάλεσε, αλλά και που τις συντηρεί, αδιαφορώντας για τον οργανικό κίνδυνο που παράγεται για την Ελλάδα. Και που άπαξ και εγκατασταθεί, η αναίρεσή του θα είναι πλέον πάρα πολύ δύσκολη υπόθεση. Ενώ ενδεχόμενη τελικά επιβεβαίωσή του, σκέτη καταστροφή.

Ως συνήθως, η θερμόαιμη αντίδραση πολλών είναι η προδιαγεγραμμένη: «μας πούλησε η Γαλλία». Αυτό αρχίζει να φυτρώνει άκριτα και γρήγορα, με τη γνωστή παιδαριώδη… αίσθηση ευθύνης που στοιχειώνει αυτόν τον τόπο: για καθετί που δεν πάει καλά είναι δεδομένο ότι, χωρίς δεύτερη σκέψη, πάντα ευθύνεται κάποιος άλλος. Ομως εδώ απαιτείται να μπει επιτέλους λίγο φρένο.

Το ζήτημα συνοψίζεται ως εξής: διεξάγει η Γαλλία επαχθείς για την ελληνική κυριαρχία διπλωματικές ενέργειες και δίνει αντίστοιχες εγγυήσεις στην Τουρκία στην υπόθεση του λεγόμενου «καλωδίου»; Δεν απαιτείται πρόσβαση σε… απόρρητη πληροφόρηση για να δοθεί απάντηση: η επιστράτευση της κοινής λογικής επαρκεί πλήρως.

Αν η Γαλλία έπραττε εξ ιδίας πρωτοβουλίας οτιδήποτε το οποίο θα έθιγε την ελληνική κυριαρχία σε αντίθεση με τη βούληση της ελληνικής κυβέρνησης, το ζήτημα θα λυνόταν ευχερέστατα: θα αρκούσε μία ανακοίνωση του λαλίστατου κυβερνητικού εκπροσώπου, η οποία δεν θα απαιτούσε περισσότερες από τρεις γραμμές. Α, και, βεβαίως, κάτι ακόμα: ή η ματαίωση της πλεύσης του σκάφους ή η υπεράσπισή του από τον ελληνικό στόλο σε ενδεχόμενο παρεμπόδισής του από την Τουρκία.

Όποια κι αν είναι τα αισθήματα των ανθρώπων και των συνόλων, οι κυβερνήσεις συνομιλούν με κυβερνήσεις, ως ακριβώς οφείλουν, σεβόμενες κάθε άλλο κράτος.

Αν, λοιπόν, η Γαλλία έχει κάνει «επαφές» με την Τουρκία τις οποίες η ελληνική κυβέρνηση θέλησε, αποδέχθηκε – ή ό,τι άλλο αντίστοιχο – να γίνουν από το Παρίσι παρασκηνιακά στο όνομά της για να μην τις φορτωθεί, η Γαλλία λειτουργεί ως σύμμαχος. Το ζήτημα είναι τι κάνει η Ελλάδα. Και είναι εξαιρετικά σοβαρό.

Δεν είναι απλώς θέμα λογικής: η κυβερνητική θέση «άλλο άδεια, άλλο ενημέρωση» τα λέει όλα: ενημέρωση, γιατί; Ενημέρωσαν ποτέ οι Τούρκοι για το οτιδήποτε; Αστειότητες. Με αδιανόητη ρηχότητα και επιπολαιότητα η Ελλάδα διακινδυνεύει τα εξής: πρώτον, οι Τούρκοι να δημοσιοποιήσουν τεκμηριωμένα ότι η Γαλλία είναι ο συνομιλητής που αναγνωρίζουν για τα εν λόγω ζητήματα· και όχι η Ελλάδα. Δεύτερον, να μην τηρήσουν ό,τι συμφώνησαν ούτε με τους Γάλλους. Τότε, τι ακριβώς θα συμβεί; Τρίτον, στο τέλος, όλα αυτά να κάνουν και το «Ελλάς – Γαλλία συμμαχία» παρελθόν.