Διαφθορά

Στην Ήπειρο δεν ήπιε μόνο «τσίπ’ρα». Ούτε θύμισε μόνο πως η περιφέρεια απέχει κατά «45% του ευρωπαϊκού μέσου όρου με όρους κατά κεφαλήν εισοδήματος, με όρους αγοραστικής δύναμης». Δεν εμπλούτισε μόνο τη συνθηματολογία του υπέρ της κάθαρσης, δηλώνοντας «η χώρα χρειάζεται μια στροφή στην παραγωγή και μία στροφή στην εντιμότητα».

Μαζί με την παρουσίαση στοιχείων «έγκριτων διεθνών οργανισμών, που μετράνε τη διαφθορά σε ευρωπαϊκό επίπεδο, όπως ο δείκτης V-Dem (Variety Democracy) του Πανεπιστημίου του Γκέτεμποργκ της Σουηδίας, που διαπιστώνει ότι από το 2019 μέχρι το 2026 η διαφθορά στη χώρα έχει επιδεινωθεί κατά 60%», συνέχισε και το αντιπολιτευτικό του αφήγημα για τον «αρχιερέα της διαπλοκής».

Από το πλατό του ITV Ιωαννίνων, απέδωσε στον Πρωθυπουργό την πολιτική ευθύνη για τη διαφθορά και συμπλήρωσε: «Το αν έχει και ποινικές ευθύνες για όλα όσα συμβαίνουν, μένει να κριθεί όταν λογοδοτήσει πρωτίστως στον ελληνικό λαό, αλλά και στην ελληνική Δικαιοσύνη».

Οι πολιτικοί του αντίπαλοι, παρά τη φιλότιμη προσπάθειά του να εμφανιστεί ως υπέρμαχος του διαχωρισμού των εξουσιών και της – sic – ευνομούμενης δικαστικής λειτουργίας, άκουσαν αυτή την παρατήρηση ως προειδοποίηση πως ετοιμάζει Ειδικό Δικαστήριο, σε περίπτωση που επιστρέψει στην εξουσία.

Μεταπτώσεις

Από τη μέρα που τελικά αποφάσισαν πως η τοξικότητα δεν τους συμφέρει, κυβερνητικοί διατείνονται ότι δεν θα ακολουθήσουν τον πρόεδρο της ΕΛΑΣ στην ποινικοποίηση της πολιτικής ζωής. Κι επιμένουν πως τα υψηλά ντεσιμπέλ είναι η μέθοδος στην οποία καταφεύγει προκειμένου να τονώσει τα δημοσκοπικά νούμερα της Συμπαράταξης.

Εντάξει, πολλοί απ’ όσους θυμούνται τον Τσίπρα προ rebranding τον θεωρούν ιδρυτή της πολιτικής σχολής της ακραίας πόλωσης (για να στηρίξουν του λόγου τους το αληθές, αναφέρουν ότι επί των ημερών του ο πολακισμός είχε γίνει ο επίσημος -ισμός του ΣΥΡΙΖΑ).

Ωστόσο, ιστοριοδίφες του κομματικού συστήματος του αναγνωρίζουν πως αφού πέτυχε την κανονικοποίηση του τοξικού λόγου, επιχειρούσε συχνά να προσεγγίσει κεντρώα ακροατήρια, υιοθετώντας μια πιο μετριοπαθή ρητορική.

Μια γρήγορη αναδρομή από το 2012 μέχρι σήμερα, επιβεβαιώνει ότι ο πρώτος αριστερός πρωθυπουργός ανεβαίνει στα κάγκελα της πολωτικής αντιπαράθεσης και κατεβαίνει από εκεί με χαρακτηριστική ευκολία. Αυτή του η άνεση, όμως, είναι πια μειονέκτημα.

Οι μεταπτώσεις του πολιτικού του ύφους προκαλούν καχυποψία τόσο στους ψηφοφόρους οι οποίοι αναζητούν εκείνον που θα πολεμήσει το σύστημα, όσο και στους άλλους, που προτιμούν κάποιον να το μεταρρυθμίσει. Γιατί η στυλιστική του τραμπάλα τους ζαλίζει όλους.