Σημαία της Βρετανίας η κοινωνική προστασία

Η φιλοδοξία του είναι τόσο μεγάλη που διακρίνεται ακόμη και από το Διάστημα, καθώς υπόσχεται τη «μεγαλύτερη αλλαγή στη Βρετανία εδώ και 40 χρόνια». Ο Αντι Μπέρναμ δεσμεύεται για κάτι που κανένας πρωθυπουργός μέχρι σήμερα δεν τόλμησε να επιχειρήσει, βάζοντας τέλος στη μακρά κυριαρχία του θατσερισμού.

Ο αρμόδιος υπουργός, Τζον Χίλι, υπόσχεται μια «νέα εποχή εκβιομηχάνισης», σηματοδοτώντας τη ρήξη με την εποχή της βιομηχανικής ερήμωσης που εκείνη επέβαλε. Το σύστημα κοινωνικής φροντίδας θα μετεξελιχθεί σε εθνική υπηρεσία φροντίδας. Κάτι καινούργιο είναι έτοιμο να γεννηθεί.

Ο καταιγισμός ανακοινώσεων με το σύνθημα «Ελπίδα ξανά» (Hope again) είναι τόσο πυκνός που είναι εύκολο να χάσει κανείς το μέτρημα: θα τεθεί ανώτατο όριο στα περισσότερα εισιτήρια λεωφορείων στην Αγγλία, θα μειωθεί ο ΦΠΑ στους λογαριασμούς ηλεκτρικού ρεύματος στη Βρετανία και θα μειωθούν οι δημοτικοί φόροι για τις παμπ στην Αγγλία.

Υπάρχει πολιτική για τον τερματισμό της διαβίωσης στον δρόμο (άστεγοι) στην Αγγλία, καθώς και πολιτικές στήριξης των νέων που βρίσκονται εκτός εκπαίδευσης, απασχόλησης ή κατάρτισης. Παράλληλα, υπάρχουν σχέδια για την αποκέντρωση εξουσιών, την προτίμηση στα βρετανικά προϊόντα («buying British»), την ανέγερση κοινωνικών κατοικιών, την αναζωογόνηση των εμπορικών δρόμων, την επαναφορά των τεχνών και της επαγγελματικής κατάρτισης στο αγγλικό σχολικό πρόγραμμα, την αξιοποίηση κενών κατοικιών, την ενίσχυση του δημόσιου ελέγχου στις δημόσιες υπηρεσίες και την αποκατάσταση των εμπορικών σχέσεων με την ΕΕ.

Και μια έκπληξη από την υπουργό Εσωτερικών, Σαμπάνα Μαχμούντ: η δημιουργία μιας ασφαλούς και νόμιμης οδού διαφυγής για αφγανές γυναίκες και κορίτσια, καθώς και για Παλαιστίνιους. Κούφια λόγια; Ασήμαντα πράγματα; Προς το παρόν, ο κυνισμός δεν αγγίζει τον Μπέρναμ. Ωστόσο, ναι, πρέπει να εξευρεθούν πόροι για να επιτευχθεί ο στόχος των αμυντικών δαπανών στο 3% του ΑΕΠ και για να καλυφθεί το αρχικό κόστος ένταξης των νέων στην αγορά εργασίας.

Πλέον προετοιμάζεται το έδαφος για την τροποποίηση της δαπανηρής ρήτρας «τριπλής εγγύησης» (triple lock) για τις συντάξεις, ώστε να χρηματοδοτηθεί η νέα υπηρεσία κοινωνικής φροντίδας. Θα απαιτηθεί η συνεισφορά από τον πλούτο των ηλικιωμένων, χωρίς να αφαιρούνται χρήματα από τη νεότερη γενιά που δυσκολεύεται, καθώς τα εισοδήματά της είναι χαμηλότερα από εκείνα που είχαν οι γονείς τους στην ίδια ηλικία.

Αυτό θα αποτελέσει τον πυρήνα του επόμενου προεκλογικού προγράμματος – καθώς ο Μπέρναμ γνωρίζει, από την πικρή εμπειρία των εκλογών του 2010, πώς μια τέτοια πολιτική μπορεί να βαφτιστεί «φόρος θανάτου».

Ο Μπέρναμ έχει πλήρη επίγνωση της τεράστιας προσπάθειας που απαιτείται για να πειστούν περισσότεροι ψηφοφόροι να υιοθετήσουν τη δική του προσέγγιση. Αφουγκράζεται τον σφυγμό της χώρας, ελπίζοντας να καταστήσει την κοινωνική φροντίδα σύμβολο για το σύνολο του έργου που προτίθενται να υλοποιήσουν οι Εργατικοί. Το κόμμα μπορεί να χαίρεται για τη στιγμή αυτή, αλλά οφείλει να παραμένει διαρκώς σε εγρήγορση.

Η Πόλι Τόινμπι είναι αρθρογράφος της «Guardian»