Αιχμάλωτοι του «φαίνεσθαι»

Κάποτε τα μυστήρια όπως ο γάμος, η βάπτιση κ.ά. ήταν τα ουσιαστικά περάσματα ενός ανθρώπου από μια κατάσταση σε μία άλλη, όπως το προέβλεπε η θρησκεία. Η κοινωνία άλλαξε, οι άνθρωποι άλλαξαν.

Τα μυστήρια; Επί της ουσίας όχι. Αλλά πόσο μας ενδιαφέρει πια η ουσία; Οταν ο γάμος, ειδικά αυτός, εξελίσσεται για τους άμεσα ενδιαφερόμενους αλλά και τις οικογένειές τους σε ευκαιρία για προβολή και κυρίως επίδειξη πλούτου ή κοινωνικής θέσης, τα διάφορα γραφεία που αναλαμβάνουν την οργάνωση και πραγματοποίησή του, θα φερθούν ανάλογα. Και τα κόστη θα ανέβουν. Παντού.

Οσο παραμένουμε αιχμάλωτοι του «φαίνεσθαι» αυτό δεν θα αλλάξει. Οταν αντιληφθούμε ξανά ότι ο γάμος δύο ανθρώπων, δεν (πρέπει να) είναι τίποτα άλλο από την ένωση τους και στο θρησκευτικό κομμάτι της ζωής τους, όλα θα επιστρέψουν στις… εργοστασιακές ρυθμίσεις. Αυτές που απαιτούν τα απολύτως απαραίτητα. Τα ουσιαστικά. Σε αυτά δηλαδή που δεν υπάρχει χώρος για επίδειξη. Κι ίσως ξαναβρίσκοντας την ουσία των μυστηρίων, να ανακαλύψουμε έναν άλλον κόσμο. Αυτόν που δεν νοιάζεται για τα περιττά. Βλέπεις, ακόμη και αν πας απλά σε ένα ξωκκλήσι, με λιγοστούς συγγενείς και φίλους, ακόμη κι αν πας στην εκκλησία με το… μηχανάκι, ακόμη κι αν το τραπέζι γίνει στο ταβερνάκι της γειτονιάς, το αποτέλεσμα θα είναι ακριβώς το ίδιο.

Μπορεί και καλύτερο…