Ο νέος φανταστικός ισχυρισμός της κυβέρνησης είναι ότι «φέρνει τη μεγάλη μεταρρύθμιση της ίσης αμοιβής μεταξύ ανδρών και γυναικών». Αναφέρονται σε ένα νομοθέτημα που είναι η υποχρεωτική ενσωμάτωση της Ευρωπαϊκής Οδηγίας 2023/970, και μάλιστα τελευταία στιγμή, καθώς η προθεσμία εκπνέει στις 7 Ιουνίου. Δηλαδή, αν δεν επικύρωναν τώρα, απλώς θα τρώγαμε πρόστιμο.
Το χαριτωμένο, όμως, είναι η ανάδειξή του ως «πρωτοβουλία». Η αρχή της ίσης αμοιβής για ίσης αξίας εργασία δεν είναι δώρο της θεόσταλτης κυβέρνησης Μητσοτάκη στην ελληνίδα εργαζομένη. Είναι κατοχυρωμένη στο Σύνταγμα κι αποτυπωμένη σε νόμους εδώ και δεκαετίες, με πιο πρόσφατο τον 3896/2010. Το πρόβλημα είναι η συστηματική άρνηση ή αδυναμία να εφαρμοστούν οι νόμοι, γεγονός που κρατά σταθερά το μισθολογικό χάσμα στη χώρα μας στο ντροπιαστικό 13,4%-13,6% (με συντηρητικούς υπολογισμούς), ενώ ακόμη μεγαλύτερο είναι το χάσμα της πρόσβασης σε ηγετικές θέσεις.
Το δεύτερο είναι πολυπαραγοντικό ζήτημα που χρήζει μεγάλης ανάλυσης. Για την ισότητα των αμοιβών, όμως, την ξεκάθαρη εργοδοτική αυθαιρεσία, χρειάζονται Αρχές με «δόντια», ενώ η Επιθεώρηση Εργασίας και ο Συνήγορος του Πολίτη παραμένουν διαχρονικά υποστελεχωμένα, υπερφορτωμένα και χωρίς πολιτική στήριξη. Η Ευρωπαϊκή Οδηγία υποχρεώνει τις επιχειρήσεις σε διαφάνεια για τους μισθούς που καταβάλλουν και φέρνει, πράγματι, κάποια νέα εργαλεία, τα οποία στοχεύουν βασικά στην αντιστροφή του βάρους της απόδειξης στα δικαστήρια, όπου πλέον ο εργοδότης θα πρέπει να αποδείξει ότι δεν έκανε διάκριση. Ομως, ας μη γελιόμαστε. Ξέρουμε πολύ καλά πώς μεταφράζονται αυτά στην ελληνική πραγματικότητα.
Το έχουμε δει με τις «πολιτικές κατά της παρενόχλησης» του Ν. 4808/2021 που έγιναν έτοιμα κείμενα – φασόν. Το είδαμε με την Ψηφιακή Κάρτα, όπου οι εργαζόμενοι χτυπούν σχόλασμα και συνεχίζουν να δουλεύουν ή «βαφτίζονται» μαζικά «διευθυντικά στελέχη» για να εξαιρεθούν.
Στην ελληνική πραγματικότητα, η μισθολογική διαφάνεια κινδυνεύει να μετατραπεί σε άλλη μία άσκηση «δημιουργικής λογιστικής». Αποκλίσεις των αμοιβών απλώς θα βαφτιστούν «μπόνους παραγωγικότητας», «εταιρικές παροχές» ή «ειδική ευθύνη», με τον έναν να ονομάζεται «senior» και την άλλη «junior» για την ίδια δουλειά. Κι αν αυτή έχει το κουράγιο, τα λεφτά, τα χρόνια και τα κότσια να προσφύγει στα δικαστήρια, τότε, ΟΚ, ας πούμε ότι θα δικαιωθεί. Ισως.
Εξάλλου τι είναι η ισότητα; Ενα ωραίο επικοινωνιακό αμπαλάρισμα. Με γεια μας.
