Επ-ερωτήσεις [προς άγνωστο αποδέκτη]

Σ’ αυτή τη χώρα, όπου άπαντες είναι ή δηλώνουν παντογνώστες, είναι πολύ δύσκολο να βρεις θέματα τα οποία να μην απαντήσουν, είτε με no paper ή με ατάκες, τα κομματικά επιτελεία ή οι τηλεοπτικοί φαφλατάδες.

Θα θίξω λοιπόν ορισμένα ερωτήματα αιχμής, που προφανώς δεν θα θέσουν οι δημοσιογράφοι στα πολιτικά πάνελ των ασκόπως φλυαρούντων, αλλά που ενδεχομένως έχουν κάποιο ενδιαφέρον:

1. Πώς εξηγείται το φαινόμενο οι κοσμοθεωρίες και η συναφής κοινωνική συνείδηση για το Είναι του Ανθρώπου να μη συνάδει με τα προτάγματα του ιδεολογικοπολιτικού παιγνίου;

Ολοι οι πολιτικοί μιλάνε σαν να είμαστε αιώνιοι ή αμετάβλητοι.

2. Γιατί οι επιμέρους ελευθερίες, και κατ’ επέκταση η Ελευθερία, του κάθε Ανθρώπου, που κατα-πιέζονται από «τα πάνω» [εξουσίες], δεν προστατεύονται από τις «από κάτω» [πλειοψηφούσα κοινή γνώμη] μέσω της Κοινωνίας των πολιτών;

Ολοι κατηγορούν το ανάλγητο Κράτος και πολύ λίγοι τον αδιάφορο συνάνθρωπο και συμπολίτη.

3. Ποιος ευθύνεται όταν οι θεσμοί υποβαθμίζονται ή υποκλέπτονται [Ευάγγελος Βενιζέλος], εντασσόμενοι κι αυτοί στα κυβερνήσιμα [governable] αντικείμενα;

Ολοι λένε η Κυβέρνηση και ελάχιστοι αναλύουν τον πελατειασμό «σαν τανγκό με δύο».

4. Από πότε το παράδειγμα της ατομικής επιβίωσης [self existence] έχει επικρατήσει του μοντέλου της αρμονικής συμβίωσης [co-existence];

Ολοι θέλουν να προτάξουν τη διάσωση του εαυτού τους, αλλά καταδικάζουν την έλλειψη αλληλεγγύης.

5. Ποιοι προτιμούν την πολιτική σκοπιμότητα ή την κοινωνική ωφελιμότητα από την ασφάλεια δικαίου;

Ολοι συγχέουν [εκ παραδρομής;] το Δίκαιο με το δίκιο τους.

6. Γιατί στον δημόσιο διάλογο [ιδίως τον μιντιακό, αλλά όχι μόνον] οι συν-ομιλούντες δεν προβάλλουν λογικά και βάσιμα επιχειρήματα, αλλά αναλίσκονται στην υπεράσπιση, με βάση θεωρίες συνωμοσίας ή μεταφυσικής, εγχειρημάτων [συχνά μιας χρήσης];

Ολοι καταγγέλλουν τις απόψεις των άλλων, χωρίς όμως να δέχονται κριτική για τις δικές τους.

7. Πώς ερμηνεύεται το γεγονός ότι απουσιάζει σχεδόν απόλυτα η φιλοσοφική πολιτική, ότι έχουν εκλείψει οι πολιτικοί-φιλόσοφοι [ή, έστω, οι πολιτικοί-ποιητές], ενώ βρίθουν οι επαγγελματίες της πολιτικής;

Ολοι πιστεύουν στο Greek dream, δηλαδή γίνεσαι τα πάντα χωρίς να το αξίζεις.Προφανώς δεν αναμένω απαντήσεις, ευθέως ή έμμεσα, διότι ακόμα και όσοι μπορεί να προβληματίζονται για τέτοια, άχαρα κι άχρηστα για την πολιτική τους σταδιοδρομία θέματα, πολύ εύκολα θα βρούνε «πόρτα εξόδου» παραπέμποντας τις πιθανές λύσεις ή στη Μετά [μάλλον Meta] εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης ή στην πίστη για την παρέμβαση του deus ex machina. Προκύπτουν όμως και κάποια κρίσιμα ανοικτά ζητήματα, τα οποία αποφεύγουμε άπαντες ν’ αντιμετωπίσουμε.

Εξηγούμαι:

1. Δεν ξέρω ποια μορφή θα έχουν οι οικογένειες του μέλλοντος.

Είμαι όμως βέβαιος ότι τα κόμματα στο άμεσο μέλλον ή θα είναι απρόσωπα ιδεοληπτικοφονταμενταλιστικά μορφώματα ή μονοπρόσωπες εταιρείες συμφερόντων.

2. Η υπερπολιτική κατανάλωση θεαμάτων [πάνελ] και δημοσκοπήσεων συνοδεύεται και από υποπολιτική διάβρωση των θεσμών της Δημοκρατίας.

3. Το δικαίωμα κάποιων ομάδων να έχουν μόνο δικαιώματα [sic] τους καθιστά βολεμένους προνομιούχους, ενώ δηλώνουν «αντιστασιακοί».

4. Οι περισσότεροι πολιτικοί που δηλώνουν ότι έπεσαν θύματα παρεξηγήσεων στην πραγματικότητα θέλουν να καταστούν «ήρωες» στο κομματικό κοινό τους.

5. Μία αγχωμένη πολιτική τάξη μόνον ανασφάλεια γεννάει στους πολίτες [ανεξάρτητα από το τι ψηφίζει ο καθένας].

6. Η πραγματική ή μη «θυματοποίηση» στην Ελλάδα έχει γίνει διαβατήριο διορισμού στο Δημόσιο.

7. Ουδείς φωνακλάς μπορεί να γίνει «φωνή για τους άτυχους» ή τους αποκλεισμένους. Προσοχή: οι [δήθεν] νεο-αντισυστημικοί είναι διπρόσωποι.

Χωρίς απαντήσεις στα ερωτήματα και δίχως αναστοχασμό στα φαινόμενα, ούτε οι πολιτικοί ούτε οι πολίτες θα μπορέσουν κάποτε να συν-εννοηθούν.

ΥΓ: Αν δεν δεχόμαστε να είμαστε πολίτες-ψηφοφόροι παβλοφικού τύπου, ποιον τύπο πολιτικού επιλέγουμε για να «μας ανεβάσει» διανοητικοπολιτισμικά;

Ο καθηγητής Γιάννης Πανούσης είναι πρώην υπουργός