Ας μη γίνει (σοβαρή) κουβέντα για το αν ήταν ή όχι επιτυχής η θητεία του Πεπ Γκουαρντιόλα στη Μάντσεστερ Σίτι. Όσοι έχουν ενστάσεις ασφαλώς και θα υποστηρίξουν πως οι Πολίτες θα μπορούσαν να έχουν πανηγυρίσει και άλλο Τσάμπιονς Λιγκ.
Για σταθείτε, όμως. Πόσο εύκολο είναι, άραγε, αυτό; Μια σωστή προσέγγιση σε τέτοια θέματα είναι το πού βρισκόταν μια ομάδα πριν από έναν προπονητή και πού έφτασε μαζί του. Σύμφωνοι, την τελευταία 15ετία το χρήμα ρέει στη γαλάζια πλευρά του Μάντσεστερ, δεν αρκεί όμως αυτό για την (αθλητική) ευτυχία.
Η Σίτι, λοιπόν, από το ’16 και δώθε που έπιασε το τιμόνι της ο Πεπ κατέκτησε έξι τίτλους πρωταθλήματος ενώ από το 1894 και έως τότε είχε μόλις τέσσερις. Σύνολο, 10 φορές ανέβηκε στην κορυφή της αγγλικής Λίγκας. Κύπελλα έχει οκτώ, τα τρία τελευταία με τον Γκουαρντιόλα, ένα Τσάμπιονς Λιγκ (’23) και έξι Λιγκ Καπ με τον κόουτς που αποχωρεί, όταν στην τροπαιοθήκη υπάρχουν εννιά.
Οι αριθμοί, συνεπώς, της δεκαετίας ευημερούν και σε αυτό δεν κλείνει κανένας τα μάτια. Ωστόσο, πέρα από τα προφανή, διαπιστώνεται και μια άλλη επιτυχία του Γκουαρντιόλα. Ο τρόπος που έκανε τους πάντες στο Νησί να απολαμβάνουν το ποδόσφαιρο. Παρουσίασε σε όλους μια άλλη εκδοχή. Οχι αναγκαία μόνο με τον βρετανικό ρυθμό που ενίοτε παραμένει καταιγιστικός, ούτε με τις συνεχείς σέντρες προς το κεφάλι του δυναμικού σέντερ φορ.
Υπήρξε άπλωμα σε όλο το χορτάρινο χαλί, προσπάθεια για συνεχείς διεισδύσεις, συνεργασίες που θύμιζαν ποδοσφαιριστές από άλλα πρωταθλήματα. Κυρίως, όμως, ο Πεπ κατάφερε να φτιάξει δύο και τρεις ομάδες σε όλο το διάστημα που ήταν στο Μάντσεστερ. Είχε τον Αγουέρο και έμαθε την ομάδα να παίζει με τον Χάαλαντ. Πόνταρε στον Ντε Μπρόινε αλλά έχει και τον Φόντεν.
Από τον Νταβίντ Σίλβα πήγε στον Μπερνάντο Σίλβα. Παράλληλα, ισορρόπησε απέναντι σε προσωπικότητες όπως αυτές του Κομπανί, του Ντοναρούμα και του Ρούμπεν Ντίας. Δεν έχει νόημα να απαριθμήσουμε όλους τους υψηλού βεληνεκούς άσους που συνεργάστηκαν με τον προπονητή.
Ολοι, μολονότι ισχυρές προσωπικότητες, έβαλαν το «εγώ» κάτω από το σύνολο. Το καλό της ομάδας ήταν το μείζον. Κάτι αδιαπραγμάτευτο για τον Πεπ γιατί μόνο έτσι μπορεί να δίνει ώθηση στις (όποιες) ομάδες του. Και αν δει πως δεν μπορεί, αποχωρεί. Αλλά με τη Σίτι δεν έφτασε σε αυτό το σημείο, απλά εκτίμησε πως ο κύκλος έκλεισε. Με τις δύο πλευρές πλέον να αναζητούν βηματισμό μετά το τέλος μιας σχέσης που σημάδεψε όχι μόνο το αγγλικό ποδόσφαιρο, αλλά ταρακούνησε και το ευρωπαϊκό.
