Στην γκρίνια του καλοκαιριού

Το καλοκαίρι ευδοκιμούν διάφορα ωραία. Για παράδειγμα, τα καρπούζια, τα ροδάκινα, οι παχιές οι μύγες και η γκρίνια. Πολλή γκρίνια βρε παιδί μου. Εχω την εντύπωση ότι γκρινιάζουμε περισσότερο το καλοκαίρι παρά τον χειμώνα. Βέβαια, δεν είναι δύσκολο να διακρίνω τις αιτίες.

Το καλοκαίρι παίρνουμε τις άδειές μας, πηγαίνουμε – όσο πηγαίνουμε – διακοπές. Και σε αυτές τις μετρημένες μέρες επενδύουμε και θέλουμε να στριμώξουμε, να ξεπλύνουμε και να στεγνώσουμε στον ήλιο έναν ολόκληρο χειμώνα. Και όταν αυτή η προσδοκία του ιδανικού, της απόλυτης νιρβάνα και ενός ιδιωτικού σύμπαντος που θα είναι κουρδισμένο ακριβώς, ακριβώς όμως, στα μέτρα και τις επιθυμίες μας και όπου δεν θα χρειάζεται παρά ένα βλεφάρισμά μας για να συμμορφωθεί κατά το δικό μας δοκούν, όταν λοιπόν όλο αυτό τρακάρει με την πραγματικότητα, αρχίζει η καλοκαιρινή γκρίνια. Και είναι παράξενο που κάποιοι άνθρωποι γκρινιάζουν με τα ίδια επιχειρήματα για κάτι αλλά και για το ακριβώς αντίθετό του.

Διάβαζα, λοιπόν, άρθρο αγαπητού συνάδελφου στο οποίο περιέγραφε τις ενοχλητικές συμπεριφορές των ελλήνων τουριστών στην παραλία. Που φοράνε χρυσή αλυσιδίτσα στον λαιμό, μιλάνε δυνατά, όχι μόνο στον διπλανό τους αλλά και στο κινητό, κάνουν χοντροκομμένα αστεία, δεν σέβονται τον δημόσιο χώρο και νομίζουν ότι τους ανήκει ολοκληρωτικά, παίζουν ρακέτες, ακούνε καψουρολαϊκά ή καψουροράπ στη διαπασών, τα παιδιά τους είναι, όχι μόνο κακομαθημένα αλλά και κακόγουστα, όπως άλλωστε κακόγουστοι είναι και οι ίδιοι επειδή παίρνουν μαζί τους στην παραλία ομπρέλα, ψυγειάκι και φαγητό.

Εντάξει, ας πούμε ότι καταλαβαίνω τον συνάδελφο και την αγωνία του να παραδώσει θέμα, έχει-δεν έχει έμπνευση, μέσα στην κάψα του καλοκαιριού. Ωστόσο, προσωπικά, έχω να δω σε παραλίες τέτοιες συμπεριφορές με ελληνική ούγια, πολλές δεκαετίες. Κάποτε, πολύ κάποτε, όταν οι τουρίστες ήταν κυρίως Βορειοευρωπαίοι, ίσως οι Ελληνες να ξεχώριζαν διά της βοής. Εκτοτε όμως και εμείς προσπαθούμε να «ξεβλαχέψουμε» και η σύνθεση στις παραλίες έχει αλλάξει. Εχετε συναπαντήσει οικογένειες από τη Ρωσία που, κατά κανόνα, αναγάγουν σε άλλο επίπεδο την έννοια του θορυβώδους; Από τη Βουλγαρία; Από την Τουρκία; Από την Ισπανία; Παρέα νεαρών Αγγλων;

Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι τα αποθεωτικά σχόλια και τα «Πέστα» κάτω από τη διαδικτυακή δημοσίευση του άρθρου· από ανθρώπους που συμφωνούν για το «καραγκιόζ μπερντέ α λα ελληνικά» στις παραλίες με τα ψυγειάκια, τα ταπεράκια και τις διαφημιστικές ομπρέλες και τις πετσέτες, και την επόμενη ή και την ίδια μέρα διαμαρτύρονται για τις επί μισθώσει ξαπλώστρες, τις πανάκριβες χρεώσεις στα μπιτς μπαρ και για το πώς έχουν αλωθεί οι παραλίες μας από τον τρισκατάρατο καπιταλισμό και το ιδιωτικό κέρδος.

Κάπου ώπα ρε φίλε όμως. Μαζί σου στο ότι οι παραλίες ανήκουν στον λαό, μετά όμως δεν θα αρχίσουν οι διακρίσεις μεταξύ «κομψού» και «άκομψου», φωνακλά και χαμηλότονου λαού. Διότι αυτό κάπως αλλιώς λέγεται· και δεν είναι ωραίο.

Εξω όλοι

Στη συνέχεια, το ίδιο κοινό συντάσσεται με την άποψη άλλης δημοσιογράφου που κάνει λόγο για την «τρέντι βιτρίνα» της σάπιας κοινωνίας μας, για μια υποτέλεια που πλασάρεται ως φιλοξενία και ανέχεται αυτούς που ουρούν, προσγειώνονται, καίνε και χτίζουν όπου θέλουν. Αναφερόμενη προφανώς στους ξένους τουρίστες και αναπαράγοντας το παλαιοκομματικό εκείνο στερεότυπο περί «κακών ξένων». Οτι δηλαδή οι Ελληνες δεν ουρούν όπου θέλουν; Συγγνώμη κιόλας αλλά κι εγώ, όταν φτάσω στο μη περαιτέρω, δεν θα σκάσω, ούτε ουρολοίμωξη θα πάθω· όπου μπορώ θα ουρήσω· όπως θα κάνουν και ο ντόπιος και ο ξένος και ο πλούσιος τουρίστας και ο φτωχός μετανάστης.

Δεν γίνεται παιδιά «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ»· ούτε εναντίον και των δύο. Διότι αν δεν ανεχόμαστε ούτε τους ξένους ούτε τους Ελληνες, μήπως, τελικά δεν ανεχόμαστε γενικά τους ανθρώπους; Οι αντικοινωνικές συμπεριφορές δεν έχουν εθνικότητα, είναι ρατσιστικούλι να πιστεύουμε κάτι τέτοιο. Κάφροι μπορεί να είναι και ο Ελληνας και ο ξένος και ο αποδώ και ο αποκεί. Στο κάτω-κάτω, εφέτος το καλοκαίρι, δύο ελικόπτερα προσγειώθηκαν εν μέσω λουόμενων. Στο ένα επέβαινε αλλοδαπός, στο άλλο ημεδαπός. 1-1.