Κάπου μας μπέρδεψε ο δήμαρχος – και περιλαμβάνω αυτούς που θεωρούμε ότι έχει δικαίωμα να διατυπώνει την άποψή του και δεν αντιδρούμε σε ό,τι λέει με το απαξιωτικό «ασχολήσου ρε με την Αθήνα που βρωμάει» ή «μιλάει κι αυτός που βγήκε δήμαρχος επειδή ο Μπακογιάννης τον υποτίμησε κι άφησε τους ψηφοφόρους του να πάνε εκδρομή στον δεύτερο γύρο».
Το μπέρδεμα συνίσταται στο εξής. Ο Χάρης Δούκας ζητάει να υποστηριχθεί η απόφαση του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ για απόρριψη κάθε μορφής και σεναρίου συνεργασίας με τη ΝΔ. Σωστά: οι αποφάσεις ενός συνεδρίου πρέπει να γίνονται σεβαστές, τουλάχιστον μέχρι να ανατραπούν από επόμενο συνέδριο. Δηλώνει ακόμη ότι σέβεται την αυτόνομη πορεία του ΠΑΣΟΚ, κάτι που επίσης έχει διακηρυχθεί με σαφήνεια από το συνέδριο. Μόνο που μια μέρα πριν, είχε ταχθεί υπέρ της συνεργασίας με την ΕΛΑΣ του Τσίπρα στις δεύτερες εκλογές, υπό την ηγεσία όποιου κόμματος έχει περάσει το άλλο στις πρώτες. Κι αυτό δεν μυρίζει πολλή αυτονομία.
Ο Δούκας υπονοεί ότι τα περί αυτόνομης πορείας αφορούν την κάθοδο στις εκλογές, όχι τις διεργασίες που θα ακολουθήσουν. Οι επικριτές του απαντούν ότι το ΠΑΣΟΚ έχει ξεκαθαρίσει πως πιστεύει μεν στη συνεργασία με άλλα προοδευτικά κόμματα, αλλά μόνον εφόσον εκείνο διευθύνει την ορχήστρα. Και οι πιο σκληροί από αυτούς προτείνουν την άμεση διαγραφή του «αντάρτη», ώστε να πάει από τώρα στο κόμμα του Τσίπρα και να τελειώνουμε.
Μια διαγραφή, βέβαια, δικαιολογείται μόνο όταν υπάρχουν ενδείξεις υπονομευτικής δράσης και όχι όταν εκφράζεται, έστω και με προκλητικό τρόπο, μια διαφορετική άποψη. Αν αφήσουμε προς στιγμήν στην άκρη τη θεμιτή ένσταση ότι οι πολιτικοί προβληματισμοί του δημάρχου τον αποσπούν από το βασικό του καθήκον να κάνει βιώσιμη την Αθήνα, ο Δούκας μπορεί να κατηγορηθεί όχι γιατί είπε κάτι βλάσφημο, αλλά γιατί το είπε τώρα. Ο Τσίπρας, ας πούμε, επιμένει πως δεν θα συνεργαστεί με άλλα κόμματα, αλλά μπορεί πάντα να κάνει στροφή και 180 και 360 μοιρών.
Μόνο που αν ο στόχος είναι πράγματι να φύγει η Νέα Δημοκρατία, ή έστω ο Μητσοτάκης, τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει κάποια στιγμή να συνεργαστούν, προτείνοντας για πρωθυπουργό ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής. Και αυτό δεν μπορούν να το φυλάνε για έκπληξη στους ψηφοφόρους τους. Το ανδρουλάκειο σύνθημα «πρωτιά έστω και με μια ψήφο» είναι καλό για να φέρει χειροκρότημα και συσπείρωση, δεν αντέχει όμως σε σοβαρή ανάλυση, όσο στημένες κι αν είναι οι δημοσκοπήσεις. Αντιθέτως, μετά την ίδρυση των νέων κομμάτων, είναι ορατός πλέον ο κίνδυνος της απώλειας της δεύτερης θέσης. Κι επειδή το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ΚΚΕ, δεν έχει δηλαδή αποκλειστικό στόχο στις εκλογές να μετρήσει τη δύναμή του, οφείλει να χαράξει μια στρατηγική για όλα τα ενδεχόμενα.
Ο στρουθοκαμηλισμός, με το συμπάθιο, στρατηγική δεν είναι.
