Ερωτήσεις με πιστοποιητικό φρονημάτων

Σε ένα από τα καθημερινά τηλεοπτικά πάνελ, ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Παύλος Χρηστίδης έκανε στον γραμματέα της ΝΔ Κώστα Κυρανάκη μια πάρα πολύ απλή ερώτηση, ποια μέρα έστειλε η Γαλλία τη ρηματική διακοίνωση στην Τουρκία. Παρασκευή, Σάββατο ή Κυριακή;

Ο Κυρανάκης, αντί για ημερομηνία (που πιθανώς δεν γνώριζε, τουλάχιστον όχι εκείνη την ώρα), αποφάσισε να εκδώσει τη διάγνωση ότι η στάση του ΠΑΣΟΚ «δεν στηρίζει την εθνική προσπάθεια».

Ερωτηθείς αν τους κατηγορεί για μειοδοσία, επέμεινε στη διατύπωσή του. Ο ευθύς υπαινιγμός ήταν, βεβαίως, σαφής.

Το θέμα δεν είναι προσωπικό και το περιστατικό είναι απλώς ενδεικτικό. Η κυβέρνηση θεωρεί πως ο έλεγχος από την αντιπολίτευση και τη δημοσιογραφία είναι κάτι σαν χάρη που μας γίνεται από το Μαξίμου όταν έχει κέφια.

Αυτό ισχύει ακόμη και στα εθνικά θέματα, ειδικά γιατί εκεί τα λάθη δεν διορθώνονται με έναν νόμο ή έναν ανασχηματισμό.

Σε μια χώρα που χρειάστηκε Μεταπολίτευση για να ξεφορτωθεί τα πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων, το να μοιράζεις βαθμούς πατριωτισμού σε όποιον ρωτάει είναι κάτι πολύ χειρότερο από άκομψο.

Η κυβέρνηση, όμως, το κάνει, λιγότερο ή περισσότερο πονηρά, απαιτώντας και χειροκρότημα. Για ποιο πράγμα ακριβώς; Η Ντόρα Μπακογιάννη, που δεν είναι ούτε αρχάρια ούτε αντιπολίτευση, παραδέχθηκε ότι η κυβέρνηση δεν γνωρίζει το ακριβές περιεχόμενο της διακοίνωσης και απλώς «εκτιμά» ότι περιλαμβάνει συντεταγμένες.

Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, αντίθετα, διαβεβαίωσε ότι «γνωρίζαμε» και εφευρίσκει μια δική του νομική πραγματικότητα, κατά την οποία μια ρηματική διακοίνωση «δεν παράγει έννομα αποτελέσματα».

Λίγες μέρες νωρίτερα, ο Γιώργος Γεραπετρίτης είχε δεσμευτεί ότι δεν θα υπάρξει επίσημη ενημέρωση της Τουρκίας. Υπήρξε, και μάλιστα γραπτή και από τρίτο κράτος.

Ο Κυρανάκης μετά την αποκάλεσε «προβλεπόμενη ρηματική διακοίνωση» για ενημέρωση των «παράκτιων χωρών» και, στην ίδια ανάσα, μας είπε ότι η πόντιση «ακυρώνει στην πράξη» το τουρκολιβυκό.

Οι πράξεις των κρατών, λοιπόν, παράγουν έννομα αποτελέσματα, εκτός από εκείνες που δεν μας βολεύουν. Ο Τάσος Χατζηβασιλείου σύγκρινε μια τυποποιημένη διπλωματική επικοινωνία με τις κορδέλες των εργολάβων στα πεζοδρόμια, ο Χάρης Θεοχάρης το χαρτάκι της ΔΕΗ.

Τέσσερις εκδοχές ακούσαμε. Ίσως θα ήταν καλή ιδέα, λοιπόν, πριν σηκώσουν το δάχτυλο απαιτώντας εθνική ομοψυχία και φρονηματισμό, να συμφωνήσουν αυτοί σε μια στοιχειώδη ομοιογένεια στο αφήγημα.